Αθώος κρίθηκε από το Εφετείο ο πολιτικός μηχανικός

Mια υπό­θε­ση ακι­νή­του στη Με­γί­στη για την οποία είχε προ­κλη­θεί θό­ρυ­βος ενώ­πιον των ποι­νι­κών δι­κα­στη­ρί­ων και κα­τέ­λη­ξε μέχρι και το Ευ­ρω­παϊ­κό Δι­κα­στή­ριο απα­σχό­λη­σε χθες τη συ­νε­δρί­α­ση του Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου, όπου με αστι­κή αγωγή, ένας πο­λι­τι­κός μη­χα­νι­κός, αξί­ω­νε την κυ­ριό­τη­τα του ακι­νή­του.

Σε βάρος του τε­λευ­ταί­ου είχε ασκη­θεί ποι­νι­κή δίωξη για απάτη η οποία ωστό­σο έπαυ­σε ορι­στι­κώς. Ο πο­λι­τι­κός μη­χα­νι­κός είχε κα­τα­δι­κα­στεί την 16η Ιου­λί­ου 2004 με αμε­τά­κλη­τη από­φα­ση του Τρι­με­λούς Εφε­τεί­ου Πλημ­με­λη­μά­των Δω­δε­κα­νή­σου σε ποινή φυ­λά­κι­σης 7 μηνών με τριε­τή ανα­στο­λή.

Το Ε’ Ποι­νι­κό Τμήμα του Αρεί­ου Πάγου έπαυ­σε ωστό­σο τη δίωξη μετά την δι­καί­ω­ση του από το Ευ­ρω­παϊ­κό Δι­κα­στή­ριο Δι­καιω­μά­των του Αν­θρώ­που.

Η συ­γκε­κρι­μέ­νη υπό­θε­ση είχε απα­σχο­λή­σει την κοινή γνώμη της Δω­δε­κα­νή­σου και εμ­φα­νί­στη­κε ως η πρώτη, που αφο­ρού­σε την υφαρ­πα­γή ακί­νη­της πε­ριου­σί­ας ομο­γε­νών στο Κα­στε­λό­ρι­ζο, που είχε έλθει ενώ­πιον ποι­νι­κών δι­κα­στη­ρί­ων.

Το ανώ­τα­το ακυ­ρω­τι­κό δι­κα­στή­ριο έκανε συ­γκε­κρι­μέ­να δεκτή την από 17 Νο­εμ­βρί­ου 2009 αί­τη­ση του κ Γ. Κ. για επα­νά­λη­ψη προς το συμ­φέ­ρον του, της ποι­νι­κής δια­δι­κα­σί­ας, που είχε πε­ραιω­θεί με την ως άνω από­φα­ση του Εφε­τεί­ου. Ο πο­λι­τι­κός μη­χα­νι­κός είχε ασκή­σει εξάλ­λου αί­τη­ση αναί­ρε­σης κατά της κα­τα­δι­κα­στι­κής από­φα­σης η οποία απορ­ρί­φθη­κε. Στην πο­ρεία ωστό­σο προ­σέ­φυ­γε ενώ­πιον του Ευ­ρω­παϊ­κού Δι­κα­στη­ρί­ου των Δι­καιω­μά­των Αν­θρώ­που το οποίο και δια­πί­στω­σε πα­ρα­βί­α­ση δι­καιώ­μα­τος, που αφορά τον δί­καιο χα­ρα­κτή­ρα της δίκης.

Πιο συ­γκε­κρι­μέ­να με την υπ’ αριθμ. 49686/16 Απρι­λί­ου 2009 από­φα­ση του Ευ­ρω­παϊ­κού Δι­κα­στη­ρί­ου Δι­καιω­μά­των του Αν­θρώ­που, δια­πι­στώ­θη­κε πα­ρα­βί­α­ση του άρ­θρου 6 παρ. 1 και 2 της Ευ­ρω­παϊ­κής Συμ­βά­σε­ως για την Προ­ά­σπι­ση των Δι­καιω­μά­των του Αν­θρώ­που και των Θε­με­λιω­δών Ελευ­θε­ριών” (Ε.Σ.Δ.Α.).

Σύμ­φω­να με την από­φα­ση του Τρι­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου ο πο­λι­τι­κός μη­χα­νι­κός στη Ρόδο στις 30 Μαϊου 1997 εμ­φα­νί­στη­κε ενώ­πιον συμ­βο­λαιο­γρά­φου και ζή­τη­σε την σύ­ντα­ξη συμ­βο­λαί­ου γο­νι­κής πα­ρο­χής, πα­ρι­στά­νο­ντας ψευ­δώς ότι η εκ­προ­σω­πού­με­νη από αυτόν δυ­νά­μει πλη­ρε­ξου­σί­ου, Ε. συζ. Ν. Κ. το γένος Δ. Σ., είχε στην άμεση απο­κλει­στι­κή της αδια­φι­λο­νί­κη­τη κυ­ριό­τη­τα, νομή και κα­το­χή της, μία διώ­ρο­φη ερει­πω­μέ­νη οικία, ευ­ρι­σκό­με­νη στη θέση «ΠΑ­ΛΑ­ΜΕ­ΡΙΑ» της νήσου Με­γί­στης Δωδ/σου, απο­τε­λού­με­νη από ισό­γειο και όροφο επι­φά­νειας συ­νο­λι­κά 103,60 Μ2 και ότι η οικία αυτή πε­ρι­ήλ­θε στην κυ­ριό­τη­τά της με τη συ­μπλή­ρω­ση στο πρό­σω­πό της του νό­μι­μου χρό­νου χρη­σι­κτη­σί­ας αφού το ενέ­με­το συ­νε­χώς από το 1965. Το Τρι­με­λές Εφε­τείο είχε δε­χτεί ότι η συ­γκε­κρι­μέ­νη οικία ανήκε κατά πλήρη κυ­ριό­τη­τα, νομή και κα­το­χή σε 4 κά­τοι­κους Αδε­λα­ΐ­δος Αυ­στρα­λί­ας πράγ­μα που δεν γνώ­ρι­ζε η συμ­βο­λαιο­γρά­φος, που πεί­σθη­κε να συ­ντά­ξει συμ­βό­λαιο γο­νι­κής πα­ρο­χής, δυ­νά­μει του οποί­ου πε­ρι­ήρ­χε­το κατά πο­σο­στό ½ εξ αδιαι­ρέ­του η ως άνω οικία στον κα­τη­γο­ρού­με­νο και στον αδελ­φό του. Κατά της απο­φά­σε­ως αυτής ο πο­λι­τι­κός μη­χα­νι­κός άσκη­σε την από 13 Ια­νουα­ρί­ου 2005 αί­τη­ση αναι­ρέ­σε­ως προ­βάλ­λο­ντας πα­ρα­βί­α­ση του δε­δι­κα­σμέ­νου, από­λυ­τη ακυ­ρό­τη­τα της δια­δι­κα­σί­ας στο ακρο­α­τή­ριο, διότι δεν τη­ρή­θη­καν οι δια­τά­ξεις που κα­θο­ρί­ζουν την υπε­ρά­σπι­ση του κα­τη­γο­ρου­μέ­νου, με­τα­ξύ των οποί­ων είναι και η πα­ρα­βί­α­ση της αρχής της δί­και­ης δίκης, που επέρ­χε­ται λόγω της προ­σβο­λής του τεκ­μη­ρί­ου αθω­ό­τη­τας του κα­τη­γο­ρου­μέ­νου.

Ει­δι­κό­τε­ρα υπο­στή­ρι­ξε ότι το Τρι­με­λές Εφε­τείο Πλημ­με­λη­μά­των Δω­δε­κα­νή­σου δέ­χθη­κε να κα­τα­τε­θούν και να ανα­γνω­σθούν με­τα­ξύ των άλλων εγ­γρά­φων και δη­μο­σιεύ­μα­τα το­πι­κής εφη­με­ρί­δας τα οποία τον εμ­φά­νι­ζαν ως “κλέ­πτη σπι­τιών ομο­γε­νών”, ως “κα­τα­πα­τη­τή δη­μο­σί­ων εκτά­σε­ων”, “ως άρ­πα­γα ξένων πε­ριου­σιών”, και ως “λήπτη πα­ρα­νό­μως χο­ρη­γη­θει­σών επι­δο­τή­σε­ων”, με σκοπό να επη­ρε­ά­σουν τους δι­κα­στές. Με την αί­τη­ση αναί­ρε­σης του που είχε απορ­ρι­φθεί είχε προ­βά­λει έν­στα­ση πα­ρα­γρα­φής, από­λυ­τη ακυ­ρό­τη­τα, διότι ελή­φθη­σαν υπόψη από το Δι­κα­στή­ριο φω­το­γρα­φί­ες οι οποί­ες δεν επε­δεί­χθη­σαν στον αι­τού­ντα ως διά­δι­κο της ποι­νι­κής δίκης καθώς και ότι ελή­φθη υπόψη μα­γνη­το­ται­νία κι­νη­τού τη­λε­φώ­νου που πε­ριεί­χε τη­λε­φω­νι­κή συν­διά­λε­ξη πα­ρα­νό­μως κτη­θεί­σα.

Ο πο­λι­τι­κός μη­χα­νι­κός είχε επί­σης εκ­θέ­σει στην αί­τη­ση αναί­ρε­σης του ότι υπήρ­ξε πα­ρα­βί­α­ση των δια­τά­ξε­ων για δη­μο­σιό­τη­τα της δια­δι­κα­σί­ας στο ακρο­α­τή­ριο διότι ελή­φθη­σαν υπόψη έγ­γρα­φα χωρίς προη­γου­μέ­νως να ανα­γνω­σθούν δη­μό­σια και ότι υπήρ­ξε έλ­λει­ψη ει­δι­κής και εμπε­ρι­στα­τω­μέ­νης αι­τιο­λο­γί­ας διότι δεν μνη­μο­νεύ­ο­νται στην κα­τα­δι­κα­στι­κή από­φα­ση κα­θό­λου, ούτε και συ­νο­πτι­κά, τα απο­δει­κτι­κά μέσα που προ­έ­κυ­ψαν κατά την απο­δει­κτι­κή δια­δι­κα­σία και τα οποία απο­τέ­λε­σαν την βάση για να στη­ρι­χθεί η κα­τη­γο­ρία ενα­ντί­ον του.

Ο Αρεί­ος Πάγος με την υπ΄α­ρίθμ. 411/2007 από­φα­ση του απέρ­ρι­ψε την αί­τη­ση. Ο πο­λι­τι­κός μη­χα­νι­κός με την από 14 Ιου­λί­ου 2007 αί­τη­σή του προ­σέ­φυ­γε στο Ευ­ρω­παϊ­κό Δι­κα­στή­ριο Δι­καιω­μά­των του Αν­θρώ­που, πα­ρα­πο­νού­με­νος ότι κατά την έκ­δο­ση της υπ’ αριθμ. 204/16-7-2004 απο­φά­σε­ως του Τρι­με­λούς Εφε­τεί­ου Πλημ­με­λη­μά­των Δω­δε­κα­νή­σου πα­ρα­βιά­σθη­κε η αρχή της δί­και­ης δίκης και το τεκ­μή­ριο αθω­ό­τη­τος που προ­βλέ­πο­νται από τις πα­ρα­γρά­φους 1 και 2 του άρ­θρου 6 της Ε.Σ.Δ.Α. με το να δε­χθεί το ως άνω Δι­κα­στή­ριο να συ­μπε­ρι­λη­φθούν με­τα­ξύ άλλων εγ­γρά­φων στη δι­κο­γρα­φία και να ανα­γνω­σθούν άκρως επι­κρι­τι­κά σε βάρος του δη­μο­σιεύ­μα­τα που είχαν ως απο­τέ­λε­σμα να εξα­σθε­νή­σει το δι­καί­ω­μά του για πλήρη και απο­τε­λε­σμα­τι­κή υπε­ρά­σπι­ση.

Το εν λόγω Ευ­ρω­παϊ­κό Δι­κα­στή­ριο Δι­καιω­μά­των του Αν­θρώ­που με την υπ’ αριθμ. 49686/16-4-2009 από­φα­σή του έκανε δεκτή την προ­σφυ­γή του, δε­χό­με­νο ότι πράγ­μα­τι πα­ρα­βιά­σθη­κε εν προ­κει­μέ­νω η αρχή της δί­και­ης δίκης καθώς και το εξαρ­τη­μέ­νο από αυτήν τεκ­μή­ριο αθω­ό­τη­τος που προ­βλέ­πο­νται στις πα­ρα­γρά­φους 1 και 2 του άρ­θρου 6 της Ε.Σ.Δ.Α.

Ο Αρειος Πάγος που επα­νήλ­θε μετά τη νέα αί­τη­ση του πο­λι­τι­κού μη­χα­νι­κού έκρι­νε ότι δεν είναι ανα­γκαία η επα­νά­λη­ψη της συ­ζη­τή­σε­ως στο ακρο­α­τή­ριο και ότι πρέ­πει να παύ­σει ορι­στι­κά η ποι­νι­κή δίωξη διότι έχει εξα­λει­φθεί το αξιό­ποι­νο της πρά­ξε­ως της απά­της από την οποία δεν προ­κλή­θη­κε ιδιαι­τέ­ρως με­γά­λη ζημία για την οποία κα­τα­δι­κά­σθη­κε ο πο­λι­τι­κός μη­χα­νι­κός.