Μια εξαιρετική έκθεση του μεγάλου ζωγράφου Βάλια Σεμερτζίδη στο Νεστορίδειο Μέλαθρο

Με ιδιαί­τερη χαρά και ικα­νο­ποί­ηση, το Δ.Σ του Μου­σείου Νεο­ελ­λη­νι­κής Τέχνης του Δήμου Ρόδου παρου­σιά­ζει ολο­κλη­ρω­μένη την ιδιό­κτητη συλλογή του Επι­με­λη­τη­ρίου Δωδε­κα­νή­σου, του γνωστού σε όλους μας εξαί­ρε­του Ζωγρά­φου και Χαράκτη Βάλια Σεμερ­τζίδη.

Η συλλογή αυτή δόθηκε προς φύλαξη στη Δημο­τική πινα­κο­θήκη, με την ευκαι­ρία ανα­καί­νι­σης του κτηρίου του Επι­με­λη­τη­ρίου. Πριν την επι­στροφή της για να κοσμή­σει ξανά τους εσω­τε­ρι­κούς χώρους της έδρας του ΕΒΕΔ και κατόπιν συνεν­νό­η­σης με την διοί­κησή του, απο­φα­σί­σθηκε η έκθεση αυτών των έργων στον εξαι­ρε­τικό ισόγειο χώρο του Νεστο­ρί­δειου Μελά­θρου.

Σκοπός της παρου­σί­α­σης των έργων αυτών με την ξεχω­ρι­στή λιτή τεχνο­τρο­πία και γηγενή θεμα­το­λο­γία, είναι να κατα­στή­σουμε γνωστό το έργο του καλ­λι­τέ­χνη στις νέες γενιές, να ανα­δεί­ξουμε στους επι­σκέ­πτες του τόπου μας τις ομορ­φιές των νησιών μας, παράλ­ληλα με την επι­σή­μανση των παρα­δο­σια­κών επαγ­γελ­μα­τι­κών απα­σχο­λή­σεων των κατοί­κων της Δωδε­κα­νή­σου, να τιμή­σουμε ένα καλ­λι­τέ­χνη ο οποίος έζησε μια μεγάλη περίοδο της ζωής του στην αγα­πη­μένη του Ρόδο όπου και πραγ­μα­το­ποί­ησε σημα­ντικό και αντι­προ­σω­πευ­τικό μέρος της καλ­λι­τε­χνι­κής του δημιουρ­γίας, σε δύσκο­λες για κείνον εποχές και υπό αντί­ξοες συν­θή­κες. Τέλος να βάλουμε ένα ακόμη λιθα­ράκι στη προ­σπά­θεια που κάνουμε να φέρουμε την εικα­στική τέχνη πιο κοντά στο κοινό της πόλης μας.

Ο Ζωγρά­φος, Χαρά­κτης Βάλιας Σεμερ­τζί­δης γεν­νή­θηκε το 1911 στο Κρασ­νο­ντάρ του Καυ­κά­σου, από Ελληνα πατέρα και Ρωσίδα μητέρα. Το 1923 ήρθε με τους γονείς του στην Αθήνα. Το 1928 γρά­φτηκε στη Σχολή Καλών Τεχνών, όπου το 1932,1935-1936 είχε δάσκαλο τον Κ. Παρθένη. Μετά την πρώτη του συμ­με­τοχή στη ΔΕΘ το 1935 , άρχισε να εκθέτει συστη­μα­τικά το έργο του ως μέλος της ομάδας «Ελεύ­θε­ροι Καλ­λι­τέ­χναι» από το 1937. Απο­φα­σι­στι­κής σημα­σίας γεγο­νότα για την εξέλιξη της ζωγρα­φι­κής του υπήρξαν ο πόλεμος του 1940 και η ενεργή συμ­με­τοχή του στην Αντί­σταση μέσα από τις γραμμές του ΕΑΜ, συνέ­λεξε μάλιστα, από την παρα­μονή του στο βουνό, πολύ­τιμο υλικό, που αξιο­ποί­ησε αργό­τερα σε συν­θέ­σεις μεγάλων δια­στά­σεων. Το 1946 έλαβε μέρος στη σημα­ντική έκθεση ελλη­νι­κής τέχνης στη Βασι­λική Ακα­δη­μία του Λον­δί­νου, ενώ η πρώτη ατομική του έκθεση έγινε στον «Παρ­νασσό» το 1957. Ακο­λου­θούν μπιε­νάλε Αλε­ξάν­δρειας και Διεθνής έκθεση χαρα­κτι­κής Λειψίας, Ερμιτάζ και Μόσχα. Στη Ρωσία πραγ­μα­το­ποί­ησε 25 εκθέ­σεις σε διά­φο­ρες πόλεις. Στη Φεράρα το 1974, στην Εθνική Πινα­κο­θήκη το 1977 και πολλές άλλες. Λίγο μετά το τέλος του πολέμου άρχισε να ασχο­λεί­ται και με τη χαρα­κτική. Η μαθη­τεία του στον Κ.Παρθένη είναι ευδιά­κριτη στην πρώιμη φάση της δου­λειάς του, ιδιαί­τερα στα τοπία του. Ένας άλλος θεμα­τι­κός τομέας της περιό­δου 1936-1940, τα πορ­τρέτα, κινού­νται σε ένα καθαρά ιδε­α­λι­στικό πλαίσιο και συχνά φανε­ρώ­νουν την ψυχο­γρα­φική του δεξιό­τητα. Χρη­σι­μο­ποιεί σταθερά – εκτός ελα­χί­στων έργων σε παστέλ- ως υλικό τη λαδο­τέ­μπερα και συχνά δανεί­ζε­ται τεχνι­κές της χαρα­κτι­κής για να κάνει πιο αδρή τη ζωγρα­φική επι­φά­νεια των έργων του.

Από το 1964 έως το θάνατό του το 1983 έζησε στη Ρόδο. Εδώ θα βρει όλη τη ζωντά­νια, την ομορφιά, το μυστή­ριο την ποι­κι­λία και τον πλούτο που του χρεια­ζό­ταν για το έργο του. Η ανα­το­λική και δυτική πλευρά του νησιού με τις φυσικές ομορ­φιές τις έντονες αντι­θέ­σεις, η ενδο­χώρα, οι άνθρω­ποι έδωσαν στο Σεμερ­τζίδη πολλές εμπνεύ­σεις για να φιλο­τε­χνή­σει νέα έργα, να ολο­κλη­ρώ­σει παλαιό­τε­ρες συν­θέ­σεις του, να δημιουρ­γή­σει τοι­χο­γρα­φίες για ξενο­δο­χεία και δημόσια κτίρια.

Στα τέλη της δεκα­ε­τίας του 60 με αρχές του 70, εκδό­θηκε ένα μικρό λεύκωμα με την ονο­μα­σία ΡΟΔΟΣ, το οποίο περιε­λάμ­βανε 8 χαρα­κτικά έργα της τελευ­ταίας του δου­λειάς με μια και­νούρ­για τότε τεχνική σε μέταλλο και τυπω­μένη απ΄ευ­θείας από τις πλάκες που χάραζε. Σε αυτή την έκδοση το κείμενο έγραψε ο αεί­μνη­στος Αρχαιο­λό­γος Γρη­γό­ρης Κων­στα­ντι­νό­που­λος. Εγραψε λοιπόν μεταξύ των άλλων.

Το παρα­μύθι του τόπου αυτού το εξι­στό­ρη­σαν οι ζωγρά­φοι, χίλιες φορές από τα χρόνια κι όλας του μεσαί­ωνα, και της σκλα­βιάς, ως την στιγμή μας, που είναι γεμάτη με πείρα, με γνώση, συλλογή και δύναμη και προ­σμονή. Τα μάτια των ζωγρά­φων και, θα πώ, η ζωντανή η φλόγα της ψυχής τους, ανάδεψε τα χρώματα και το έκανε όγκους και σκιές, έτσι για να πιάσει την άχνα του τόπου και των ανθρώ­πων του, το μόχθο και το σκοπό, όταν όλα αυτά μαζί εμί­λη­σαν στη ψυχή τους. Σε τούτη τη τροχιά να και ένα και­νούρ­γιο βήμα. Ο ζωγρά­φος και χαρά­κτης Β. Σεμερ­τζί­δης. Ο τεχνί­της προ­δί­δει μέσα από τις εικόνες μας αυτές τον εαυτό του, που είναι και αδρός και δυνατός, μαζί ζεστός και καυ­τε­ρός. Εκεί που συνα­ντή­θηκε με τη Ρόδο, η ψυχή του χάραξε το διάβα του με χρώμα η γραμμή είτε στον Αττά­βυρο, είτε στο Κάστρο, είτε στη Λίνδο ή και στο χορό. Παντού μας καλεί της δικιάς του της φλόγας να δούμε την μορφή και την υφή, καθώς του κίνησε το χέρι ο κόσμος και η ανάσα ενός νησιού, της Ρόδου.

Στα εγκαί­νια της έκθεσης που θα πραγ­μα­το­ποι­η­θούν την Τετάρτη 13 Ιανουα­ρίου και ώρα 18.30 στο Νεστο­ρί­δειο Μέλαθρο (100 χουρ­μα­διές), θα παρα­βρε­θεί και η σύζυγος του κα. Ρούλη Σεμερ­τζί­δου.

Η ανα­με­νό­μενη πολυ­πλη­θής παρου­σία του Ροδια­κού κοινού την ημέρα των εγκαι­νίων, θα απο­τε­λέ­σει δείγμα τιμής σ΄ ένα καλ­λι­τέ­χνη ο οποίος τίμησε με το έργο του το τόπο μας. Εξ΄άλ­λου θα πρέπει να υπεν­θυ­μί­σουμε ότι ο Δήμος Ρόδου φρό­ντισε έγκαιρα να τον τιμήσει δίνο­ντας τη δεκα­ε­τία του 80 το όνομά του σε δρόμο της πόλης μας.

Για το Δ.Σ

Ο Πρό­ε­δρος

Δρ. Νικό­λαος Τα. Φρόνας