Σήμα κινδύνου εκπέμπει η Ελληνική Ψυχιατρική Εταιρεία

Τα σοβαρά προ­βλή­ματα που αντι­με­τω­πί­ζουν οι ψυχια­τρι­κές μονάδες στη χώρα μας εξαι­τίας της υπο­στε­λέ­χω­σης, αλλά και της έλλει­ψης συνο­λι­κού σχεδίου λει­τουρ­γίας τους, και ταυ­τό­χρονα την τρο­μα­κτική αύξηση των ασθενών σε ανα­γκα­στική νοση­λεία να φτάνει ως και το 60% των εισα­γω­γών, επι­ση­μαί­νει η Ελλη­νική Ψυχια­τρική Εται­ρεία, με αφορμή το τραγικό περι­στα­τικό που σημειώ­θηκε στο Ψυχια­τρικό Νοσο­κο­μείο Αττικής το «Δαφνί».

Απαντά επίσης και για τον περιο­ρι­σμό επί κλίνης ανή­συ­χων ασθενών, υπο­γραμ­μί­ζο­ντας ότι «η απλή φρα­στική κατα­δίκη ενός μέτρου στε­ρη­τι­κού της ελευ­θε­ρίας και της θερα­πευ­τι­κής λογικής, όταν δεν συνο­δεύ­ε­ται από συγκε­κρι­μέ­νες προ­τά­σεις για την αντι­με­τώ­πιση βίαιων ασθενών κινεί­ται στα όρια της υπο­κρι­σίας. Ο ανα­γκαίος περιο­ρι­σμός αυτών των ασθενών για να υπα­κούει στη θερα­πευ­τική λογική οφείλει να ακο­λου­θεί αυστηρά καθο­ρι­σμέ­νους κανόνες (πρω­τό­κολλα περιο­ρι­σμού). Η διεθνής αλλά και η δική μας εμπει­ρία έχει δείξει ότι η επάρ­κεια εκπαι­δευ­μέ­νου προ­σω­πι­κού είναι το ισχυ­ρό­τερο μέσο πρό­λη­ψης των περιο­ρι­στι­κών πρα­κτι­κών στην ψυχια­τρική πράξη».

Όσον αφορά τις «τρα­γι­κές» ελλεί­ψεις προ­σω­πι­κού στις ψυχια­τρι­κές μονάδες, η ΕΨΕ ανα­φέ­ρει ότι εδώ και μια πεντα­ε­τία δεν αντι­κα­θι­στώ­νται όσοι απο­χω­ρούν και καμία ανα­διάρ­θρωση, από όσες έχουν αναγ­γελ­θεί δεν έχει ουσια­στικά πραγ­μα­το­ποι­η­θεί, σημειώ­νο­ντας ότι οι μονάδες αντι­με­τω­πί­ζουν την αυξα­νό­μενη ροή περι­στα­τι­κών μόνο χάρη στην προ­σπά­θεια του υπάρ­χο­ντος προ­σω­πι­κού. Εξηγεί ότι η αύξηση αυτή οφεί­λε­ται στο γεγονός ότι η πρω­το­βάθ­μια αλλά και η εξει­δι­κευ­μένη εξω­νο­σο­κο­μειακή δημόσια και ιδιω­τική φρο­ντίδα, τα «φίλτρα» -όπως αναφέρει- που θα μείωναν τις ανάγκες νοση­λείας, έχουν δεχτεί ισχυρά πλήγ­ματα τα χρόνια της κρίσης.

Η ΕΨΕ επι­ση­μαί­νει επίσης ότι η αναγ­γελ­θείσα ανα­στολή λει­τουρ­γίας των δύο ψυχια­τρι­κών νοσο­κο­μείων της Αθήνας και αυτού της Θεσ­σα­λο­νί­κης για το τέλος του 2015 έχει λει­τουρ­γή­σει «απο­διορ­γα­νω­τικά», παρά τις δια­βε­βαιώ­σεις του απελ­θό­ντος υπουρ­γού Υγείας ότι δεν θα κλεί­σουν, καθώς, όπως υπο­στη­ρί­ζει, δεν υπάρ­χουν ακόμα τα εναλ­λα­κτικά δίκτυα υπη­ρε­σιών νοση­λείας και πρω­το­βάθ­μιας φρο­ντί­δας.

«Το πρό­βλημα της λει­τουρ­γίας χωρίς συγκε­κρι­μένο αύριο αντι­με­τω­πί­ζουν τα τελευ­ταία χρόνια τα τρία μεγάλα ψυχια­τρικά νοσο­κο­μεία. Έχουν έτσι γίνει υψηλού κιν­δύ­νου για ”ατυ­χή­ματα” σαν το προ­χθε­σινό», υπο­γραμ­μί­ζει η ΕΨΕ, επι­ση­μαί­νο­ντας την ανάγκη ενί­σχυ­σης των ψυχια­τρι­κών νοσο­κο­μεια­κών μονάδων και ιδιαί­τερα του Ψ.Ν. Αττικής με προ­σω­πικό και την εκπό­νηση συνο­λι­κού σχεδίου λει­τουρ­γίας των ψυχια­τρι­κών υπη­ρε­σιών ανά υγειο­νο­μική περι­φέ­ρεια της χώρας.

Σύμφωνα με την ΕΨΕ μόνο στα διάφορα τμήματα του Ψ.Ν. Αττικής νοση­λεύ­ο­νται περί τους 90 ασθε­νείς, με σοβαρές παρα­βά­σεις του Ποι­νι­κού Κώδικα, που έχουν κριθεί ως ακα­τα­λό­γι­στοι και με δικα­στική εντολή έχουν μετα­φερ­θεί στο συγκε­κρι­μένο νοση­λευ­τικό ίδρυμα προς φύλαξη (άρθρο 69 του Ποι­νι­κού Κώδικα), ενώ στο Ψ.Ν. Θεσ­σα­λο­νί­κης νοση­λεύ­ο­νται σε ειδικό τμήμα. Όπως ανα­φέ­ρει, έχει επα­νει­λημ­μένα τεθεί το ζήτημα αυτών των ασθενών που απαι­τούν μέτρα φύλαξης και περιο­ρι­σμού που δεν πρέπει όμως να ακυ­ρώ­νουν την θερα­πευ­τική λογική και με αυτό το σκε­πτικό έχει προ­κρι­θεί και η συνο­ση­λεία τους μαζί με τους άλλους ασθε­νείς. Σύμφωνα με την ΕΨΕ εδώ τίθεται και πάλι, άμεσα, το ζήτημα του επαρ­κούς σε αριθμό προ­σω­πι­κού, καθώς και το ζήτημα της δημιουρ­γίας ειδικών τμη­μά­των για αυτούς τους ασθε­νείς, που θα οφεί­λουν όμως να λύσουν το δισε­πί­λυτο πρό­βλημα της συνύ­παρ­ξης θερα­πείας και «φύλαξης». Αυτό είναι πρό­βλημα άμεσης προ­τε­ραιό­τη­τας για τα υπουρ­γεία Δικαιο­σύ­νης και Υγείας, καθώς το θέμα της ασφά­λειας της θερα­πευ­τι­κής προ­σπά­θειας για τους ίδιους τους ασθε­νείς και για τους τρίτους οφείλει να λάβει συγκε­κρι­μένη απά­ντηση, επι­ση­μαί­νει η ΕΨΕ.

Το τελευ­ταίο περι­στα­τικό στο Δαφνί έρχεται να προ­στε­θεί σε δύο ακόμη, ένα στο ίδιο Νοσο­κο­μείο τον Μάιο τους 2015, με ένα ακόμα βίαιο θάνατο ασθε­νούς, και ένα άλλο το 2013 στο Ψ.Ν. Τρί­πο­λης, με νεκρό από φωτιά. «Η πιθανή αμέλεια και το ανθρώ­πινο λάθος δεν αρκούν για να εξη­γή­σουν αυτά τα τραγικά γεγο­νότα, που υπο­σκά­πτουν όμως την εμπι­στο­σύνη των πολιτών στα νοση­λευ­τικά ιδρύ­ματα», υπο­γραμ­μί­ζει η ΕΨΕ.