Ξενοδόχος της περιοχής κατάγγειλε την ΔΕΥΑΡ για πλασματικές χρεώσεις

Με την υπ΄ αρίθμ. 471/2014 από­φα­ση του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου απορ­ρί­φθη­κε για τυ­πι­κούς λό­γους η αί­τη­ση μιας ξε­νο­δο­χεια­κής εται­ρεί­ας, που λει­τουρ­γεί μο­νά­δα στα Κο­λύ­μπια, κατά της ΔΕΥΑ Ρόδου, με την οποία κα­ταγ­γέλ­λε­ται ότι επι­βάλ­λο­νται πλα­σμα­τι­κές χρε­ώ­σεις σε επι­χει­ρή­σεις.

Όπως απε­κά­λυ­ψε η «δη­μο­κρα­τι­κή», η ξε­νο­δο­χεια­κή εται­ρεία προ­σέ­φυ­γε με τη δια­δι­κα­σία των ασφα­λι­στι­κών μέ­τρων κατά της ΔΕΥΑΡ, εκ­θέ­το­ντας στην αί­τη­σή της, με­τα­ξύ άλλων, ότι πα­ράλ­λη­λα με το δί­κτυο υδρο­δό­τη­σης, δια­θέ­τει δυο ιδιό­κτη­τες γε­ω­τρή­σεις με ετή­σιο δι­καί­ω­μα άντλη­σης 1.800 κυ­βι­κών μέ­τρων νερού, σύμ­φω­να με από­φα­ση της Γε­νι­κής Γραμ­μα­τέ­ως Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Αι­γαί­ου.

Πα­ράλ­λη­λα, έχει εγκα­τα­στή­σει και λει­τουρ­γεί νο­μί­μως ιδιό­κτη­το βιο­λο­γι­κό κα­θα­ρι­σμό, ο οποί­ος εξυ­πη­ρε­τεί πλή­ρως το σύ­νο­λο των ανα­γκών δια­χεί­ρι­σης των λυ­μά­των, που πα­ρά­γο­νται από τη λει­τουρ­γία των εγκα­τα­στά­σε­ων του ξε­νο­δο­χεί­ου.

Ανα­φέ­ρει πα­ρα­πέ­ρα ότι από την έναρ­ξη λει­τουρ­γί­ας του ξε­νο­δο­χεί­ου στις αρχές της δε­κα­ε­τί­ας του 1990, έως και προ­σφά­τως, εκ­πλή­ρω­νε προ­ση­κό­ντως όλες τις ένα­ντι της ΔΕΥΑΡ ανα­λη­φθεί­σες υπο­χρε­ώ­σεις του, εξο­φλώ­ντας όλους τους λο­γα­ρια­σμούς κα­τα­νά­λω­σης, που εξέ­δι­δε.

Αίφ­νης, τον Νο­έμ­βριο του 2013, έλαβε από την ΔΕΥΑΡ λο­γα­ρια­σμό σύμ­φω­να με τον οποίο, καί­τοι είχε κα­τα­να­λώ­σει 137 κυ­βι­κά μέτρα νερού, αξίας μόλις 98,64 ευρώ, πλέον πα­γί­ου τέ­λους 20,00 ευρώ, το συ­νο­λι­κό πλη­ρω­τέο ποσό ανερ­χό­ταν στο υπέ­ρο­γκο ποσό των 9.333,73 ευρώ!

Κα­τά­πλη­κτοι απευ­θύν­θη­καν στις αρ­μό­διες υπη­ρε­σί­ες της ΔΕΥΑΡ, που τους ενη­μέ­ρω­σαν ότι οι κατά τα ανω­τέ­ρω, δήθεν, «προη­γού­με­νες οφει­λές» αφο­ρού­σαν τεκ­μαρ­τή δα­πά­νη κα­τα­νά­λω­σης ύδα­τος, που είχε μο­νο­με­ρώς απο­φα­σί­σει να επι­βά­λει στους κα­τα­να­λω­τές η ΔΕΥΑΡ.

Ει­δι­κό­τε­ρα, πέραν των ήδη ει­σπρατ­το­μέ­νων χρε­ώ­σε­ων κα­τα­νά­λω­σης ύδα­τος και πα­γί­ου τέ­λους, η ΔΕΥΑΡ απο­φά­σι­σε να επι­βά­λει επι­προ­σθέ­τως και μη­νιαία τεκ­μαρ­τή δα­πά­νη κα­τα­νά­λω­σης νερού σε βάρος ξε­νο­δο­χεια­κών κα­τα­λυ­μά­των, που εξυ­πη­ρε­τού­νται (με­ρι­κώς ή ολι­κώς) από νό­μι­μα ιδιω­τι­κά συ­στή­μα­τα ύδρευ­σης.

Ο ξε­νο­δό­χος το­νί­ζει, με­τα­ξύ άλλων, ότι από όλες τις Δη­μο­τι­κές Επι­χει­ρή­σεις της χώρας μόνον η ΔΕΥΑΡ επι­βάλ­λει τις εν λόγω πλα­σμα­τι­κές χρε­ώ­σεις στους κα­τα­να­λω­τές της!

Με ση­μεί­ω­μά της η ΔΕΥΑΡ αρ­νή­θη­κε την αί­τη­ση, ως αναι­τιο­λό­γη­τη, ανα­πό­δει­κτη, κα­τα­χρη­στι­κή, νόμω και ουσία αβά­σι­μη.

Υπο­στη­ρί­ζει ότι υπάρ­χει έλ­λει­ψη δι­καιο­δο­σί­ας – αναρ­μο­διό­τη­τα του δι­κα­στη­ρί­ου. Δια­τεί­νε­ται ότι αρ­μό­διο όρ­γα­νο για την λήψη από­φα­σης επί της τι­μο­λο­για­κής πο­λι­τι­κής που ακο­λου­θεί­ται από τις δη­μο­τι­κές επι­χει­ρή­σεις ύδρευ­σης απο­χέ­τευ­σης, είναι το δη­μο­τι­κό συμ­βού­λιο και ανα­φέ­ρει ότι η από­φα­ση η οποία πρέ­πει να προ­σβλη­θεί είναι αυτή του δη­μο­τι­κού συμ­βου­λί­ου, που κα­θό­ρι­σε την συ­γκε­κρι­μέ­νη τι­μο­λο­για­κή πο­λι­τι­κή, την οποία εφαρ­μό­ζει και εκτε­λεί η ΔΕΥΑΡ.

Ισχυ­ρί­ζε­ται πα­ρα­πέ­ρα ότι υπάρ­χει έλ­λει­ψη κα­τε­πεί­γο­ντος, καθώς η τι­μο­λο­για­κή πο­λι­τι­κή της ΔΕΥΑΡ εγκρί­θη­κε με την υπ’ αριθμ. 579/11-9-2012 από­φα­ση του δη­μο­τι­κού συμ­βου­λί­ου Ρόδου και εφαρ­μό­ζε­ται έκτο­τε σε όλο το νησί της Ρόδου. Ισχύ­ει δε και είναι εκτε­λε­στή από τη στιγ­μή που αναρ­τή­θη­κε στη «Διαύ­γεια». Υπο­στη­ρί­ζει ότι η λήψη της από­φα­σης έλαβε όλη την απαι­του­μέ­νη δη­μο­σιό­τη­τα, μά­λι­στα δε κατά τη λήψη της σχε­τι­κής από­φα­σης στη συ­νε­δρί­α­ση πα­ρί­στα­το και ο πρό­ε­ρος της Ένω­σης Ξε­νο­δό­χων Ρόδου.

Το δι­κα­στή­ριο με την από­φα­σή του έκρι­νε ου­σια­στι­κά ότι το αί­τη­μα της ξε­νο­δο­χεια­κής εται­ρεί­ας δεν μπο­ρεί να ικα­νο­ποι­η­θεί με τη λήψη ασφα­λι­στι­κού μέ­τρου. Εκρι­νε συ­γκε­κρι­μέ­να, με­τα­ξύ άλλων, ότι δεν υπάρ­χει νο­μι­κή δυ­να­τό­τη­τα να εξα­να­γκα­στεί η ΔΕΥΑΡ, με από­φα­ση ασφα­λι­στι­κών μέ­τρων, να μην κα­ταγ­γεί­λει τη σύμ­βα­ση υδρο­δό­τη­σης (να μην προ­βεί σε δια­κο­πή της υδρο­δό­τη­σης), που έχει, συ­νά­ψει με την αι­τού­σα.