Ιωάννης Φλεβάρης: Φρεγάτα Ρόδος!

Ο με­γά­λος Αλε­ξαν­δρι­νός, στο ποί­η­μα του «Επά­νο­δος από την Ελ­λά­δα» με λυ­ρι­σμό και στο­χα­σμό συ­νά­μα, υμνεί την θά­λασ­σά μας, την με­γά­λη Με­σό­γειο.

 

«Του­λά­χι­στον στην θά­λασ­σά μας πλέ­ου­με·

νερά της Κύ­πρου, της Συ­ρί­ας, και της Αι­γύ­πτου,

αγα­πη­μέ­να των πα­τρί­δων μας νερά».

 

Ο Κων­στα­ντί­νος Κα­βά­φης απο­τε­λεί δια­χρο­νι­κά ζω­ντα­νό σύν­δε­σμο Ελ­λά­δας και Αι­γύ­πτου. Τα βή­μα­τά του στην Αλε­ξάν­δρεια και στο Κάιρο ακο­λού­θη­σαν από άλλη σκο­πιά, όχι του πο­λι­τι­σμού αλλά της δι­πλω­μα­τί­ας, οι Υπουρ­γοί Εξω­τε­ρι­κών των δυο γει­το­νι­κών χωρών, Νίκος Δέν­διας και Σάμεχ Σού­κρι υπο­γρά­φο­ντας μετά από δια­πραγ­μα­τεύ­σεις 13 στά­σε­ων και 15 ετών, την οριο­θέ­τη­ση θα­λασ­σί­ων ζωνών και την χά­ρα­ξη Απο­κλει­στι­κής Οι­κο­νο­μι­κής Ζώνης (ΑΟΖ), ανα­γνω­ρί­ζο­ντας εμπρά­κτως τη Σύμ­βα­ση του Ορ­γα­νι­σμού Ηνω­μέ­νων Εθνών για το Δί­καιο της Θά­λασ­σας.

 

Υπη­ρε­τώ­ντας κοινό σκοπό, Ελ­λά­δα και Αί­γυ­πτος συμ­φώ­νη­σαν την Πέμ­πτη 6 Αυ­γού­στου 2020, την εορτή του Σω­τή­ρος Χρι­στού κατά το ημε­ρο­λό­γιο, στο­χευ­μέ­να σε με­ρι­κή θα­λάσ­σια οριο­θε­τι­κή γραμ­μή, προ­τάσ­σο­ντας προ­φα­νώς τον «τορ­πι­λι­σμό» του δια­βό­η­του τουρ­κο­λι­βυ­κού μνη­μο­νί­ου με ισχυ­ρή νο­μι­κά δια­κρα­τι­κή συμ­φω­νία εδρα­ζό­με­νη στο Δί­καιο της Θά­λασ­σας, στην κυ­ριαρ­χία και το κοινό συμ­φέ­ρον δυο εκ των αρ­χαιο­τέ­ρων και ισχυ­ρών χωρών της Με­σο­γεί­ου.

 

Απί­θα­νες επι­νο­ή­σεις στε­ρού­με­νες πα­ντε­λώς νο­μι­κής βάσης όπως ο «διά­δρο­μος» που συν­δέ­ει δυο μη γει­το­νι­κές χώρες όπως η Τουρ­κία με την Λιβύη, «εξα­φα­νί­ζο­ντας» ως δια μα­γεί­ας τα με­γά­λα Ελ­λη­νι­κά νησιά που πα­ρεμ­βάλ­λο­νται και την δε­δο­μέ­νη επή­ρειά τους, δεν μπο­ρούν πλέον να στα­θούν ενώ­πιον οποιου­δή­πο­τε Διε­θνούς Δι­καιο­δο­τι­κού Δι­κα­στη­ρί­ου ή Ορ­γά­νου. Τούτο ισχύ­ει ακόμα και αν η χώρα που επι­νό­η­σε, επέ­βαλ­λε στην κα­ταρ­ρέ­ου­σα το 2019 Κυ­βέρ­νη­ση της Τρί­πο­λης ένα­ντι στρα­τιω­τι­κής υπο­στή­ρι­ξης και επι­χει­ρεί να επι­βάλ­λει το Τουρ­κο­λι­βυ­κό μνη­μό­νιο, θε­λή­σει να θε­με­λιώ­σει διε­θνή νο­μι­κή δια­φο­ρά και να αι­τη­θεί δι­κα­στι­κή κρίση. «Ιδού η Ρόδος ιδού και το πή­δη­μα»…

 

Χωρίς να έχουν γίνει πλή­ρως γνω­στές όλες οι πα­ρά­με­τροι της συμ­φω­νί­ας, είναι σαφές ότι κα­το­χυ­ρώ­νε­ται η επή­ρεια των Ελ­λη­νι­κών νη­σιών σε θα­λάσ­σιες ζώνες και η Ελ­λά­δα απο­τυ­πώ­νει τα κυ­ριαρ­χι­κά της δι­καιώ­μα­τα στον χάρτη της Ανα­το­λι­κής Με­σο­γεί­ου. Η οριο­θέ­τη­ση είναι τμη­μα­τι­κή, δη­λα­δή απο­τε­λεί τμήμα συ­νο­λι­κής με­τα­γε­νέ­στε­ρης οριο­θέ­τη­σης με­τα­ξύ των δύο χωρών με­τα­ξύ 26ου και 28ου με­σημ­βρι­νού που τέ­μνει την Ρόδο και εμ­βα­θύ­νουν την σχέση και τη στρα­τη­γι­κή συμ­μα­χία με­τα­ξύ τους.

 

Πολ­λοί διε­θνο­λό­γοι ανα­λυ­τές ανέ­πτυ­ξαν και θα ανα­πτύ­ξουν θέ­σεις και αντι­θέ­σεις για το θέμα της θα­λάσ­σιας οριο­θέ­τη­σης Ελ­λά­δας-Αι­γύ­πτου που αναμ­φί­βο­λα και αντι­κει­με­νι­κά απο­τε­λεί μια ιστο­ρι­κή συμ­φω­νία για την Ελ­λη­νι­κή δι­πλω­μα­τία και εξω­τε­ρι­κή πο­λι­τι­κή αφού τερ­μα­τί­ζε­ται εκ­κω­φα­ντι­κά μια μακρά πε­ρί­ο­δος απο­χής και αδρά­νειας της Ελ­λά­δας από την Με­σό­γειο και τις οριο­θε­τή­σεις των ΑΟΖ. Πέραν τού­του η συμ­φω­νία βρί­σκε­ται σε αντί­θε­τη κα­τεύ­θυν­ση με τους θια­σώ­τες και υπο­στη­ρι­κτές της «πο­λι­τι­κής κα­τευ­να­σμού» της Τουρ­κί­ας, του πάντα «ακα­τάλ­λη­λου» χρό­νου της «ανε­παρ­κούς» υπο­στή­ρι­ξης εθνι­κών θέ­σε­ων με προ­βο­λή ανυ­πο­χώ­ρη­των μα­ξι­μα­λι­στι­κών θέ­σε­ων που οδη­γού­σαν επί δε­κα­ε­τί­ες σε ναυά­για την προ­σπά­θεια χά­ρα­ξης θα­λασ­σί­ων συ­νό­ρων με τις γει­το­νι­κές χώρες και επέ­τρε­ψαν την τε­ρα­το­γέ­νε­ση του τουρ­κο­λι­βυ­κού μνη­μο­νί­ου. Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση η στρα­τη­γι­κή αυτή της Τουρ­κί­ας, που εντάσ­σε­ται στο σχέ­διο «mavi vatan» έστω και χωρίς ερεί­σμα­τα νο­μι­μό­τη­τας παρά μόνο με την προ­βο­λή «σκλη­ρής» γε­ω­πο­λι­τι­κής ισχύ­ος, απε­τέ­λε­σε κα­τα­λύ­τη που αφύ­πνι­σε τους τρί­τους δρώ­ντες στην λε­κά­νη της Με­σο­γεί­ου και με­τα­ξύ αυτών την Ελ­λη­νι­κή δι­πλω­μα­τία που μέσα σε οκτώ μήνες πέ­τυ­χε οριο­θε­τή­σεις (Ιτα­λία-Αί­γυ­πτος) τις οποί­ες επί δε­κα­ε­τί­ες δεν κα­τόρ­θω­σε να επι­τύ­χει. Η ιδέα της «γα­λά­ζιας πα­τρί­δας» δεν βρί­σκε­ται πλέον σε καλό δρόμο σε αντί­θε­ση με την προ­ο­πτι­κή ανα­κή­ρυ­ξης Ελ­λη­νι­κής ΑΟΖ με την Κύπρο αφού ο βα­σι­κός λόγος ανα­βο­λής της απο­τε­λού­σε η στρα­τη­γι­κή επι­λο­γή επί­τευ­ξης συμ­φω­νί­ας με την Αί­γυ­πτο, που η Τουρ­κία «πο­λιορ­κού­σε» επι­χει­ρώ­ντας να την επη­ρε­ά­σει για να υπο­γρά­ψει συμ­φω­νία με την ίδια, προ­σφέ­ρο­ντας «γη και ύδωρ» και όχι με την Ελ­λά­δα την οποία τε­λι­κά επέ­λε­ξε η χώρα των Φαραώ. Η Τουρ­κία γνω­ρί­ζει ότι έμει­νε μόνη στην πε­ριο­χή με τις αχα­λί­νω­τες και επι­θε­τι­κές διεκ­δι­κή­σεις της και απέ­να­ντί της ορ­θώ­νο­νται πια συμ­μα­χί­ες, ασπί­δες και ξίφη που με­τα­τρέ­πουν τον χάρτη σε «πεδίο» με όσα αυτό συ­νε­πά­γε­ται…

 

Κα­νέ­νας όμως ανα­λυ­τής, του­λά­χι­στον απ΄ όσους έγρα­ψαν έως σή­με­ρα δεν ανα­φέρ­θη­κε στον θε­με­λιώ­δη ρόλο της Ρόδου, στην επί­τευ­ξη της τμη­μα­τι­κής αυτής συμ­φω­νί­ας. Η εν­σω­μά­τω­ση της Δω­δε­κα­νή­σου στον Εθνι­κό κορμό μετά την απε­λευ­θέ­ρω­ση και την λήξη του 2ου Πα­γκο­σμί­ου Πο­λέ­μου (Κύ­ρω­ση της Συν­θή­κης Ει­ρή­νης Πα­ρι­σί­ων της 10-02-1947) απε­τέ­λε­σε σπου­δαίο ιστο­ρι­κό γε­γο­νός και ταυ­τό­χρο­να πολ­λα­πλα­σια­στή ισχύ­ος για το Ελ­λη­νι­κό κρά­τος. Είναι βέ­βαιο ότι η γε­ω­στρα­τη­γι­κή δυ­να­μι­κή της επέ­κτα­σης των Ελ­λη­νι­κών ορίων έως το Νότιο Αι­γαίο και την Ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο δεν εκτι­μή­θη­κε αρ­χι­κά όσο έπρε­πε από τις εκά­στο­τε Ελ­λη­νι­κές Κυ­βερ­νή­σεις. Όσο όμως εμ­βα­θύ­νε­ται η δια­πί­στω­ση των πολ­λα­πλών ωφε­λειών της, τόσο η Ελ­λά­δα πρέ­πει να ενι­σχύ­σει και να κα­το­χυ­ρώ­σει την θέση της στον ζω­τι­κών συμ­φε­ρό­ντων χώρο αυτόν της Επι­κρά­τειάς της. Τη Δω­δε­κά­νη­σο. Κα­τάλ­λη­λο ερ­γα­λείο απο­τε­λεί η Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, ένας πα­νί­σχυ­ρος θε­σμός και ορ­γα­νι­σμός που μπο­ρεί και πρέ­πει να απο­τε­λέ­σει την ρα­χο­κο­κα­λιά κάθε ανα­γκαί­ας Ελ­λη­νι­κής δρά­σης, επέν­δυ­σης και νη­σιω­τι­κής πο­λι­τι­κής.

 

Εφαλ­τή­ριο του Ελ­λη­νι­σμού προς τούτο ήταν και θα είναι η πά­ντο­τε ισχυ­ρή, αυ­το­δύ­να­μη και με­γά­λη Ρόδος. Από την αρ­χαιό­τη­τα έως σή­με­ρα η Ρόδος απο­τε­λεί σταυ­ρο­δρό­μι πο­λι­τι­σμών, Διοι­κη­τι­κό και Οι­κο­νο­μι­κό Κέ­ντρο, ση­μείο σπου­δαί­ας γε­ω­πο­λι­τι­κής ση­μα­σί­ας και δια­χρο­νι­κό πυ­λώ­να του Ελ­λη­νι­κού έθνους. Κατ επέ­κτα­σιν ολό­κλη­ρη η Δω­δε­κά­νη­σος από το Αγα­θο­νή­σι έως την Με­γί­στη με την σπου­δαία και ανυ­πο­λό­γι­στη προ­σφο­ρά στην επέ­κτα­ση των θα­λασ­σί­ων ορίων της Ελ­λά­δας που πάντα ήταν ναυ­τι­κό κρά­τος και τώρα με την εφαρ­μο­γή των δια­τά­ξε­ων του Δι­καί­ου της Θά­λασ­σας θα διεκ­δι­κή­σει όσα πε­ρισ­σό­τε­ρα μπο­ρεί με νό­μι­μες συμ­φω­νί­ες, αξιο­ποιώ­ντας το νη­σιω­τι­κό σύ­μπλεγ­μα του Κα­στελ­λο­ρί­ζου χάριν του οποί­ου εξα­κο­λου­θεί να βρί­σκε­ται στην Μικρά Ασία και στην Ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο.

 

Η Ρόδος απο­τε­λεί για πολ­λούς λό­γους αβύ­θι­στη φρε­γά­τα της Ελ­λά­δος στο Αι­γαίο και την Με­σό­γειο. Δια­βά­ζο­ντας κα­νείς τα ονό­μα­τα των Ελ­λη­νι­κών φρε­γα­τών που βρί­σκο­νται σε υπη­ρε­σία όπως Ύδρα, Σπέ­τσαι, Ψαρά, Σα­λα­μίς και άλλα, δια­πι­στώ­νει ότι απου­σιά­ζει το όνομά της. Σε μια επό­με­νη ονο­μα­το­δο­σία νε­ό­τευ­κτων πο­λε­μι­κών πλοί­ων αυτού του τύπου που πρέ­πει άμεσα να απο­κτή­σει η Ελλάς για την αντι­με­τώ­πι­ση κάθε εξω­τε­ρι­κής απει­λής, ας δοθεί όνομα που πα­ρα­πέ­μπει στην πο­λύ­φερ­νη και ακρι­τι­κή Δω­δε­κά­νη­σο. Επι­λο­γές υπάρ­χουν πολ­λές, όσες και τα νησιά. Ηρω­ι­κή Νήσος Κάσος, Με­γί­στη ή Φρε­γά­τα Ρόδος.