Δεν θα γίνει κατηγορία εις βάρος δύο δημόσιων λειτουργών

• Δεν διέ­πρα­ξαν κα­νέ­να αδί­κη­μα
  σε ό,τι αφορά τα δη­μό­σια κτή­μα­τα

Να μην γίνει κα­τη­γο­ρία σε βάρος δύο δη­μό­σιων λει­τουρ­γών για απι­στία περί την υπη­ρε­σία, με ζημία του Δη­μο­σί­ου, που υπερ­βαί­νει τα 150.000 ευρώ, για ηθική αυ­τουρ­γία στην πράξη αυτή, για ψευδή βε­βαί­ω­ση με ζημία άνω των 120.000 ευρώ και για ηθική αυ­τουρ­γία στην πράξη αυτή, με τις επι­βα­ρυ­ντι­κές δια­τά­ξεις του Ν. 1608/50 περί κα­τα­χρα­στών δη­μο­σί­ου χρή­μα­τος, απο­φά­σι­σε χθες το Συμ­βού­λιο Εφε­τών Δω­δε­κα­νή­σου.

Όπως έγρα­ψε η «δη­μο­κρα­τι­κή», οι διώ­ξεις σε βάρος των δη­μο­σί­ων λει­τουρ­γών, που υπη­ρε­τού­σαν στην Κτη­μα­τι­κή Υπη­ρε­σία Δω­δε­κα­νή­σου, ασκή­θη­καν με βάση τα δια­λαμ­βα­νό­με­να σε πό­ρι­σμα επι­θε­ω­ρη­τών της Οι­κο­νο­μι­κής Επι­θε­ώ­ρη­σης Κρή­της για την κα­θυ­στέ­ρη­ση κα­τα­βο­λής του αντι­τί­μου της αξίας δη­μο­σί­ων ακι­νή­των που εκ­ποι­ή­θη­καν με τις δια­τά­ξεις του νόμου 719/1977.

Όπως ανα­φέ­ρε­ται στην απαλ­λα­κτι­κή πρό­τα­ση της Αντει­σαγ­γε­λέ­ως Εφε­τών Δω­δε­κα­νή­σου, που υιο­θέ­τη­σε το Συμ­βού­λιο Εφε­τών Δω­δε­κα­νή­σου, ο  Νο­μάρ­χης και η Επι­τρο­πή Εκ­ποι­ή­σε­ων Δη­μο­σί­ων Ακι­νή­των, σε αντί­θε­ση με προη­γού­με­νους νό­μους, είχαν τη δυ­να­τό­τη­τα να προσ­διο­ρί­ζουν κατά την κρίση τους ανε­ξέ­λεγ­κτα την αγο­ραία αξία των εκ­ποιου­μέ­νων ακι­νή­των χωρίς να προ­κύ­πτει θέμα ποι­νι­κής ή πει­θαρ­χι­κής ευ­θύ­νης των μελών της, στην πε­ρί­πτω­ση που το τί­μη­μα ήταν χα­μη­λό­τε­ρο είτε υψη­λό­τερo από αυτό που είχε προσ­διο­ρί­σει ο αρ­μό­διος προϊ­στά­με­νος Δ.Ο.Υ.

Γιατί το πνεύ­μα του νο­μο­θέ­τη, όπως προ­έ­κυ­πτε και από τα πρα­κτι­κά της Βου­λής, δεν είχε ει­σπρα­κτι­κό χα­ρα­κτή­ρα, αλλά κοι­νω­νι­κό, έχο­ντας σκοπό να άρει την μα­κρο­χρό­νια αδι­κία των Ιτα­λών κα­τα­κτη­τών, που απαλ­λο­τρί­ω­σαν την πα­τρώα γη των Δω­δε­κα­νη­σί­ων, η οποία πε­ρι­ήλ­θε στην συ­νέ­χεια τυ­πι­κά και μόνο στο Δη­μό­σιο, κα­θό­σον οι Δω­δε­κα­νή­σιοι ου­δέ­πο­τε απε­κό­πη­σαν από τα κτή­μα­τά τους.

Πέραν αυτών, ο νο­μο­θέ­της του πιο πάνω άρ­θρου, βά­ζο­ντας στην επι­τρο­πή ετε­ρό­κλη­τα άτομα όπως πχ Προ­έ­δρους Γε­ωρ­γι­κών Συν/σμών, Κοι­νο­τάρ­χες (λαϊκό στοι­χείο) που δεν είχαν ιδιαί­τε­ρες γνώ­σεις πάνω στο αντι­κεί­με­νο της εκτί­μη­σης των ακι­νή­των, δεν ήθελε φυ­σι­κά να τους εμπλέ­ξει σε πε­ρι­πέ­τειες, ποι­νι­κές ή πει­θαρ­χι­κές.

Τό­νι­σε πα­ρα­πέ­ρα ότι το Δη­μό­σιο μετά την έκ­δο­ση της απο­φά­σε­ως εξα­γο­ράς απο­ξε­νώ­νε­ται πλή­ρως από το ακί­νη­το και δεν ασκεί πλέον επ’ αυτού καμία δια­χει­ρι­στι­κή πράξη ούτε λαμ­βά­νει κα­νέ­να μέτρο προ­στα­σί­ας επ’ αυτού, το δε ακί­νη­το θε­ω­ρεί­ται ότι εξα­γο­ρά­στη­κε, ανε­ξαι­ρέ­τως του γε­γο­νό­τος αν η από­φα­ση εξα­γο­ράς κοι­νο­ποι­ή­θη­κε ή όχι στο δι­καιού­χο.

Επι­ση­μαί­νει πα­ρα­πέ­ρα ότι από καμία διά­τα­ξη νόμου (Ν. 719/77 ΚΑΙ 1473/1984) δεν προ­κύ­πτει ο χρο­νι­κός πε­ριο­ρι­σμός κα­τα­βο­λής τι­μή­μα­τος και Φ.Μ.Α. λόγω πα­ρό­δου χρό­νου από την έκ­δο­ση μέχρι την πα­ρα­λα­βή της από­φα­σης, ούτε ανα­κύ­πτει υπο­χρέ­ω­ση επα­νε­κτί­μη­σης της αξίας του ακι­νή­του, αφού η κάθε αί­τη­ση εξα­γο­ράς κρί­νε­ται από την αρ­μό­δια Επι­τρο­πή τη συ­γκε­κρι­μέ­νη χρο­νι­κή στιγ­μή με την από­φα­ση, την οποία εκ­δί­δει και η όλη δια­δι­κα­σία τε­λειώ­νει με την έκ­δο­ση της από­φα­σης του Νο­μάρ­χη, η οποία προσ­διο­ρί­ζει και το τί­μη­μα της εξα­γο­ράς.

Η Αντει­σαγ­γε­λέ­ας έκρι­νε ότι για αμ­φό­τε­ρους τους κα­τη­γο­ρού­με­νους δεν προ­κύ­πτουν κα­θό­λου εν­δεί­ξεις ενο­χής ικα­νές να στη­ρί­ξουν δη­μό­σια στο ακρο­α­τή­ριο κα­τη­γο­ρία σε βάρος τους για τις ως άνω απο­δι­δό­με­νες σ’ αυ­τούς πρά­ξεις.

Τους κα­τη­γο­ρού­με­νους εκ­προ­σώ­πη­σαν οι δι­κη­γό­ροι κ.κ. Κ. Σαρ­ρής και Τ. Διά­κος.