Η Jennifer βρήκε το νόημα της ζωής στην Τήλο

Η Jennifer Barclay γεν­νή­θη­κε και με­γά­λω­σε στην Αγ­γλία. Μαζί με την οι­κο­γέ­νειά της πέ­ρα­σαν πολλά κα­λο­καί­ρια στα ελ­λη­νι­κά νησιά, αλλά δεν θα μπο­ρού­σε με τί­πο­τα να φα­ντα­στεί πως στα σα­ρά­ντα της θα βρι­σκό­ταν να κα­τοι­κεί μό­νι­μα σε ένα από αυτά και να γρά­φει βι­βλίο για τη ζωή της. Από την Τήλο και με το βι­βλίο της “Falling in Honey” να έχει μόλις κυ­κλο­φο­ρή­σει σε ΗΠΑ και Βρε­τα­νία μας εξο­μο­λο­γεί­ται πώς έπεσε θύμα της ελ­λη­νι­κής γοη­τεί­ας και πώς βρήκε τον πα­ρά­δει­σο που έψα­χνε στο μικρό, εντε­λώς ιδιαί­τε­ρο νη­σά­κι του Αι­γαί­ου.

“Από μικρή ήμουν εξοι­κειω­μέ­νη με την Ελ­λά­δα και είχα πε­ρά­σει πολ­λές όμορ­φες δια­κο­πές εδώ. Όταν τε­λεί­ω­σα τις σπου­δές μου στην αγ­γλι­κή φι­λο­λο­γία βρέ­θη­κα να ψάχνω για δου­λειά, αλλά δυ­σκο­λευό­μουν. Με­τα­κό­μι­σα στην Αθήνα και έπια­σα δου­λειά σαν κα­θη­γή­τρια αγ­γλι­κών. Πέ­ρα­σα σχε­δόν μαι ολό­κλη­ρη χρο­νιά εκεί και μετά βρέ­θη­κα στον Κα­να­δά και στη συ­νέ­χεια στις ΗΠΑ, την Ευ­ρώ­πη και την Ασία. Συ­νέ­χι­σα να δου­λεύω σαν ατζέ­ντης εκ­δο­τι­κών οίκων και πα­ράλ­λη­λα έγρα­φα δικά μου βι­βλία. Αρ­κε­τά χρό­νια αρ­γό­τε­ρα ξύ­πνη­σα ένα πρωί και απο­φά­σι­σα πως ήθελα να αλ­λά­ξω τη ζωή μου. Έμπαι­να στα σα­ρά­ντα, ήμουν μόνη και ήταν η ώρα να δια­λέ­ξω τι θα κάνω για το υπό­λοι­πο της ζωής μου.

Η δου­λειά μου μπο­ρού­σε να γίνει από οπου­δή­πο­τε οπότε δεν θα μπο­ρού­σα παρά να δια­λέ­ξω τον ελ­λη­νι­κό ήλιο, την μα­γευ­τι­κή θά­λασ­σα και τα γρα­φι­κά νησιά της χώρας σας. Σκέ­φτη­κα πως δεν υπήρ­χε ιδα­νι­κό­τε­ρο μέρος να ζεις, ανα­κά­λυ­ψα την Τήλο και αμέ­σως την ερω­τεύ­τη­κα. Όχι πολύ του­ρι­στι­κή, υπερ­βο­λι­κά γρα­φι­κή και ήρεμη και με μια αύρα που με συ­νε­πή­ρε αμέ­σως. Εγκα­τα­στά­θη­κα δο­κι­μα­στι­κά και προ­σπά­θη­σα να εξα­κρι­βώ­σω αν θα μπο­ρού­σα να ερ­γά­ζο­μαι από εδώ. Σύ­ντο­μα κα­τά­λα­βα πως γι­νό­ταν μια χαρά και πως το νησί αυτό θα γι­νό­ταν το σπίτι μου.

“Νοί­κια­σα ένα μικρό σπίτι δίπλα σε ένα ερ­γα­στή­ρι με­λιού λίγο πιο έξω από το Με­γά­λο Χωρίο. Βρι­σκό­μουν να ζω ανά­με­σα σε λου­λού­δια, με μια θέα στη θά­λασ­σα που συ έκοβε την ανα­πνοή και τα που­λιά να πε­τούν στον ου­ρα­νό πάνω από το κε­φά­λι μου. Στον ίδιο αυτό ου­ρα­νό κάθε βράδυ χι­λιά­δες αστέ­ρια δη­μιουρ­γού­σαν ένα θέμα που ποτέ δεν είχα ξα­να­δεί στη ζωή μου. Κάτω από αυτά διά­λε­γα κάθε βράδυ και μια πα­ρα­λία για να τα θαυ­μά­ζω ή ένα τα­βερ­νά­κι για να δει­πνή­σω υπό το φως τους. Τρία χρό­νια αρ­γό­τε­ρα με­τα­κό­μι­σα σε ένα λίγο με­γα­λύ­τε­ρο σπίτι μέσα στο χωριό, Γνώ­ρι­σα τους κα­τοί­κους κα­λύ­τε­ρα και πια είμαι φίλη τους. Ακόμη δεν κα­τα­λα­βαί­νουν τι κάνω όλη την ημέρα μπρο­στά από τον υπο­λο­γι­στή μου αλλά τους αρκεί που είμαι μια ξένη που αγαπώ το νησί τους.”

Μετά από καιρό στο νησί όλη μου η ευ­τυ­χία άρ­χι­σε να ψά­χνει τρόπο να εκ­φρα­στεί. Της τον έδωσα μέσα από αυτό που ήξερα να κάνω και έτσι ξε­κί­νη­σα να γράφω ένα βι­βλίο για τη ζωή μου στην Τήλο. Η Ελ­λά­δα ήταν για μένα ένα στή­ριγ­μα σε μια ση­μα­ντι­κή και δύ­σκο­λη στιγ­μή της ζωής μου. Τε­λι­κά κα­τέ­λη­ξα να γράφω και για το πόσο ση­μα­ντι­κό είναι να αντι­λαμ­βά­νε­σαι την κα­τάλ­λη­λη στιγ­μή πως η ζωή πρέ­πει να ξο­δεύ­ε­ται όπως σε κάνει ευ­τυ­χι­σμέ­νο και να περ­νάς κάθε μέρα κά­νο­ντας πράγ­μα­τα που σε γε­μί­ζουν. Η Τήλος έγινε το σκη­νι­κό που με βο­ή­θη­σε να το κα­τα­λά­βω.

Όσο ήμουν εδώ έχασα δύο αγα­πη­μέ­νους φί­λους, ερω­τεύ­τη­κα έναν άντρα, ανα­θε­ώ­ρη­σα τις προ­τε­ραιό­τη­τες που νό­μι­ζα πως είχαν ση­μα­σία και βρέ­θη­κα να αι­σθά­νο­μαι πιο πλή­ρης άν­θρω­πός από ποτέ. Το βι­βλίο τε­λεί­ω­σε έχο­ντας πε­ρι­γρά­ψει όλη αυτή τη δια­δρο­μή μου. Της θέτω την κλισέ ερώ­τη­ση που σχε­δόν ποτέ δεν απο­φεύ­γε­ται σε ένα ξένο: τι δεν σου αρέ­σει, τι σε δυ­σκο­λεύ­ει, τι σε ενο­χλεί στη Ελ­λά­δα; ” Κα­τα­λα­βαί­νω πως το σύ­στη­μα εδώ δεν είναι τόσο φι­λι­κό προς τους πο­λί­τες. Η γρα­φειο­κρα­τεία μπο­ρεί να σε τα­λαι­πω­ρή­σει. Συχνά το ρεύμα κό­βε­ται, τα δρο­μο­λό­για δεν εξυ­πη­ρε­τούν, στα σού­περ μάρ­κετ η ποι­κι­λία είναι πο­λυ­τέ­λεια και το ίντερ­νετ είναι πάρα πολύ αργό. Όλα αυτά συμ­βαί­νουν, αλλά τί­πο­τα δεν είναι ικανό να μου χα­λά­σει τη διά­θε­ση και να με κάνει να θέλω να φύγω από το νησί μου. Τα πάντα λύ­νο­νται αρκεί να υπάρ­χει θέ­λη­ση και όχι με γκρί­νια. Ελ­πί­ζω να συ­νε­χί­σω να ζω εδώ για πολλά ακόμη χρό­νια και να μην χρεια­στεί να φύγω.

Το μόνο που ίσως με στε­να­χω­ρεί είναι να βλέπω είναι πως ενώ έχετε μια τόσο όμορ­φη χώρα και ένα εκ­πλη­κτι­κό φυ­σι­κό τοπίο δεν το σέ­βε­στε και πα­ντού υπάρ­χουν σκου­πί­δια, πλα­στι­κά μπου­κά­λια και κα­νείς δεν ανα­κυ­κλώ­νει.” Το βι­βλίο μου είχε ανέλ­πι­στη επι­τυ­χία σε Ευ­ρώ­πη και Αμε­ρι­κή. Αυτό όμως που με κάνει ακόμη πιο χα­ρού­με­νη είναι τα δε­κά­δες μη­νύ­μα­τα που λαμ­βά­νω από κόσμο που χάρη σε αυτό θέλει να επι­σκε­φτεί την Ελ­λά­δα και την Τήλο.

Για μένα αυτό ήταν και το ζη­τού­με­νο όταν σκέ­φτη­κα να μοι­ρα­στώ την εμπει­ρία μου. Το ότι άν­θρω­ποι εμπνεύ­στη­καν να τα­ξι­δέ­ψουν εδώ ή και να αλ­λά­ξουν τη ζωή τους είναι νο­μί­ζω πολύ ση­μα­ντι­κό. Πρό­σφα­τα έλαβα ένα μή­νυ­μα από έναν άντρα στην Αγ­γλία που μου έγρα­φε πως του θύ­μι­σα τα χρό­νια που είχε πε­ρά­σει στην Αθήνα και το πως οι ανα­μνή­σεις αυτές τον έκα­ναν να σκε­φτεί δια­φο­ρε­τι­κά. Αυτά μου συμ­βαί­νουν και νο­μί­ζω πως θα γράψω και άλλο βι­βλίο.

Προς το παρόν γράφω και μοι­ρά­ζο­μαι τα πάντα στο www.octopus-in-my-ouzo.blogspot.com.

Πηγή: www.lifo.gr