Ποιος είναι ο Ελληνοαμερικανός Αντριου Λιβέρης που έκανε πάρτι στο Καστελόριζο

Ο πρω­θυ­πουρ­γός Αντώνης Σαμαράς ήταν ένας από τους καλε­σμέ­νους του ελλη­νι­κής κατα­γω­γής κροίσου, με τις υψηλές δια­συν­δέ­σεις στον χώρο της πολι­τι­κής και των επι­χει­ρή­σεων, που επέ­στρεψε στο νησί κατα­γω­γής του παππού του

«Η πόλις θα σε ακο­λου­θεί» λέει ο ποιητής – και κάπως έτσι το μικρό νησάκι που δημιουρ­γή­θηκε από πολε­μο­χα­ρείς Δωριείς και ατρό­μη­τους ιππότες δεν στα­μά­τησε ποτέ να απο­τε­λεί το ορμη­τή­ριο απ’ όπου ο Αντριου Λιβέρης μπόρεσε να εξα­πλω­θεί σε ολό­κληρο τον πλανήτη. Παίρ­νο­ντας από μικρός μαθή­ματα από τον Οδυσσέα που «γνώρισε πολλών ανθρώ­πων τους τόπους και τη γνώση», ήξερε ότι ανε­ξάρ­τητα από τις αχανείς ηπεί­ρους που κατέ­κτησε πρέπει πάντα να επι­στρέ­φει στο εκθαμ­βω­τικό μικρό νησάκι του, το Καστε­λό­ριζο.

Ο ελλη­νι­κής κατα­γω­γής κροίσος, αφότου εδραί­ωσε καταρ­χάς τη φήμη του στη μακρινή Αυστρα­λία όπου βρέ­θη­καν οι προ­γο­νοί του, κατόπιν βάλθηκε να κατα­κτή­σει την Αμερική διευ­θύ­νο­ντας μία από τις ισχυ­ρό­τε­ρες εται­ρείες χημικών στον πλανήτη – την Dow Chemical Company. Εμαθε καλά τα κόλπα της πολι­τι­κής, αφού business & politics ήταν πάντα αδιαί­ρετα συν­δε­δε­μέ­νες στο πολυ­μή­χανο μυαλό του και στην κλειστή του ατζέντα. Σήμερα ο Αντριου Λιβέρης συμ­βου­λεύει τον πρόεδρο Ομπάμα σε θέματα βιο­μη­χα­νίας και ανά­πτυ­ξης, όπως κάποτε προ­σέ­φερε τις πολύ­τι­μες θεωρίες του στον επίσης Δημο­κρα­τικό πρόεδρο Μπιλ Κλίντον. Κι αυτός είναι ο λόγος που ο πρώην πλα­νη­τάρ­χης έφτασε αυτές τις μέρες στο ακρι­τικό νησί της Δωδε­κα­νή­σου για να γιορ­τά­σει τα γενέ­θλια του καλού του φίλου.

Ωστόσο, δεν είναι μόνο το όνομα του Μπιλ Κλίντον ανάμεσα στους κρα­ταιούς που ακού­γε­ται ότι κατέ­φτα­σαν στο Καστε­λό­ριζο για να ευχη­θούν στον CEO της Dow «happy birthday». Ο πρό­ε­δρος της Γαλλίας Φραν­σουά Ολάντ προ­σπά­θησε να ξεκλέ­ψει λίγες ώρες από το φορ­τω­μένο πρό­γραμμά του προ­κει­μέ­νου να βρεθεί δίπλα στον καλό του φίλο. Το ίδιο λέγεται ότι έκανε, εκτός απρο­ό­πτου, και ο πρό­ε­δρος της Cola-Cola Μουχτάρ Κεντ, μαζί με πλήθος επι­χει­ρη­μα­τιών, ανθρώ­πους που πριν από λίγους μήνες τσού­γκρι­ζαν τα κρυ­στάλ­λινα ποτήρια της σαμπά­νιας στο Νταβός της Ελβε­τίας.

Φραν­σουά Ολάντ

Εκεί ήταν που ο Αντριου Λιβέρης είχε εκπλή­ξει άπαντες με την ομιλία του για τα «κράτη που έχουν μετα­τρα­πεί σε φορείς επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας λει­τουρ­γώ­ντας ακριβώς όπως οι επι­χει­ρή­σεις: κλεί­νουν συμ­φω­νίες δολα­ρίων, προ­σπα­θούν να που­λή­σουν “προ­ϊ­ό­ντα”, κοιτάνε τα κέρδη και τις ζημίες» – περισ­σό­τερο από τις πολι­τι­κές τους απο­φά­σεις. Γι’ αυτό κι έχουν ανάγκη από έναν σύγ­χρονο risk manager όπως ο ίδιος, που έχει κατα­φέ­ρει να απο­τρέ­ψει ηγέτες κρατών από επι­σφα­λείς κινή­σεις. Αγα­πώ­ντας σε βάθος την Ελλάδα, ο Λιβέρης προ­σπα­θεί να κάνει κάτι αντί­στοιχο με τον σημε­ρινό πρω­θυ­πουργό Αντώνη Σαμαρά, προ­σφέ­ρο­ντας τις συμ­βου­λές του και παρεμ­βαί­νο­ντας για έναν κύκλο επαφών στον τομέα της επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας. Οπότε ο πρω­θυ­πουρ­γός είχε πολλούς λόγους που έσπευσε να ευχηθεί στον καλό του φίλο από καρδιάς «ευτυ­χι­σμένα γενέ­θλια» για τα 60 του χρόνια.

Λαμπερά ονόματα, ντε­λι­κάτα εδέ­σματα

Γι’ αυτό και το ακρι­τικό νησάκι έκανε ό,τι καλύ­τερο μπο­ρούσε για να αντα­πο­κρι­θεί στις απαι­τή­σεις των ονο­μά­των που μόνο στο άκουσμά τους προ­κα­λούν αισθή­ματα έμφοβου θαυ­μα­σμού – τι να μαγει­ρέ­ψει κανείς για τους περιώ­νυ­μους επι­χει­ρη­μα­τίες, για γνω­στούς πολι­τι­κούς, που ήταν ανάμεσα στους καλε­σμέ­νους; Το βασικό πάρτι έγινε σε έναν ιδιαί­τερο χώρο στην περιοχή του ακρω­τη­ρίου Νίφτη, που δια­θέ­τει την απα­ραί­τητη προ­βλήτα όπου μπορούν να αγκυ­ρο­βο­λή­σουν τα σκάφη που θα κατα­πλεύ­σουν στο νησί.

Ο Αντριου Λιβέρης (δεξιά), ο ιδρυτής της πρω­το­βου­λίας Blue Planet Τζιν Ζιντέλ και η ηθο­ποιός Χίλαρι Σουάνκ σε εκδή­λωση για την προ­στα­σία του περι­βάλ­λο­ντος

Το οίκημα που βρί­σκε­ται στην άκρη του Νίφτη, δίπλα ακριβώς στη θάλασσα, φέρεται να ανήκει σε συγγενή του Λιβέρη. Ενα τερά­στιο κτήμα που έχει παρα­χω­ρη­θεί ειδικά για την περί­σταση λέγεται ότι θα φιλο­ξε­νή­σει μεγάλο γλέντι με εγχώ­ριους μου­σι­κούς και ντό­πιους μεζέδες. Το πάρτι άλλωστε δεν κράτησε μόνο μια μέρα κι αυτό είχε ως απο­τέ­λε­σμα το «ρεπερ­τό­ριο» των καλε­σμέ­νων να διευ­ρυν­θεί.

Σύμφωνα με απο­κλει­στι­κές πλη­ρο­φο­ρίες του «ΘΕΜΑτος», το μενού για τη μεγάλη γιορτή το ετοί­μασε το εστια­τό­ριο «Λαζα­ρά­κης» -που φημί­ζε­ται για τα ολό­φρε­σκα ψάρια και τα γευ­στικά θαλασσινά-, ενώ τις ντόπιες σπε­σια­λιτέ ανέλαβε η «Αλε­ξάν­δρα». Πλήθος κατοί­κων της περιο­χής συμ­με­τεί­χαν στις προ­ε­τοι­μα­σίες και σουίτες -τζούνιορ και προεδρικές- κλεί­στη­καν για την περί­σταση. Οσο για τους ντό­πιους, φαί­νε­ται πως συμ­με­τεί­χαν με χαρά στο παρα­πλα­νη­τικό σχέδιο που δίνει δια­φο­ρε­τι­κές κάθε φορά ημε­ρο­μη­νίες για το πάρτι και χαί­ρο­νται να δια­ψεύ­δουν την ακριβή ημε­ρο­μη­νία διε­ξα­γω­γής του. Ενας σύγ­χρο­νος άρχο­ντας του Castello Rosso, όπως είναι ο Λιβέρης, ξέρει πώς να φέρνει τους κατοί­κους με το μέρος του και, ως γνήσιος από­γο­νος του αλλο­τι­νού παντο­δύ­να­μου έπαρχου της ελλη­νι­στι­κής εποχής Σωσικλή Νικα­γόρα, φρο­ντί­ζει να δένει τους φίλους με τους κανόνες της σιωπής.

Το κτήμα όπου δόθηκε το μεγάλο γλέντι

Κανείς δεν απο­κα­λύ­πτει τα ακριβή ονόματα, κανείς δεν θέλει να προ­σφέ­ρει στους δημο­σιο­γρά­φους το πλήρες σχέδιο «από­βα­σης» των celebrities στο νησί. Ο Λιβέρης είναι δικός τους άνθρω­πος, καθώς επι­σκέ­πτε­ται το Καστε­λό­ριζο χρόνια τώρα, οπότε κανέναν δεν ωφελεί να απο­κα­λύ­ψει τα σχέδιά του – συν τοις άλλοις, κάτι τέτοιο επι­βάλ­λε­ται για λόγους ασφα­λείας. Αλλωστε, το μεσαιω­νικό κάστρο που δεσπό­ζει στην κορυφή φυλάει, αιώνες τώρα, ερμη­τικά κλειστά τα δικά του μυστικά. Γιατί όχι λίγα ακόμη;

Το Hellenic Initiative

Το σίγουρο, πάντως, είναι ότι ο Μπιλ Κλίντον δεν θα έχει κανέναν λόγο να μην είναι εκεί, αφού χρόνια τώρα δεν χάνει εκδή­λωση όπου τον καλεί ο καλός του φίλος και πρώην σύμ­βου­λός του: πήρε επίσης ενεργά μέρος στη δεξίωση του Hellenic Initiative -όπου συγκε­ντρώ­θη­καν εκα­τομ­μύ­ρια δολάρια προς ενί­σχυση της ελλη­νι­κής επιχειρηματικότητας-, ενώ προέβη και σε φιλελ­λη­νι­κές δηλώ­σεις. Ηταν άλλωστε ο ίδιος ο πρώην ισχυρός πλα­νη­τάρ­χης που προ­σκά­λεσε τους περισ­σό­τε­ρους επι­χει­ρη­μα­τίες και διά­ση­μους που έσπευ­σαν να προ­σφέ­ρουν γενναία τον όβολό τους. Ετσι, εκεί είχαν βρεθεί η Γιάννα Αγγελοπούλου-Δασκαλάκη μαζί με τον Θόδωρο Αγγε­λό­πουλο, ο πρό­ε­δρος του Ιδρύ­μα­τος Νιάρχος Ανδρέας Δρα­κό­που­λος και ο συνε­μπνευ­στής της ιδέας του Hellenic Initiative (Ελλη­νική Πρω­το­βου­λία) και στενός φίλος του πρω­θυ­πουρ­γού Αντώνη Σαμαρά Γιώργος Λογο­θέ­της. Πρό­κει­ται για ένα οικο­νο­μικό σχέδιο «διά­σω­σης» των επι­χει­ρή­σεων, που σκοπό έχει να υπο­κα­τα­στή­σει τις τρά­πε­ζες δίνο­ντας δάνεια που φτάνουν  τα 100 εκατ. δολάρια σε επι­χει­ρή­σεις που το χρειά­ζο­νται.

Ο Αντριου Λιβέρης συμ­βου­λεύει τον Αμε­ρι­κανό πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα σε θέματα βιο­μη­χα­νίας και ανά­πτυ­ξης

Αλλά ο Αντριου Λιβέρης δεν εξά­ντλησε εκεί τις πρω­το­βου­λίες του, αφού μέχρι στιγμής έχει μεσο­λα­βή­σει σε κρα­ταιές συμ­φω­νίες που έχουν κλει­στεί με ξένους επι­χει­ρη­μα­τίες ειδικά στην ενέρ­γεια, που είναι και ο τομέας του. Γνωστή είναι και η συμ­φω­νία που ανα­κοί­νω­σαν παρου­σία του πρω­θυ­πουρ­γού η εται­ρεία του με την IBM -στη διευ­θυ­ντική ομάδα των μετόχων της οποίας ο Λιβέρης είναι επίσης μέλος- για τη μετα­τροπή της Αθήνας σε κέντρο των μηχα­νο­γρα­φι­κών δρα­στη­ριο­τή­των της Dow για ολό­κληρο τον κόσμο. Στόχος της IBM είναι να αξιο­ποι­ή­σει, κατόπιν παρό­τρυν­σης του κ. Λιβέρη, τις δεξιό­τη­τες των Ελλήνων μηχα­νι­κών και ανθρώ­πων που εξει­δι­κεύ­ο­νται στον τομέα της επι­χει­ρη­μα­τι­κής ευφυΐας (business analytics) με χαμη­λό­τερο κόστος απ’ ό,τι οι υπό­λοι­πες χώρες.

Τα νέα αυτά στοι­χεία φαί­νε­ται να μετα­σχη­μα­τί­ζουν τον τομέα της επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας δεί­χνο­ντας νέα πρω­το­πο­ριακά δεδο­μένα. Αυτά πρέπει να έχει υπόψη της η Ελλάδα αν θέλει να προ­χω­ρή­σει, σύμφωνα πάντα με τον κ. Λιβέρη, καθώς δια­θέ­τει τερά­στιο δυνα­μικό στον ενερ­γειακό και τεχνο­λο­γικό τομέα.

Εχει την Ελλάδα στο μυαλό του

Πάντα όμως ο κ. Λιβέρης είχε στο μυαλό του τη χώρα του -ακόμη κι όταν πρω­το­α­νέ­λαβε την πανί­σχυρη Dow Chemical που μόνο πέρυσι πραγ­μα­το­ποί­ησε πωλή­σεις ύψους άνω των 57 δισ. δολα­ρίων και, σύμφωνα με τις τελευ­ταίες στα­τι­στι­κές, ήταν από τις πρώτες με 53.000 προ­σω­πικό σε ολό­κληρο τον κόσμο, 201 εγκα­τα­στά­σεις σε 36 χώρες – αφού η Ελλάδα ήταν η πρώτη στην οποία θέλησε να ιδρύσει ξένο παράρ­τημα. Αλλωστε, αν κάτι δεν έχει ξεχάσει ποτέ ο Αντριου Λιβέρης, αυτό είναι ότι για να προ­χω­ρή­σεις πρέπει να ξέρεις από πού ξεκί­νη­σες. Ετσι και η οικο­γέ­νειά του  ξεκί­νησε από το μηδέν, πέρασε στο στάδιο της επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας και έφτασε στην κορυφή του κόσμου. Για να ανα­θρέ­ψει σωστά τα τρία παιδιά του -ωραία σαν τη μάνα τους, περή­φανα σαν τον μπαμπά τους- τους έδειχνε τις φωτο­γρα­φίες από την πρώτη παράγκα που είχε φτιάξει ο παππούς του φτά­νο­ντας στη μακρινή Αυστρα­λία το 1917. Η φωτο­γρα­φία απει­κο­νί­ζει τον παππού των παιδιών μεταξύ των οποίων ο πατέρας του Αντριου Λιβέρη να στέ­κε­ται ξυπό­λη­τος μπροστά από την αυτο­σχέ­δια καλύβα την οποία κλεί­νουν κρε­μα­σμένα χαλιά αντί για πόρτα-είσοδο. Στο σπάνιο κινη­μα­το­γρα­φικό υλικό του παρελ­θό­ντος του σημε­ρι­νού διευ­θυ­ντή της Dow Chemical, ο παππούς ξεκί­νησε πάμ­πτω­χος, χωρίς καν ένα ζευγάρι παπού­τσια από το Καστε­λό­ριζο για τη μακρινή Αυστρα­λία, δούλεψε, πρόκοψε, έκανε έναν δαι­μό­νιο γιο που ήξερε πώς να εκμε­ταλ­λευ­τεί τις ευκαι­ρίες. «Αυτό που μου έμαθε ο πατέρας μου», θα πει αργό­τερα ο Αντριου, «είναι ότι οι τρα­γω­δίες μπορούν να μετα­τρα­πούν σε ευκαι­ρίες για μια και­νού­ρια αρχή, να σε κάνουν ακόμη πιο δυνατό απέ­να­ντι στις αντι­ξο­ό­τη­τες».

Μπιλ Κλίντον και Αντριου Λιβέρης

Το κατά­λαβε και ο ίδιος όταν βρέθηκε 15 χρόνων να κλαίει σπα­ρα­χτικά μόνος στο εφηβικό δωμάτιο έχοντας μόλις χάσει τον πατέρα του. Ο θείος του, που έκτοτε απο­τέ­λεσε γι’ αυτόν την πατρική φιγούρα, θα του εμφυ­σή­σει το πείσμα που θα χρεια­στεί για να συζη­τή­σει. Κάποια στιγμή θα τον ρωτήσει τι θέλει να γίνει όταν μεγα­λώ­σει και εκείνος θα του απα­ντή­σει: «Δάσκα­λος για να έχω πολλές δια­κο­πές». Ο θείος απο­στο­μω­τικά θα εκφω­νή­σει το πρώτο μότο-συμβουλή ζωής: «Δεν σου αξίζει να περιο­ρί­ζεις στον εαυτό σου σε κάτι λιγό­τερο από το απόλυτο». Αυτό θα πει ο ίδιος στα παιδιά του, αυτά θα γράψει και στις εκλαϊ­κευ­τι­κές συμ­βου­λές του ανά­κα­τες με επι­χει­ρη­μα­τικά μυστικά και απο­κα­λύ­ψεις στρα­τη­γι­κής που θα δημο­σιεύ­σει στο πόνημά του «Make it in America: The case for re-inventing the economy», όπου βάζει τα θεμέλια της στρα­τη­γι­κής του για τη βιο­μη­χα­νική πολι­τική, όπως θα τη διδάξει σε προ­έ­δρους των ΗΠΑ και σε απλούς ανθρώ­πους: η δευ­τε­ρο­γε­νής παρα­γωγή είναι θεμε­λιώ­δης για την οικο­νο­μία στον βαθμό που είναι αυτή που δημιουρ­γεί τις θέσεις εργα­σίας και δια­μορ­φώ­νει την οικο­νο­μία. Επι­πλέον αυτή, απο­τε­λεί τον κεντρικό ιστό που βοήθησε στην παγκό­σμια κυριαρ­χία της Αμε­ρι­κής, αλλά και τον λόγο που οι ΗΠΑ δεί­χνουν αυτή τη στιγμή να υστε­ρούν σε σχέση με τις υπό­λοι­πες κρα­ταιές οικο­νο­μίες (π.χ. Κίνα). Το παν είναι να μπο­ρέ­σει η Αμερική να μάθει από τα λάθη της, να στραφεί σε νέες μορφές επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας και να αντι­κα­τα­στή­σει παλιές πρα­κτι­κές επι­χει­ρή­σεις με νεό­τε­ρες (startups, νέα προ­ϊ­ό­ντα).

Στην πρό­σφατη συνά­ντησή του με τον Σαμαρά

Πάντως η διο­ρα­τι­κό­τητα υπήρχε ανέ­κα­θεν στη γονι­διακή ταυ­τό­τητα του λιβε­ρέι­κου, αφού ο πατέρας είδε την κατα­σκευα­στική του εται­ρεία να απο­γειώ­νε­ται μετά τη σαρω­τική κατα­στροφή του κυκλώνα «Τρέισι» που σάρωσε το Ντάρβιν της Αυστρα­λίας όπου μεγά­λωσε.

Ανα­λαμ­βά­νο­ντας την ανοι­κο­δό­μηση, ο πατέρας του μπόρεσε να ανθήσει επι­χει­ρη­μα­τικά πάνω σε μια κατα­στροφή – το ίδιο έκανε και κάνει ο Αντριου κάθε φορά που μια ατυχία του χτυπάει την πόρτα. Ο,τι και να γίνει, άλλωστε, ξέρει ότι μπορεί να επι­στρέ­φει στην αρχική του εστία, στη ρίζα, στη χώρα όπου έβαλε τα θεμέλια της σημε­ρι­νής κρα­ταιάς του ταυ­τό­τη­τας – τη γενέ­θλια γη του Καστε­λό­ρι­ζου. Εκεί θα περι­μέ­νει για να υπο­δε­χτεί τους πανί­σχυ­ρους φίλους του και να γιορ­τά­σει τα 60 του χρόνια, σε έναν κόσμο σε κρίση αλλά πάντα όλο εκπλή­ξεις. Οπως ακριβώς και η συναρ­πα­στική ζωή του – γεμάτη πόνο, επι­τυ­χίες και φυσικά διά­ση­μους φίλους.

Πηγή Πρώτο Θέμα