Το 15% του πληθυσμού ζει με εισόδημα κάτω από το όριο της ακραίας φτώχειας

Αυτά είναι με­ρι­κά από τα συ­μπε­ρά­σμα­τα στα οποία κα­τα­λή­γει έρευ­να της δια­ΝΕ­Ο­σις με τίτλο «ακραία φτώ­χεια στην Ελ­λά­δα». Σύμ­φω­να με την έρευ­να, το όριο της ακραί­ας φτώ­χειας στην Ελ­λά­δα κυ­μαί­νε­ται από 182 ευρώ το μήνα για μο­νο­με­λές νοι­κο­κυ­ριό σε ημια­στι­κές ή αγρο­τι­κές πε­ριο­χές που ζει σε ιδιό­κτη­το σπίτι, μέχρι 905 ευρώ το μήνα για ζευ­γά­ρι με δύο παι­διά που ζει στην Αθήνα και πλη­ρώ­νει ενοί­κιο ή στε­γα­στι­κό δά­νειο.

Πά­ντως το γε­νι­κό­τε­ρο συ­μπέ­ρα­σμα από την κα­τα­γρα­φή μπο­ρεί να συ­νο­ψι­στεί σε ένα νού­με­ρο: 1.647.703 πο­λί­τες, το 15% του πλη­θυ­σμού για το 2015, βρί­σκο­νται κάτω από το όριο της ακραί­ας φτώ­χειας.

Ανα­λύ­ο­ντας τα επι­μέ­ρους απο­τε­λέ­σμα­τα είναι εντυ­πω­σια­κά υψηλό το πο­σο­στό ακραί­ας φτώ­χειας στα παι­διά (17,6%) και στους νέους ηλι­κί­ας 18-29 (24,4%), ενώ αντί­θε­τα μόνο το 2,7% του πλη­θυ­σμού ηλι­κί­ας άνω των 65 έχει ει­σό­δη­μα κάτω από το όριο.

Η ομάδα που κιν­δυ­νεύ­ει πε­ρισ­σό­τε­ρο από όλες να βρε­θεί κάτω από το όριο της φτώ­χειας είναι, φυ­σι­κά, οι άνερ­γοι. Το πο­σο­στό της ακραί­ας φτώ­χειας στους άνερ­γους ανέρ­χε­ται τα τε­λευ­ταία χρό­νια σε πο­σο­στά γύρω στο 70-75% -από λι­γό­τε­ρο του 50% το 2011. Στον αντί­πο­δα, οι­κο­γέ­νειες δη­μο­σί­ων υπαλ­λή­λων, ερ­γα­ζο­μέ­νων σε ΔΕΚΟ και σε τρά­πε­ζες, βρί­σκο­νται στην ακραία φτώ­χεια σε πο­σο­στό μι­κρό­τε­ρο του 1%. Το πο­σο­στό για τους συ­ντα­ξιού­χους είναι επί­σης πολύ χα­μη­λό (3,8%).

Η ομάδα των ερευ­νη­τών προ­τεί­νει την υιο­θέ­τη­ση τριών ρε­α­λι­στι­κών, εφαρ­μό­σι­μων πο­λι­τι­κών συ­νο­λι­κού κό­στους 2,7 δισ. ευρώ (1,5% του ΑΕΠ), οι οποί­ες απο­σκο­πούν στην ελάτ­τω­ση του αριθ­μού των πο­λι­τών που ζουν κάτω από το όριο της φτώ­χειας κατά 614.000.

Τα μέτρα που προ­τεί­νο­νται είναι τα εξής:

α) Η επέ­κτα­ση του τα­κτι­κού επι­δό­μα­τος ανερ­γί­ας.

β) Η ανα­βάθ­μι­ση του ενιαί­ου επι­δό­μα­τος στή­ρι­ξης τέ­κνων.

γ) Η εφαρ­μο­γή του ελά­χι­στου εγ­γυ­η­μέ­νου ει­σο­δή­μα­τος σε όλη την επι­κρά­τεια.

Πιο ανα­λυ­τι­κά:

Το τα­κτι­κό επί­δο­μα ανερ­γί­ας σή­με­ρα το λαμ­βά­νει μόλις το 9,5% των ανέρ­γων. Δε­δο­μέ­νου ότι το επί­δο­μα μα­κρο­χρό­νιας ανερ­γί­ας το δι­καιού­νται ελά­χι­στοι μα­κρο­χρό­νια άνερ­γοι, προ­τεί­νε­ται η επέ­κτα­ση της διάρ­κειας του τα­κτι­κού επι­δό­μα­τος έτσι ώστε να κα­λύ­πτει ως και το 40% των ανέρ­γων.

Το ενιαίο επί­δο­μα στή­ρι­ξης τέ­κνων πα­ρέ­χε­ται από το 2013. Προ­τεί­νε­ται η αύ­ξη­σή του από 40 ευρώ ανά παιδί ανά μήνα, σε 60.

Το ελά­χι­στο εγ­γυ­η­μέ­νο ει­σό­δη­μα προ­τεί­νε­ται να ισχύ­σει πα­νελ­λα­δι­κά, με μι­κρές αλλά καί­ριες αλ­λα­γές στο σχε­δια­σμό.

Όπως το­νί­ζει η έρευ­να «Αν υλο­ποιού­νταν αυτά τα σχε­τι­κά απλά μέτρα, πε­ρί­που 1 εκα­τομ­μύ­ριο άν­θρω­ποι θα ήταν δι­καιού­χοι, και 613.704 από αυ­τούς θα έβλε­παν τα ει­σο­δή­μα­τά τους να ξε­περ­νούν το όριο της ακραί­ας φτώ­χειας, Το πο­σο­στό ακραί­ας φτώ­χειας θα έπε­φτε από το 15% στο 9,4% του πλη­θυ­σμού.

Κάτω από το όριο θα πα­ρέ­με­ναν 1 εκα­τομ­μύ­ριο πο­λί­τες, αλλά και τα δικά τους ει­σο­δή­μα­τα θα αυ­ξά­νο­νταν -το χάσμα φτώ­χειας γι’ αυ­τούς θα μειω­νό­ταν κατά 55%.

Βε­βαί­ως, 2,7 δισ. είναι πολλά χρή­μα­τα.

Η χώρα μας όμως δα­πα­νά κάθε χρόνο σχε­δόν 2 δισ. σε συ­ντά­ξεις πο­λι­τών ηλι­κί­ας κάτω των 55. Το σύ­νο­λο των προ­νοια­κών επι­δο­μά­των για το 2015 έφτα­σε μόνο τα 700 εκ. ευρώ, με τα 220 εκ. να πη­γαί­νουν σε δι­καιού­χους που έπαιρ­ναν ταυ­τό­χρο­να και σύ­ντα­ξη. Χρή­μα­τα για πολλά πράγ­μα­τα δεν υπάρ­χουν, αλλά τα λίγα που υπάρ­χουν ίσως θα έπρε­πε να διο­χε­τευ­τούν με δια­φο­ρε­τι­κές προ­τε­ραιό­τη­τες. Και οι πο­λί­τες που κιν­δυ­νεύ­ουν άμεσα θα έπρε­πε, ίσως, να είναι μία από τις πρώ­τες.

Βε­βαί­ως, οι αδύ­να­μοι, οι άνερ­γοι, οι φτω­χοί δεν είναι αδύ­να­μοι μόνο οι­κο­νο­μι­κά και κοι­νω­νι­κά -είναι αδύ­να­μοι και πο­λι­τι­κά. Τα κόμ­μα­τα συ­νή­θως είναι πιο πρό­θυ­μα να στη­ρί­ξουν ομά­δες του πλη­θυ­σμού που έχουν με­γά­λη πο­λι­τι­κή δύ­να­μη (ερ­γα­ζό­με­νοι δη­μό­σιου τομέα, αγρό­τες, συ­ντα­ξιού­χοι) παρά τους αό­ρα­τους, πο­λι­τι­κά ανε­νερ­γούς φτω­χούς.

Αυτή η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα ήταν ευ­κο­λό­τε­ρο να αγνοη­θεί πριν από την κρίση, όταν αυτοί ήταν λίγοι και, ως εκ τού­του, ακόμα πιο αό­ρα­τοι. Πλέον δεν είναι λίγοι.

Δεν μπο­ρού­με να τους αγνο­ού­με άλλο»

enikonomia.gr