H φωτογραφία του και η περιγραφή της από τον Γιάννη Μπεχράκη των Reuters, είναι ότι σκεφτόμαστε τα τελευταία χρόνια με πολλές τέτοιες εικόνες, πολλά ρυτιδιασμένα χέρια. Χέρια ρυτιδιασμένα που απλώνουν να πάρουν ένα πιάτο φαγητό, που απλώνουν στους περαστικούς για βοήθεια, που σκεπάζουν τα μάτια να μη δούμε το βούρκωμα, την απόγνωση, τη θλίψη….
«Το χέρι αυτό, κάπου το έχουμε ξαναδεί. Είναι το χέρι του παππού μας που μας έδινε το χαρτζιλίκι («για το παιδί…»). Μοιάζει με το χέρι του πατέρα μας που τον είδαμε να γερνάει χωρίς την αυτονόητη περηφάνια που του αξίζει. Είναι το χέρι που πάγωσε το βλέμμα μας όταν -σταματημένοι στο φανάρι- το είδαμε να απλώνεται με αξιοπρέπεια και συστολή μπροστά μας. Χέρι γνωστό. Οικείο. Ναι, σίγουρα το έχουμε ξαναδεί. Και σήμερα το είδαμε πάλι: Απλωμένο στην πόρτα της Εθνικής Τράπεζας να αφήνει το ιδρωμένο ίχνος του στο μέταλλο. Να χτυπά, μήπως και του ανοίξουν. Σε ποιο πρόσωπο ανήκει; Δεν έχει και τόση σημασία. Σημασία έχει ότι η φωτογραφία αποτυπώνει το σήμερα τόσο επιτυχημένα όσο περιγράφει και το χθες. Ολα, δηλαδή, όσα οδήγησαν το χέρι αυτό σε μια πόρτα ερμητικά κλειστή. Που τη χτυπά για να κερδίσει πολλά παραπάνω από τη σύνταξή του: Το χαρτζιλίκι «για το παιδί», την περηφάνια του, την αξιοπρέπειά του.
Σχολιασμός άρθρου
Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού
Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.
Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.