Θέλει διεθνή αγώνα στη Ρόδο η Νικόλ

Σε μια αθλή­τρια όπως η Νικόλ Κυρια­κο­πού­λου έχεις πολλά να ρωτή­σεις και θες ακόμη περισ­σό­τερα να μάθεις, προ­κει­μέ­νου να δια­πι­στώ­σεις τι αισθά­νε­ται, πως ζει και τελικά πως λει­τουρ­γεί ένας αθλητής και μια αθλή­τρια αυτού του επι­πέ­δου.

Αυτή τη φορά η 29χρονη πρω­τα­θλή­τρια του ΑΓΕΣ Κάμει­ρος επέλεξε να  απο­τυ­πώ­σει τις σκέψεις της στο …χάρτι. Η Νικόλ έγραψε στο site της ομο­σπον­δίας, για τις στιγμές χαράς και λύπης, για τις εύκολες και δύσκο­λες κατα­στά­σεις, που την κρά­τη­σαν, την πεί­σμω­σαν και την έφεραν στην τρίτη θέση του Παγκο­σμίου Πρω­τα­θλή­μα­τος και στην κορυφή του κόσμου στα Diamond League στο πιο ψυχο­λο­γικό αγώ­νι­σμα του στίβου, το άλμα επί κοντώ.

Μάλιστα, έβγαλε και «είδηση», καθώς όπως είπε ότι έχει στόχο να διορ­γα­νώ­σει διεθνή αγώνα επί κοντώ στη Ρόδο, σε συνερ­γα­σία φυσικά με τον ΑΓΕΣ Κάμειρο. Μεταξύ άλλων, η Νικόλ ανέφερε:

«Μπορώ να γράφω ώρες για τα συναι­σθή­ματα που βίωσα όλη τη χρονιά. Πρέπει να εφεύρω νέες λέξεις για να μπορέσω να τα περι­γράψω. Από την απόλυτη στε­να­χώ­ρια της Πράγας στην απί­στευτη χαρά του Πεκίνου και την απέ­ρα­ντη ευτυχία για την ολο­κλή­ρωση των στόχων στη Ζυρίχη.

Με άγγιξαν πολύ τα αμέ­τρητα μηνύ­ματα υπο­στή­ρι­ξης στα δύσκολα και τα “μπράβο” στις επι­τυ­χίες στα μέσα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης και οι αξέ­χα­στοι τίτλοι τιμής στο πρόσωπό μου από τα ΜΜΕ. Πολύ­τιμη η βοήθεια και η υπο­στή­ριξη της Πολι­τείας, του ΣΕΓΑΣ και της ΕΟΕ, ένα μεγάλο ευχα­ρι­στώ στον σύλλογό μου ΑΓΕΣ ΚΑΜΕΙΡΟΣ που είναι το δεύτερο σπίτι μου και στους χορη­γούς μου, το Ίδρυμα Λάτση, την NIKE και την ERGONUTRITION.

Τελευ­ταίοι, αλλά πρώτοι στη καρδία μου,  είναι η οικο­γέ­νειά μου, ο προ­πο­νη­τής μου Μανώλης Καρα­γιάν­νης και ο άντρας μου. Τους ευχα­ρι­στώ ιδιαί­τερα, γιατί χωρίς αυτούς τίποτα από όλα αυτά δεν θα μπο­ρούσε να συμβεί.

Πολλά έπαιξαν ρόλο στη φετινή σεζόν για να έρθουν τελικά αυτά τα απο­τε­λέ­σματα. Σίγουρα η δια­φο­ρε­τική νοο­τρο­πία που απέ­κτησα. Πιστεύω ωστόσο πως καθο­ρι­στικό ρόλο έπαιξε το δέσιμο που έχω με την Murer, την Silva και τη Spiegelburg. Η σχέση μας είναι πολύ ουσια­στική. Μετά τον αγώνα γιορ­τά­σαμε όλοι μαζί την επι­τυ­χία, ανα­πο­λή­σαμε τους αγώνες… στους οποίους η μια αθλή­τρια “τράβαγε” την άλλη και αυτό βοη­θούσε πολύ τον συνα­γω­νι­σμό για να βγαί­νουν υψηλές επι­δό­σεις. Δώσαμε ραντε­βού για τον κλειστό στίβο και υπο­σχέ­θη­καν να έρθουν με μεγάλη ευχα­ρί­στηση στη Ρόδο του χρόνου τον Σεπτέμ­βριο, αν τελικά κατα­φέ­ρει ο σύλ­λο­γος μου, μαζί με τους φορείς, να διορ­γα­νώ­σει αγώνα επί κοντώ. Τώρα ξεκού­ραση και …πάμε για τα επόμενα!».