Απερρίφθη σιωπηρώς η προσφυγή του χωρικού αντ/ρχη Χ. Κόκκινου

• Για το «κού­ρε­μα» των αρ­μο­διο­τή­των του

Απορ­ρί­φθη­κε σιω­πη­ρώς από την Απο­κε­ντρω­μέ­νη Διοί­κη­σης Αι­γαί­ου μετά την πα­ρέ­λευ­ση δι­μή­νου από την υπο­βο­λή της, η προ­σφυ­γή του αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χη Δω­δε­κα­νή­σου κ. Χα­ρά­λα­μπου Κόκ­κι­νου για την ακύ­ρω­ση της από­φα­σης του πε­ρι­φε­ρειάρ­χη Νο­τί­ου Αι­γαί­ου κ. Γ. Χα­τζη­μάρ­κου με την οποία «κλα­δεύ­τη­καν» αρ­μο­διό­τη­τες, που του είχαν εκ­χω­ρη­θεί.

Μετά την κοι­νο­ποί­η­ση της από­φα­σης στον κ. Κόκ­κι­νο δύ­να­ται να προ­σφύ­γει ενώ­πιον της επι­τρο­πής του άρ­θρου 152 στην οποία προ­ΐ­στα­ται δι­κα­στι­κός για την επα­νε­ξέ­τα­σή της.

Θυ­μί­ζου­με ότι ο κ. Κόκ­κι­νος, ζητά την ακύ­ρω­ση της υπ’ αρ. 18296/1387/4.2.2015 (ΦΕΚ Β 247/17.2.2015) από­φα­σης του Πε­ρι­φε­ρειάρ­χη Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, ως μη νό­μι­μης.

Ο κ. Κόκ­κι­νος με την προ­σφυ­γή του επι­κα­λεί­ται συ­νο­πτι­κώς τα εξής επι­χει­ρή­μα­τα:

-Θε­ω­ρεί αντι­συ­νταγ­μα­τι­κή την ανά­θε­ση πολ­λα­πλών αρ­μο­διο­τή­των σε πε­ρι­φε­ρεια­κούς συμ­βού­λους, που ορί­ζο­νται ως θε­μα­τι­κοί αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χες.

-Θε­ω­ρεί    ότι    ο    χω­ρι­κός    αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χης    υπε­ρέ­χει    του     θε­μα­τι­κού.

-Θε­ω­ρεί ότι οι θε­μα­τι­κοί αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χες δεν είναι άμεσα αι­ρε­τά όρ­γα­να, τους οποί­ους μά­λι­στα στο κεί­με­νο της προ­σφυ­γής χα­ρα­κτη­ρί­ζει ως «δο­τούς».

-Θε­ω­ρεί   ότι   η   από­φα­ση δεν ήταν αι­τιο­λο­γη­μέ­νη με τρόπο ει­δι­κό, ακρι­βή και ορι­σμέ­νο.

-Θε­ω­ρεί  ότι έχει  εκ­δο­θεί κατά κα­τά­χρη­ση εξου­σί­ας.

Ο κ. Χα­τζη­μάρ­κος αφού εξέ­θε­σε ανα­λυ­τι­κά την κεί­με­νη νο­μο­θε­σία και συ­γκε­κρι­μέ­να τις αρ­μο­διό­τη­τες που έχει σύμ­φω­να με τον Καλ­λι­κρά­τη και όχι μόνο, ως και τις αρ­μο­διό­τη­τες του εκτε­λε­στι­κού γραμ­μα­τέα, τό­νι­σε ότι οι απο­φά­σεις του περί με­τα­βί­βα­σης αρ­μο­διο­τή­των, απο­τε­λούν κα­νο­νι­στι­κές πρά­ξεις.

Επι­ση­μαί­νει ότι οι κα­νο­νι­στι­κές πρά­ξεις, όπως δέ­χο­νται, τόσο η θε­ω­ρία όσο και η νο­μο­λο­γία, δεν είναι αι­τιο­λο­γη­τέ­ες.

Επί­σης, οι κα­νο­νι­στι­κές πρά­ξεις δεν ελέγ­χο­νται ως προς την καλή χρήση της δια­κρι­τι­κής ευ­χέ­ρειας του εκ­δώ­σα­ντος ορ­γά­νου, αλλά μόνο ως προς την τή­ρη­ση των όρων της νο­μο­θε­τι­κής εξου­σιο­δό­τη­σης.

Επο­μέ­νως και οι κα­νο­νι­στι­κές πρά­ξεις του πε­ρι­φε­ρειάρ­χη ως προς την με­τα­βί­βα­ση αρ­μο­διο­τή­των δεν ελέγ­χο­νται ως προς την καλή χρήση της δια­κρι­τι­κής ευ­χέ­ρειας του κατά την άσκη­ση αυτής της αρ­μο­διό­τη­τας του, αλλά μόνο ως προς την τή­ρη­ση των όρων που θέ­τουν οι δια­τά­ξεις του ν. 3852/2010 για τη με­τα­βί­βα­ση αρ­μο­διο­τή­των.

Ανα­φε­ρό­με­νος στην ουσία της υπό­θε­σης, υπο­στη­ρί­ζει ότι κατά το διά­στη­μα Οκτω­βρί­ου 2014 – Φε­βρουα­ρί­ου 2015, κα­τα­γρά­φο­νταν, κατ’ επα­νά­λη­ψη, προ­βλή­μα­τα στη λει­τουρ­γία των υπη­ρε­σιών της Πε­ρι­φέ­ρειας στην Πε­ρι­φε­ρεια­κή Ενό­τη­τα Δω­δε­κα­νή­σου, και ιδίως στους το­μείς, των οποί­ων η αρ­μο­διό­τη­τα είχε με­τα­βι­βα­στεί στον χω­ρι­κό αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χη Δω­δε­κα­νή­σου.

Καθ’ όλο αυτό το διά­στη­μα κα­τα­βλή­θη­καν προ­σπά­θειες επί­λυ­σης των προ­βλη­μά­των χωρίς πά­ντο­τε αυτό να είναι εφι­κτό. Για να κα­τα­στεί απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τε­ρη η λει­τουρ­γία των υπη­ρε­σιών της Πε­ρι­φέ­ρειας στην Πε­ρι­φε­ρεια­κή Ενό­τη­τα Δω­δε­κα­νή­σου, εκ­δό­θη­κε η προ­σβαλ­λό­με­νη κα­νο­νι­στι­κή από­φα­ση, με την οποία η Πε­ρι­φέ­ρεια ανα­κα­τέ­νει­με τις αρ­μο­διό­τη­τες, που είχαν αρ­χι­κώς με­τα­βι­βα­στεί.