Προσωρινή δικαστική προστασία σε διαφορά επαγγελματιών της Μεσαιωνικής Πόλης

Σε μία υπό­θε­ση που ανέ­δει­ξε την έντα­ση του αντα­γω­νι­σμού με­τα­ξύ επι­χει­ρη­μα­τιών εστί­α­σης στην Με­σαιω­νι­κή Πόλη της Ρόδου, το Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου προ­χώ­ρη­σε στην έκ­δο­ση από­φα­σης ασφα­λι­στι­κών μέ­τρων, με­ρι­κώς κά­νο­ντας δεκτή την αί­τη­ση δύο επαγ­γελ­μα­τιών κατά ιδιο­κτή­τη πα­ρα­κεί­με­νου κα­τα­στή­μα­τος.

Η από­φα­ση (αριθμ. 333/2025), έλαβε υπόψη σο­βα­ρές κα­ταγ­γε­λί­ες για συ­στη­μα­τι­κή προ­σβο­λή της προ­σω­πι­κό­τη­τας των αι­τού­ντων, μέσω εξυ­βρί­σε­ων, απει­λών και δη­μό­σιων δυ­σφη­μι­στι­κών ανα­φο­ρών, που σύμ­φω­να με τα κα­τα­τε­θέ­ντα πε­ρι­στα­τι­κά εκτυ­λίσ­σο­νταν τους τε­λευ­ταί­ους μήνες και σχε­τί­ζο­νται με τον με­τα­ξύ τους επαγ­γελ­μα­τι­κό αντα­γω­νι­σμό.

Οι αι­τού­ντες προ­σήλ­θαν στη δίκη εκ­προ­σω­πού­με­νοι από τους δι­κη­γό­ρους κ.κ. Αχιλ­λέα Δα­σκα­λά­κη και Παυ­λί­να Τρια­ντα­φύλ­λου, ενώ ο καθ’ ου η αί­τη­ση πα­ρα­στά­θη­κε με τον δι­κη­γό­ρο κ. Δη­μή­τριο Απο­στο­λά. Το Δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι πι­θα­νο­λο­γεί­ται σο­βα­ρός κίν­δυ­νος επα­νά­λη­ψης των προ­σβλη­τι­κών ενερ­γειών, λαμ­βά­νο­ντας υπόψη τόσο τις ενόρ­κως κα­τα­τε­θει­μέ­νες μαρ­τυ­ρί­ες όσο και τα προ­σκο­μι­σθέ­ντα απο­δει­κτι­κά έγ­γρα­φα.

Το ιστο­ρι­κό της υπό­θε­σης

Οι αι­τού­ντες, ιδιο­κτή­τες και ερ­γα­ζό­με­νοι σε κα­τά­στη­μα υγειο­νο­μι­κού εν­δια­φέ­ρο­ντος επί της Πλα­τεί­ας Δω­ριέ­ως, υπο­στή­ρι­ξαν ότι ο καθ’ ου η αί­τη­ση –επί­σης επαγ­γελ­μα­τί­ας στην ίδια πλα­τεία– προ­βαί­νει σε επα­να­λαμ­βα­νό­με­νες λε­κτι­κές και σω­μα­τι­κές προ­σβο­λές. Ει­δι­κό­τε­ρα, προ­σκό­μι­σαν στοι­χεία για μη­νύ­σεις και κα­ταγ­γε­λί­ες στις αστυ­νο­μι­κές αρχές για πε­ρι­στα­τι­κά απει­λών και σω­μα­τι­κής βλά­βης από τον Σε­πτέμ­βριο του 2023 έως τον Ιού­νιο του 2024.

Μαρ­τυ­ρί­ες ανέ­φε­ραν ότι ο καθ’ ου χρη­σι­μο­ποιού­σε φρα­σε­ο­λο­γία με ρα­τσι­στι­κό χα­ρα­κτή­ρα, εκτό­ξευε απει­λές και επι­χει­ρού­σε δη­μό­σια δυ­σφή­μι­ση της επι­χεί­ρη­σης των αι­τού­ντων, με­τα­ξύ άλλων σχο­λιά­ζο­ντας δυ­σμε­νώς την ποιό­τη­τα του φα­γη­τού μπρο­στά σε πε­λά­τες. Κατά τους αι­τού­ντες, η κα­τά­στα­ση είχε επι­δει­νω­θεί τόσο ώστε να απαι­τεί­ται άμεση δι­κα­στι­κή πα­ρέμ­βα­ση για την απο­τρο­πή πε­ραι­τέ­ρω κλι­μά­κω­σης.

Η κρίση του Δι­κα­στη­ρί­ου

Το Δι­κα­στή­ριο, έκρι­νε πως υφί­στα­ται επεί­γου­σα πε­ρί­πτω­ση που απαι­τεί προ­σω­ρι­νή ρύθ­μι­ση.

Απο­φάν­θη­κε ότι πρά­ξεις όπως οι εξυ­βρί­σεις, απει­λές και δυ­σφη­μί­σεις απο­τε­λούν σο­βα­ρή προ­σβο­λή της τιμής και της υπό­λη­ψης των αι­τού­ντων, ενώ το ίδιο ισχύ­ει και για την επα­νει­λημ­μέ­νη πα­ρου­σία του καθ’ ου στον εξω­τε­ρι­κό χώρο του κα­τα­στή­μα­τος. Η από­φα­ση απα­γο­ρεύ­ει προ­σω­ρι­νά στον καθ’ ου η αί­τη­ση:

• Να εξυ­βρί­ζει ή να απει­λεί τους αι­τού­ντες προ­φο­ρι­κά ή με πρά­ξεις.

• Να ανα­φέ­ρε­ται σε αυ­τούς με εκ­φρά­σεις ρα­τσι­στι­κού πε­ριε­χο­μέ­νου.

• Να επι­κοι­νω­νεί μαζί τους με οποιο­δή­πο­τε μέσο, τη­λε­φω­νι­κά ή διά ζώσης.

• Να δυ­σφη­μεί ενώ­πιον τρί­των τα πρό­σω­πα και την επι­χεί­ρη­ση των αι­τού­ντων.

• Να προ­σεγ­γί­ζει ή να ει­σέρ­χε­ται στον χώρο ανά­πτυ­ξης των τρα­πε­ζο­κα­θι­σμά­των της επι­χεί­ρη­σής τους.

Για κάθε πα­ρα­βί­α­ση των ανω­τέ­ρω, απει­λή­θη­κε χρη­μα­τι­κή ποινή 300 ευρώ. Επί­σης, ο καθ’ ου υπο­χρε­ώ­θη­κε στην κα­τα­βο­λή μέ­ρους των δι­κα­στι­κών εξό­δων, ύψους 150 ευρώ.

Η αί­τη­ση απορ­ρί­φθη­κε εν μέρει ως προς δύο αι­τή­μα­τα: πρώ­τον, την υπο­χρέ­ω­ση τρί­των να απέ­χουν από προ­σβο­λές (λόγω έλ­λει­ψης εξει­δί­κευ­σης), και δεύ­τε­ρον, την απα­γό­ρευ­ση επι­κοι­νω­νί­ας με τους υπαλ­λή­λους της επι­χεί­ρη­σης των αι­τού­ντων, με το σκε­πτι­κό ότι οι ίδιοι μπο­ρούν να ασκή­σουν ατο­μι­κά τα δι­καιώ­μα­τά τους.