Μαρτίνος Κανελλάκης: «Ο Δήμος δεν έχει συνειδητοποιήσει πλήρως το μέγεθος του προβλήματος»

Δια­πι­στώ­σαμε πως δεν ασχο­λεί­στε μόνο με τα ιατρικά θέματα. Γιατί συμ­βαί­νει αυτό;

Εδώ βρί­σκο­μαι με τις τρεις ιδιό­τη­τές μου, ως πρό­ε­δρος των Εθε­λο­ντών Ρόδου, ως μέλος της ομάδας πρό­λη­ψης κατα­στρο­φών και ως ιατρός. Τα ιατρικά λίγο δύσκολα, έπρεπε να ξανα­θυ­μηθώ τις γνώσεις από την εποχή που ήμουν γενικός ιατρός πριν γίνω Οφθαλ­μί­α­τρος. Τα φάρμακα λιγοστά, κάποια προ­βλή­ματα άλυτα λόγω χρόνου. Η συνεν­νό­ηση δύσκολη καμιά φορά. Πολλοί θα φύγουν την επομένη και είναι αδύ­να­τον να ακο­λου­θή­σουν μια χρόνια αγωγή. Οργα­νω­νό­μα­στε σιγά σιγά με εθε­λο­ντές ιατρούς δια­φό­ρων ειδι­κο­τή­των και πιστεύω σύντομα να καλύ­ψουμε όλες τις ανάγκες. Να μην παρα­λείψω να αναφέρω την βοήθεια που προ­σφέ­ρουν τα μέλη του Ερυθρού Σταυρού και οι Σαμα­ρεί­τες.

Μπο­ρείτε να μας κάνετε μια γενική περι­γραφή της κατά­στα­σης εδώ;

Θα αρχίσω από τον αρχηγό της ομάδας μας τον κ. Ντίνο Μαντικό ο οποίος είναι και η ψυχή του χώρου αυτού. Βρί­σκε­ται εδώ σχεδόν 24 ώρες το εικο­σι­τε­τρά­ωρο και έχει τον γενικό συντο­νι­σμό. Έχει μεγάλη εμπει­ρία και προ­βλέ­πει πάντα και ενεργεί άμεσα για να λύσει τα όποια προ­βλή­ματα παρου­σιά­ζο­νται. Το πρωί υπάρχει μοναξιά αλλά κάποιες φορές έρχο­νται εθε­λο­ντές και βοηθάνε. Το ρεκόρ μας ήταν πριν μερικές ημέρες όταν φτιά­ξαμε πρωινό , οι δυο μας , για 280 πρό­σφυ­γες. Το μεση­μέρι και το βράδυ τα πράγ­ματα είναι καλύ­τερα υπάρ­χουν περισ­σό­τε­ροι εθε­λο­ντές. Υπάρ­χουν 5-6 εθε­λο­ντές που έρχο­νται πιο τακτικά αλλά δεν θα σας αναφέρω τα ονόματά τους για να μην αδικήσω τους άλλους που έρχο­νται πιο αραιά. Τους ευχα­ρι­στώ πάντως όλους.

Ποιες δυσκο­λίες αντι­με­τω­πί­ζετε;

Μια από τις μεγα­λύ­τε­ρες δυσκο­λίες είναι το θέμα του φαγητού. Όλη η τροφή είναι από προ­σφο­ρές εθε­λο­ντών εκτός από κάποιες φορές που ανα­λαμ­βά­νει η αστυ­νο­μία και το λιμε­ναρ­χείο να στείλει έτοιμο φαγητό σε μερίδες. Μια από τις μεγα­λύ­τε­ρες δυσκο­λίες είναι να φρο­ντί­ζεις να ισορ­ρο­πείς τα πράγ­ματα ώστε να υπάρχει φαγητό και για την επομένη. Ο τρόμος μας είναι να μην μας ανα­κοι­νώ­σουν ξαφνικά ότι έρχο­νται άλλοι εκατό και μεί­νουμε χωρίς τροφή. Μέχρι τώρα όμως με την βοήθεια κάποιων εθε­λο­ντών και από προ­σφο­ρές κατοί­κων και επι­χει­ρη­μα­τιών τα κατα­φέρ­νουμε. Μια άλλη δυσκο­λία και ίσως η πιο επι­κίν­δυνη είναι η δια­χεί­ριση των προ­σφύ­γων. Συνήθως είναι τρεις δια­φο­ρε­τι­κές φυλές. Σύροι, Ιρα­κι­νοί και Αφγανοί. Πολλές φορές μισιού­νται μεταξύ τους και για αυτό φρο­ντί­ζουμε όσο μπο­ρούμε να τους έχουμε χώρια. Μια σπίθα αρκεί για να έχουμε επει­σό­δια παρό­μοια με αυτά της Κω και της Μυτι­λή­νης. Όταν βλέ­πουμε η ένταση να αυξά­νε­ται τους μαζεύω και μέσω του μετα­φρα­στή τους ζητάω να έχουν κατα­νό­ηση, να σκε­φτούν ότι και εμείς οι Έλληνες περνάμε άσχημη οικο­νο­μική κατά­σταση και το σπου­δαιό­τερο ότι όλοι οι άνθρω­ποι που τους φρο­ντί­ζουν είναι εθε­λο­ντές και δεν πλη­ρω­νό­μα­στε για αυτό που κάνουμε. Επίσης, ότι εμείς ήμασταν εδώ πριν έρθουν αυτοί και θα είμαστε πάλι εδώ όταν έρθουν και οι άλλες εκα­το­ντά­δες χιλιά­δες συμπα­τριώ­τες τους. Αυτό τους ηρεμεί και αρχί­ζουν τις ευχα­ρι­στίες. Επίσης μην ξεχνάμε ότι υπάρ­χουν και αρκετοί Χρι­στια­νοί ανάμεσά τους και βέβαια ένα άλλο πρό­βλημα είναι με τις γυναί­κες και τα παιδιά που χρειά­ζε­ται να μένουν σε ξεχω­ρι­στό χώρο για ευνό­η­τους λόγους. Ένα δύσκολο πρό­βλημα πάλι είναι όταν φεύγουν οι περισ­σό­τε­ροι αφήνουν τα σκου­πί­δια τους η κατε­στραμ­μένα ρούχα επί τόπου και θα πρέπει να τα μαζέ­ψουμε εμείς, να καθα­ρί­σουμε τους χώρους, να βάλουμε τα στρώ­ματα στον ήλιο και βέβαια όλα αυτά υπό ασφυ­κτι­κές συν­θή­κες γιατί εν τω μεταξύ έρχο­νται συνεχώς και­νούρ­γιοι και δεν έχεις χρόνο για αυτό. Λόγω της συνε­χούς ροής προ­σφύ­γων δεν μπο­ρούμε να απο­λυ­μά­νουμε τους χώρους. Τρέ­μουμε τον χειμώνα όπου όλοι αυτοί θα βρί­σκο­νται περιο­ρι­σμέ­νοι σε ένα κλειστό χώρο. Υπάρ­χουν προ­βλή­ματα με το ρεύμα, με το νερό και αρκετά άλλα που ελπίζω να λυθούν στο επόμενο διά­στημα.

Είπατε τρέμετε τον χειμώνα;

Αυτο­νό­ητο είναι, αυτό το πρό­βλημα δεν με αφήνει να κοιμηθώ την νύχτα, κλει­σμέ­νοι εκεί μέσα, ένας να έχει φυμα­τί­ωση θα κολ­λή­σουν όλοι. Πως θα προ­στα­τέ­ψεις τα κτήρια από τις βροχές; Πως θα θερ­μαν­θούν αυτοί οι χώροι; Πως θα κάνουν μπάνιο χει­μω­νιά­τικα χωρίς ζεστό νερό; Που θα απλώ­νουν τα ρούχα τους; Πως θα ζεσταί­νεις το φαγητό; Πως θα απο­λυ­μά­νεις; Πως να ζητήσω από εθε­λο­ντές να εργα­στούν εκεί χωρίς προ­στα­σία. Δυστυ­χώς πολλοί πιστεύ­ουν ότι όλα πάνε καλά με τον αυτό­ματο πιλότο και τον από μηχανής θεό. Δεν λύνο­νται έτσι τα προ­βλή­ματα.

Φαί­νε­στε πολύ κου­ρα­σμέ­νος, πρωί μεση­μέρι, βράδυ πως αντέ­χετε;

Δεν αντέχω! Εσείς, χρονικά πότε βλέπετε να τελειώ­νει αυτό το πρό­βλημα, σε τρεις μήνες, σε έξι μήνες, σε ένα χρόνο, σε δύο χρόνια και δεν πιστεύω ότι θα μπορέσω να αντέξω για πολύ. Χει­ρό­τερο θα είναι αν φύγει ο Ντίνος Μαντι­κός και η ομάδα μας, ο οποίος έχει φθάσει και αυτός στα όριά του και πραγ­μα­τικά με στε­νο­χω­ρεί που τον βλέπω τόσο κου­ρα­σμένο, διότι αν απο­χω­ρή­σει τότε θα καταρ­ρεύ­σει όλος ο χώρος φιλο­ξε­νίας με απρό­βλε­πτα απο­τε­λέ­σματα. Όλοι αυτοί που συγκρα­τού­νται με την καλή δια­χεί­ριση και φρο­ντίδα στο περι­βάλ­λον αυτό, θα περι­φέ­ρο­νται μέσα στην πόλη με τα γνωστά από το τι συμ­βαί­νει σε άλλα μέρη της Ελλάδος απο­τε­λέ­σματα. Με την καλή φρο­ντίδα και μέριμνα των αναγκών τους τους κρατάμε σε ηρεμία. Αν φύγουν οι εθε­λο­ντές τότε δεν πιστεύω ότι θα μπορεί να ελεγ­χθεί η κατά­σταση με την λιγοστή έως ανύ­παρ­κτη αστυ­νό­μευση και αυτή μόνο τις βρα­δι­νές ώρες. Κανένα στρα­τό­πεδο προ­σφύ­γων στον κόσμο δεν μπορεί να κρα­τη­θεί μόνο από εθε­λο­ντές χωρίς την στήριξη κάποιου φορέα, είτε κράτος, ΟΗΕ κλπ.

Βλέπω ότι αρχί­σατε να παίρ­νετε « στροφές». Ο Δήμος δεν σας βοηθάει;

Εντάξει είμαι, απλώς πνί­γο­μαι κάποιες φορές. Δεν πιστεύω ότι ο δήμος έχει συνει­δη­το­ποι­ή­σει πλήρως το πραγ­μα­τικό μέγεθος του εγχει­ρή­μα­τος και του προ­βλή­μα­τος. Σας ανέφερα προη­γου­μέ­νως κάποιους λόγους.

Έχετε να ζητή­σετε κάτι από τους συμπο­λί­τες μας;

Εγώ όχι, ας ακού­σουν την ίδια τους την καρδιά, δεν πέφτει ποτέ έξω.

Πως θα κλεί­νατε την συζή­τησή μας;

Ας βρε­θούμε για λίγο, για πολύ λίγο, στην θέση αυτών των ανθρώ­πων, έτσι απλά.