Μια απειλή ως ευκαιρία συναίνεσης

Ακού­στη­καν και στην Βουλή τα στοι­χεία για το μεγάλο μας πρό­βλημα το δημο­γρα­φικό., απο­κα­λύ­πτο­ντας  τους μεγά­λους κιν­δύ­νους εθνικής συρ­ρί­κνω­σης τις επό­με­νες τρεις δεκα­ε­τίες. Με δεδο­μένη την επί­δραση στο ασφα­λι­στικό σύστημα αλλά και τις βέβαιες κοι­νω­νι­κές αλλοιώ­σεις που θα προ­κλη­θούν, η ανάγκη αντί­δρα­σης είναι απο­λύ­τως απα­ραί­τητη. Και αυτό θα μπο­ρέ­σει να γίνει μόνο εάν οι πολι­τι­κοί κατα­φέ­ρουν να συνεν­νοη­θούν μεταξύ τους. Η καλύ­τερα είναι επι­βε­βλη­μένη αυτή η συνεν­νό­ηση. Δεν μπορεί να είναι έργο ενός, αλλά όλων. Με την συμ­με­τοχή επι­στη­μό­νων  κοινής (δια­κομ­μα­τι­κής) απο­δο­χής, θα μπο­ρούσε να είναι ένα δείγμα συνεν­νό­η­σης. Και θα σημα­το­δο­τούσε την αντί­δραση του πολι­τι­κού συστή­μα­τος απέ­να­ντι σε έναν κίνδυνο που απειλεί να “μικρύ­νει την Ελλάδα”. Και κυρίως να σκε­φτούν πως  μόνο οι οικο­νο­μι­κές ενι­σχύ­σεις, με διχί­λιαρα, δεν θα λύσουν το πρό­βλημα της υπο­γεν­νη­τι­κό­τη­τας. Η οικο­νο­μική κρίση είναι κοι­νω­νική κρίση. Που οδηγεί σε οικο­νο­μική κρίση. Το ελλη­νικό κράτος σ’ αυτή την κρίση είναι απόν. Δεν έχει καμιά δομή που να στη­ρί­ζει τα εργα­ζό­μενα ζευ­γά­ρια που έχουν παιδιά. Ο παππούς και η γιαγιά δεν είναι πάντα υπαρ­κτοί. Δεν έχει δομές που να στη­ρί­ζουν τις όλο και αυξα­νό­με­νες μονο­γο­νεϊ­κές οικο­γέ­νειες. Οι πολι­τι­κοί της χώρας, αντί να μοι­ρά­ζουν λεφτά – που κι αυτά χρειάζονται- για παιδιά, θα έκαναν καλύ­τερα αν είχαν ένα όραμα μιας κοι­νω­νίας που παράγει υπεύ­θυ­νους πολίτες. Με αγάπη στην οικο­γέ­νεια. Με δομές που να ευνοούν τις οικο­γέ­νειες. Και με εργα­σια­κές συν­θή­κες που να υπη­ρε­τούν την οικο­γέ­νεια. Όχι μόνο την τσέπη.