«Colpo Grosso» στην μεταβίβαση ακινήτων γνωστού πολιτικού προσώπου

«Colpo Grosso» στην μετα­βί­βαση περιου­σια­κών στοι­χείων γνωστού πολι­τι­κού προ­σώ­που έχει προ­κα­λέ­σει θόρυβο στους δικη­γο­ρι­κούς κύκλους.

Ο πολι­τι­κός, που έχει ανα­λά­βει πόστο σε θέση ευθύνης στον πρώτο βαθμό αυτο­διοί­κη­σης, φέρεται με καταγ­γε­λίες να επέλεξε να «ξεφορ­τω­θεί» περιου­σιακά στοι­χεία, που ευρί­σκο­ντο στην ιδιο­κτη­σία του, μετα­βι­βά­ζο­ντάς τα με συνο­μο­λο­γη­μένη αγωγή χρη­σι­κτη­σίας στη σύζυγό του.

Προη­γου­μέ­νως φέρεται να είχε υπο­βλη­θεί ενώπιον του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου αίτηση δια­ζυ­γίου στην οποία γίνο­νται απί­θα­νες εξι­στο­ρή­σεις για τους λόγους που οδή­γη­σαν το ζευγάρι σε σοβαρό κλο­νι­σμό των σχέσεών τους.

Η αγωγή αυτή δεν έχει ακόμη συζη­τη­θεί παρότι πέρασαν τρία έτη, ενώ το ζευγάρι, που φερόταν να είναι σε διά­σταση, δεν χώρισε ποτέ. Μάλιστα στο βιο­γρα­φικό του πολι­τι­κού προ­σώ­που στις τελευ­ταίες εκλογές γινόταν ειδική μνεία στην οικο­γε­νειακή του κατά­σταση.

Στους δια­δρό­μους του δικα­στι­κού μεγάρου το ιστο­ρικό της υπό­θε­σης απο­τε­λεί σχεδόν ανέκ­δοτο…

Εχοντας εκκρε­μό­τη­τες με τις φορο­λο­γι­κές αρχές η σύζυγος του πολι­τι­κού προ­σώ­που υπέβαλε το 4ο τρίμηνο του 2012 αγωγή ενώπιον του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου στρε­φό­μενη κατά του εν δια­στά­σει συζύγου της διεκ­δι­κώ­ντας δια χρη­σι­κτη­σίας τα ποσοστά ιδιο­κτη­σίας του σε ακίνητα ιδιαί­τερα μεγάλης αξίας.

Σύμφωνα με όσα υπο­στη­ρί­ζο­νται στην αγωγή το έτος 1995 ένας εργο­λά­βος οικο­δο­μών είχε συμ­φω­νή­σει με οικο­πε­δού­χους την κατα­σκευή ενός εμπο­ρι­κού κέντρου.

Με τα σχέδια που είχε φέρεται να προέβη σε άτυπες πωλή­σεις των ιδιο­κτη­σιών που θα περιέρ­χο­νταν σ’ αυτόν λόγω εργο­λα­βι­κού ανταλ­λάγ­μα­τος.

Το ίδιο έτος φέρεται να είχε συμ­φω­νή­σει και με τον πατέρα της εν δια­στά­σει συζύγου του πολι­τι­κού προ­σώ­που την πώληση ακι­νή­των που φέρο­νται επ’ ονόματί του.

Τα μπετά στο έργο εμφα­νί­ζο­νται να «έπεσαν» το έτος 1996 και το ακίνητο να παρα­δό­θηκε τότε στον πατέρα της συζύγου του πολι­τι­κού προ­σώ­που ο οποίος δεν μπο­ρούσε να τα μετα­βι­βά­σει στην ιδιο­κτη­σία του για εκκρε­μό­τη­τες που είχαν οι οικο­πε­δού­χοι στην παρά­δοση του έργου με τον εργο­λάβο.

Ο πατέρας της φέρεται να ξεκί­νησε τότε εργα­σίες για την ολο­κλή­ρωση της οικο­δο­μής και το έτος 1999, όταν απο­πε­ρα­τώ­θη­καν, να προέβη σε άτυπη μετα­βί­βασή τους.

Έκτοτε η σύζυγος του πολι­τι­κού προ­σώ­που ασκούσε πράξεις νομής και κατοχής και ασκούσε όλα τα δικαιώ­ματα που απορ­ρέ­ουν από το δικαί­ωμα ιδιο­κτη­σίας επ’ αυτών.

Ο σύζυγός της δε φέρεται να απέ­κτησε μερίδια στα ακίνητα αυτά με αγορές μετα­γε­νέ­στερα από το χρόνο που τις απέ­κτησε ο δικαιο­πά­ρο­χός της αλλά και η ίδια.

Για φορο­λο­γι­κούς λόγους, φέρεται να είχε θεω­ρή­σει σωστό στο χρόνο εκείνο και ενόψει του ό,τι έπρεπε η περιου­σία της να κατο­χυ­ρω­θεί και τυπικά, να συμ­βλη­θεί ο τότε σύζυγός της, αφού ο τελευ­ταίος, όπως ανα­φέ­ρε­ται στην αγωγή, τεχνηέ­ντως εμφά­νιζε επ’ ονόματί του τα δικά της εισο­δή­ματα με απο­τέ­λε­σμα να μην μπορεί να δικαιο­λο­γή­σει το «πόθεν έσχες» που απαι­τού­νταν για την συμ­με­τοχή της στα συμ­βό­λαια και δεν μπο­ρούσε να πλη­ρώ­σει φόρους μετα­βί­βα­σης, παρα­στά­σεις δικη­γό­ρων και συμ­βο­λαιο­γρα­φι­κές αμοιβές για το σύνολο, των ορι­ζο­ντίων ιδιο­κτη­σιών της και έτσι τα συμ­βό­λαια έγιναν δια­δο­χικά και με την πάροδο των χρόνων.

Ο δε ενα­γό­με­νος σύζυγός της, που εμφα­νί­ζε­ται ότι ποτέ δεν απέ­κτησε κανένα εν τοις πράγ­μασι δικαί­ωμα επί των ορι­ζο­ντίων ιδιο­κτη­σιών, φέρεται να είχε συμ­φω­νή­σει μαζί της να της μετα­βι­βά­σει τις ιδιο­κτη­σίες σε απώτερο χρόνο, πράγμα που όμως τελικά δεν έγινε ποτέ, όπως υπο­στη­ρί­ζε­ται, κυρίως για οικο­νο­μι­κούς λόγους.

Υπο­στή­ριξε παρα­πέρα ότι συμπλη­ρώ­θηκε στο πρόσωπό της ο νόμιμος χρόνος νομής   (δεκα­πε­ντα­ε­τία),   προ­σμε­τρου­μέ­νου και   του   χρόνου   νομής   του δικαιο­πα­ρό­χου της.

Ακο­λού­θησε η υπο­γραφή πρα­κτι­κού στη συνο­μο­λο­γη­μένη χρη­σι­κτη­σία και η μετα­βί­βαση ολο­κλη­ρώ­θηκε.

Πλην όμως τα ως άνω εξι­στο­ρού­μενα περι­στα­τικά, όπως καταγ­γέλ­θηκε, δεν συμ­βα­δί­ζουν με τις κτη­μα­το­λο­γι­κές εγγρα­φές που προη­γή­θη­καν στα οικεία βιβλία του κτη­μα­το­λο­γίου και δεν συνά­δουν με το χρόνο εκδό­σεως της οικο­δο­μι­κής άδειας και το χρόνο που πραγ­μα­τικά ξεκί­νησε η ανέ­γερση της οικο­δο­μής, απο­πε­ρα­τώ­θηκε και παρα­δό­θηκε στους αγο­ρα­στές.

Σημειώ­νε­ται ότι στοι­χεία της βάσεως αγωγής ανα­γνω­ρι­στι­κής της κυριό­τη­τας ακι­νή­του, στη­ρι­ζο­μέ­νης στην έκτακτη χρη­σι­κτη­σία, είναι το γεγονός ότι ο ενάγων νέμεται το ακίνητο με εμφα­νείς υλικές πράξεις δηλω­τι­κές της βου­λή­σεώς του να το έχει ως κύριος και ότι, νεμό­με­νος αυτό, έχει συμπλη­ρώ­σει στο πρόσωπό του, προ­σμε­τρου­μέ­νης και της νομής του δικαιο­πα­ρό­χου του, τον ορι­ζό­μενο από το νόμο χρονικό διά­στημα για την κτήση με τον πρω­τό­τυπο αυτό τρόπο της κυριό­τη­τας του ακι­νή­του.