Ασφαλιστικά μέτρα 48 συμβασιούχων της ΔΕΥΑΡ

Ενώπιον του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, με τη δια­δι­κα­σία των ασφα­λι­στι­κών μέτρων, συζη­τή­θηκε χθες η αίτηση 48 συμ­βα­σιού­χων της πρώην ΔΕΥΑ Ιαλυσού κατά της ΔΕΥΑ Ρόδου, με την οποία ζητεί­ται η έκδοση προ­σω­ρι­νής δια­τα­γής με την οποία θα δια­τάσ­σε­ται η δημο­τική επι­χεί­ρηση να τους απα­σχο­λεί.

Πριν την έναρξη της δια­δι­κα­σίας, στην οποία έδωσε το παρών και ο υπο­ψή­φιος περι­φε­ρειάρ­χης Νοτίου Αιγαίου κ. Μπε­νέ­τος Σπύρου, σημειώ­θηκε ένταση, καθώς ο συνή­γο­ρος των συμ­βα­σιού­χων δικη­γό­ρος κ. Μ. Κόκ­κι­νος, υπο­ψή­φιος αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χης με τον κ. Σπύρου, αλλά και ο πρώην δήμαρ­χος Ιαλυσού κ. Σ. Στάγκας, δια­μαρ­τυ­ρή­θη­καν για την απόφαση του δημάρ­χου Ρόδου κ. Στάθη Κου­σουρνά να ανα­θέ­σει στο νομικό σύμ­βουλο της ΔΕΥΑΡ κ. Σ. Παπα­γε­ωρ­γίου να εκφρά­σει τις αντιρ­ρή­σεις του για το αίτημα των εργα­ζο­μέ­νων.

Τόσο ο κ. Κόκ­κι­νος όσο και ο κ. Στάγκας, δήλωναν ότι είχαν λάβει δια­βε­βαιώ­σεις από το δήμαρχο Ρόδου ότι θα στη­ρί­ξει το αίτημα των εργα­ζο­μέ­νων.

Εν πάση περι­πτώ­σει οι εργα­ζό­με­νοι εκθέ­τουν ότι εργά­ζο­ντο στην επι­χεί­ρηση μέχρι την 21η Φεβρουα­ρίου 2014 ημέρα κατά την οποία εκδό­θηκε απόφαση του Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λίου για τη λύση της εργα­σια­κής τους σχέσης.

Επι­ση­μαί­νουν ότι δυνάμει του άρθρου 283 του Ν.3852/2010, όλα τα δικαιώ­ματα και οι υπο­χρε­ώ­σεις του πραγ­μα­τι­κού τους εργο­δότη, ήτοι της ΔΕΥΑΙ μετα­φέρ­θη­καν ως καθο­λι­κού δια­δό­χου στην ΔΕΥΑΡ η τελευ­ταία είναι υπο­χρε­ω­μένη να τους απα­σχο­λεί.

Ανα­φέ­ρο­νται σε 6 απο­φά­σεις του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου που δικαί­ω­σαν με την ειδική δια­δι­κα­σία των εργα­τι­κών δια­φο­ρών ανά­λο­γες περι­πτώ­σεις.

Υπο­στη­ρί­ζουν ότι πληρούν όλες τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις που θέτει απόφαση της Ολο­μέ­λειας του Αρείου Πάγου καθότι προ­σλή­φθη­σαν στο Δήμο Ιαλυσού το έτος 1992 κι έπειτα, γεγονός που απο­δει­κνύει ότι έχουν πλέον κατα­στεί αορί­στου χρόνου εργα­ζό­με­νοι της ΔΕΥΑΡ ως καθο­λι­κού δια­δό­χου της ΔΕΥΑΙ, υπει­σερ­χό­με­νου σε όλα τα δικαιώ­ματα και τις υπο­χρε­ώ­σεις του.

Ισχυ­ρί­ζο­νται ακόμη ότι παρί­στα­ται άμεση ανάγκη και κατε­πεί­γουσα περί­πτωση προς απο­τροπή του επι­κει­μέ­νου κιν­δύ­νου της απο­νε­κρώ­σεως της εργα­σια­κής τους σχέσης και της περιέ­λευ­σής τους σε πλήρη ένδεια και κίνδυνο ζωής, να ληφθούν ασφα­λι­στικά μέτρα και να ρυθ­μι­στεί προ­σω­ρινά η εργα­σιακή τους κατά­σταση, μέχρις εκδό­σεως τελε­σί­δι­κης απο­φά­σεως επί της κύριας αγωγής τους.