Παρασκευάς Γιάννης: Για τον Άνθρωπο και Φίλο Δημήτρη Κρεμαστινό

Αναπαμό δεν έχει, μέρα ξεκού­ρα­σης για αυτόν δεν υπάρχει, δρόμους παίρνει και δρόμους αφήνει, στα καθο­ρι­σμένα ραντε­βού του ούτε στην ώρα ούτε στον τόπο δεν θέλει να λαθέψει.

Στο πολύ­στρατο για λίγο στάθηκε και το δρόμο για το δικό σας συνα­πά­ντημα πήρε.

Στης αντά­μω­σης σας την ώρα πισω­πά­τησε, θαρρείς και τρόμαξε, για της μεταξύ σας μάχης το απο­τέ­λε­σμα, αυτό τον φόβιζε, σιγου­ριά καμιά δεν είχε, ποιος θα ήταν ο νικητής.

Άδικο δεν είχε, στα μαρ­μα­ρέ­νια αλώνια κοντα­ρο­χτυ­πη­θή­κατε, μέρες και μέρες ο βουητός της αντάρας της μάχης σας, τον περί­γυρο σκέπαζε.

Πάλη Ζωής και θανάτου, πάλη θανάτου και ζωής, πολλές φορές ανα­ρω­τιό­σουν ποιος είναι τελικά ο κερ­δι­σμέ­νος σε μια τέτοια μάχη.

Ζωή και θάνατος, ταυ­τό­σημα έλεγες πως είναι, το ένα το άλλο δια­δέ­χε­ται και κανένα από τα δύο, δεν κατα­στρέ­φε­ται.

Χωρίς την ζωή θάνατος δεν νοείται και χωρίς τον θάνατο ζωή δεν υπάρχει, τον νίκησες φίλε μου τον θάνατο.

Φίλο σε απο­κά­λεσα, δεύτερη φύση η συνή­θεια, με το άκουσμα της είδησης και όταν τα δάκρυα μου τα πρώτα, τα μάγουλα μου στα­μά­τη­σαν να ποτί­ζουν, ανα­ρω­τιό­μουν ποια προ­σφώ­νηση είναι αυτή που πιο πολύ σου ται­ριά­ζει.

Το καθη­γη­τής, το γιατρός, το επι­στή­μο­νας, το πολι­τι­κός, ακόμα και ο φίλος, δεν αντη­χού­σαν καλά στα αυτιά μου.

Όλα αυτά σε συνό­δευαν, δεν ήταν όμως αυτά που σε έκαναν ξεχω­ρι­στό και αγαπητό.

Το μείγμα των μικρών και των μεγάλων που την ανθρώ­πινη υπό­σταση καθο­ρί­ζουν, σε εσένα ήταν ξεχω­ρι­στό, δικό σου κτήμα το έκανες και αβίαστα από των ανθρώ­πων τα χείλη μια λέξη έβγαινε.

Είναι άνθρω­πος, άνθρω­πος όχι με την έννοια του ζώντος οργα­νι­σμού, αλλά άνθρω­πος με όλα τα χαρα­κτη­ρι­στικά και στοι­χεία του «καλού και αγαθού» όπως θα το έλεγαν οι Αρχαίοι Έλληνες φιλό­σο­φοι.

Πολλά στην ζωή σου κατά­κτη­σες, επι­στη­μο­νική και επαγ­γελ­μα­τική κατα­ξί­ωση και αποδοχή, αυτό όμως που ξεχω­ρι­στό σε έκανε ήταν η ανθρω­πιά που από μέσα σου ξεχεί­λιζε.

Πράος και προ­ση­νής, κατα­δε­κτι­κός και αξιο­σέ­βα­στος, την ζωή και τις γνώσεις σου, με ανι­διο­τέ­λεια στον συνάν­θρωπο σου πρό­σφε­ρες

Υπη­ρέ­τη­σες και τίμησες την επι­στήμη σου, διεθνώς τιμή­θη­κες και το επι­στη­μο­νικό σου έργο παρα­κα­τα­θήκη των επό­με­νων γενεών θα είναι.

Την πρό­σκληση και πρό­κληση της πολι­τι­κής απο­δέ­χτη­κες και τις πολι­τι­κές παρα­κα­τα­θή­κες του πολι­τι­κού σου μέντορα, του Ανδρέα Παπαν­δρέου, με πάθος και πίστη υπη­ρέ­τη­σες.

Η αψε­γά­δια­στη και πολυ­πρό­σφορη πολι­τική σου παρου­σία, στα χρόνια τα δίσεκτα, πολλές φορές ήταν απά­ντηση, σε συμπε­ρι­φο­ρές και νοο­τρο­πίες, που πολι­τι­κούς και την πολι­τική απα­ξί­ω­ναν.

Το ήθος, η αλήθεια και η συνέ­πεια σε συνό­δευαν και την πολι­τική σου λει­τουρ­γία και παρου­σία χαρα­κτή­ρι­ζαν.

Τις επι­στη­μο­νι­κές σου γνώσεις και εμπει­ρίες με συνει­δητή επιλογή τις κατέ­στη­σες υπη­ρέ­τες των πολι­τι­κών σου επι­λο­γών, επι­λο­γές που πάντα στό­χευαν στον άνθρωπο και τις ανάγκες του.

Στα χρόνια της ζήσης σου τα πατή­ματα σου βαθιά και ανε­ξί­τηλα άφησαν τα σημάδια τους.

Θάνατος που την ύπαρξη, στων ανθρώ­πων την μνήμη δεν μπορεί να σβήσει, θάνατος δεν λογιέ­ται.

Τον νίκησες τον θάνατο φίλε μου, πολλά είναι αυτά που στον διαβάτη το πέρασμα σου θα θυμί­ζουν, πολλοί είναι αυτοί που την θαλπωρή και προ­σφορά σου θα θυμού­νται, πολλοί είναι αυτοί που το κενό της φυσικής σου παρου­σίας θα βιώσουν.

Τις σκέψεις σου τις τελευ­ταίες πιστεύω, σε αυτές που την ανα­δρομή και αξιο­λό­γηση την ώρα της κρίσης κάνουμε, στην σύντροφο της ζωής σου την Τζένη το μεγάλο τους μέρος αφιέ­ρω­σες, στον στενό οικο­γε­νειακό σου κύκλο και στους ανθρώ­πους που με τόσο πάθος υπη­ρέ­τη­σες.

Ο τόπος και οι κάτοι­κοι του, που τόσο αγά­πη­σες με περη­φά­νια σένα θα μιλούν και δικό τους άνθρωπο θα σε θεωρούν.

Δεν θα σου πω αντίο και καλό ταξίδι, γιατί πάντα θα είσαι κοντά μας και δίπλα μας.

Παρα­σκευάς Γιάννης

8/5/2020