ΤΟΠΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Αντώνης Καμπουράκης: «Το στοίχημά μας είναι να ενώσουμε τη νησιωτική και την ορεινή Ελλάδα σε ένα κοινό όραμα βιώσιμης, αειφόρου τουριστικής προοπτικής»

news room 9 λεπτά ανάγνωση
1bf4da9e-7d52-4169-b5d7-21f5690f3ba6

Στο Ετήσιο Συνέ­δριο της ΚΕΔΕ, στην Αλε­ξαν­δρού­πολη, μίλησα ως Πρό­ε­δρος της Επι­τρο­πής Του­ρι­στι­κής Ανά­πτυ­ξης για τα μεγάλα ζητή­ματα που καθο­ρί­ζουν σήμερα το μέλλον του ελλη­νι­κού του­ρι­σμού και τον ρόλο της Αυτο­διοί­κη­σης σε αυτό. Ο του­ρι­σμός είναι η καθη­με­ρι­νό­τητα των τόπων μας, οι δου­λειές, τα έσοδα, οι άνθρω­ποι, οι οικο­γέ­νειες και οι αγωνίες των τοπικών κοι­νω­νιών. Στην τοπο­θέ­τησή μου ανέ­δειξα τέσσερα κρίσιμα ζητή­ματα:

Αντα­γω­νι­στι­κό­τητα και αγο­ρα­στική δύναμη του επι­σκέ­πτη:

Η Ελλάδα πρέπει να παρα­μεί­νει “value for money”.

Η ποιό­τητα του προ­ϊ­ό­ντος και η σωστή τιμο­λό­γηση είναι προ­ϋ­πο­θέ­σεις επι­βί­ω­σης σε μια παγκό­σμια αγορά που πιέ­ζε­ται.

Ανθρώ­πινο Δυνα­μικό:

Ο του­ρι­σμός δεν μπορεί να στη­ρί­ζε­ται μόνο σε εισα­γό­με­νους εργα­ζό­με­νους.

Χρειά­ζο­νται κίνητρα για τους νέους, στήριξη στη στέγαση, αξιο­πρε­πείς αμοιβές και διαρκή επι­μόρ­φωση.

Ασφυ­κτικό περι­βάλ­λον κόστους για τους Δήμους:

Με ΦΠΑ 24% ακόμη και στο νερό και στις υπη­ρε­σίες των ΔΕΥΑ, η Τοπική Αυτο­διοί­κηση χρειά­ζε­ται θεσμι­κές λύσεις για να στη­ρί­ξει τον του­ρι­σμό με υπο­δο­μές.

Δίκαιη ανά­πτυξη για τη νησιω­τική και την ορεινή Ελλάδα:

Δύο δια­φο­ρε­τι­κές, αλλά εξίσου σημα­ντι­κές Ελλάδες που κρατούν ζωντανό τον τόπο, χρειά­ζο­νται ειδικά χρη­μα­το­δο­τικά εργα­λεία, με βάση τον πλη­θυ­σμό αιχμής, όχι τον μόνιμο.

Επίσης, χωρίς υπο­δο­μές δεν υπάρχει του­ρι­σμός — χωρίς απο­κέ­ντρωση πόρων, δεν υπάρχει ισότητα.

Τόνισα επίσης ότι η Αυτο­διοί­κηση πρέπει να είναι σχε­δια­στής πολι­τι­κής και όχι απλός δια­χει­ρι­στής υπο­δο­μών.

Οφεί­λουμε να συν­δια­μορ­φώ­νουμε τον εθνικό σχε­δια­σμό για τον του­ρι­σμό — γιατί κανένα σχέδιο δεν μπορεί να είναι πλήρες αν δεν περι­λαμ­βά­νει τη φωνή των Δήμων.

Στην πράξη, πρό­τεινα τα εξής :

-Ειδικό Ταμείο Νησιω­τι­κό­τη­τας και Ορει­νό­τη­τας για του­ρι­στι­κές υπο­δο­μές.

-Κίνητρα λει­τουρ­γίας εκτός σεζόν για επι­χει­ρή­σεις, εργα­ζό­με­νους και τοπικές κοι­νω­νίες.

-Προγράμματα στέ­γα­σης και κατάρ­τι­σης για εργα­ζό­με­νους στον του­ρι­σμό.

-Ανάπτυξη τοπικών brands που ανα­δει­κνύ­ουν την ψυχή κάθε τόπου.

Κλεί­νο­ντας, έθεσα ένα θεσμικό ερώτημα ουσίας:

Στον Κώδικα Δήμων και Κοι­νο­τή­των δεν υπάρχει ξεχω­ρι­στό κεφά­λαιο για τον Του­ρι­σμό.

Μήπως τώρα, με τον νέο Κώδικα Τοπικής Αυτο­διοί­κη­σης που επε­ξερ­γά­ζε­ται το Υπουρ­γείο Εσω­τε­ρι­κών, είναι η ώρα να επα­να­προσ­διο­ρί­σουμε το πλαίσιο αρμο­διο­τή­των των Δήμων στον Του­ρι­σμό; Να δώσουμε στους Δήμους ρόλο, εργα­λεία, έσοδα και εμπι­στο­σύνη για μια σύγ­χρονη, απο­κε­ντρω­μένη του­ρι­στική πολι­τική;

Το στοί­χημά μας είναι να ενώ­σουμε τη νησιω­τική και την ορεινή Ελλάδα σε ένα κοινό όραμα βιώ­σι­μης, αει­φό­ρου του­ρι­στι­κής προ­ο­πτι­κής.

Με λιγό­τερα λόγια, περισ­σό­τερα έργα.

Με το βλέμμα στραμ­μένο όχι στην επόμενη σεζόν, αλλά στην επόμενη γενιά.

 

 

Κυρίες & Κύριοι, Αγα­πη­τοί Συνά­δελ­φοι,

 

Ο του­ρι­σμός, δεν είναι για εμάς, μια Αφη­ρη­μένη Έννοια. Είναι η Καθη­με­ρι­νό­τητα των τόπων μας. Είναι οι Δου­λειές, το Ψωμί, τα Παιδιά μας, οι Οικο­γέ­νειές μας, τα Χαμό­γελα, τα Έσοδα, αλλά και οι Αγωνίες, των Τοπικών Κοι­νω­νιών.

Είναι η Φωνή της Ελλάδας στον Κόσμο, & μαζί, η αντα­νά­κλαση της ευθύνης μας, απέ­να­ντι σε έναν πλανήτη, που αλλάζει. Ο Του­ρι­σμός, λοιπόν, παρα­μέ­νει, Δύναμη Ζωής, για τη χώρα μας. Όμως, η πρό­κληση είναι, να παρα­μεί­νει και δύναμη ανά­πτυ­ξης, και βιω­σι­μό­τη­τας, και προ­ο­πτι­κής.

 

Επι­τρέψτε μου να θέσω, τέσσερα (4) κεντρικά ζητή­ματα, για τον του­ρι­σμό, και ακο­λού­θως, να μιλήσω, για την Νησιω­τι­κό­τητα, και την Ορει­νό­τητα :

 

Ζήτημα 01ο: Η αγο­ρα­στική δύναμη του επι­σκέ­πτη, είναι παρά­γο­ντας της δικής μας πορείας. Προ­ϋ­πό­θεση όμως είναι , η αντα­γω­νι­στι­κό­τητά μας!

Η φετινή σεζόν, που σιγά σιγά ολο­κλη­ρώ­νε­ται, έδειξε ξανά, πόσο εύθραυ­στη είναι η ισορ­ρο­πία, ανάμεσα στην ποιό­τητα, και στο κόστος.  Ο επι­σκέ­πτης, μας έχει σήμερα, μειω­μένη αγο­ρα­στική δύναμη. Ο πλη­θω­ρι­σμός, οι ενερ­γεια­κές ανα­τι­μή­σεις, οι διε­θνείς ανα­τα­ρά­ξεις, οι εύθραυ­στες διε­θνείς ισορ­ρο­πίες, πιέζουν τον ίδιο, πιέζουν και εμάς. Εδώ είναι, το πρώτο μεγάλο μας καθήκον: Να δια­σφα­λί­σουμε, ότι η Ελλάδα παρα­μέ­νει, επιλογή, value for money.

 

Ζήτημα 02ο: Η μεγάλη πρό­κληση: το ανθρώ­πινο δυνα­μικό

Δεύτερο κρίσιμο ζήτημα, είναι το ανθρώ­πινο δυνα­μικό. Ο ελλη­νι­κός του­ρι­σμός, δεν μπορεί, να στη­ρί­ζε­ται μόνο, ή κυρί­αρχα, σε εισα­γό­με­νους εργα­ζό­με­νους. Σήμερα έχουμε ελλεί­ψεις. Ξενο­δο­χεία, εστια­τό­ρια, του­ρι­στι­κές επι­χει­ρή­σεις, όλοι, δυσκο­λεύ­τη­καν ή και απέ­τυ­χαν, να βρουν προ­σω­πικό. Αν δεν δώσουμε κίνητρα στους νέους μας, να μπουν σε αυτές τις δου­λειές, αν δεν στη­ρί­ξουμε την κατάρ­τιση, και την εκπαί­δευσή τους, θα μεί­νουμε πολύ πίσω. Η Τοπική Αυτο­διοί­κηση, πρέπει να φωνάξει δυνατά: Χρεια­ζό­μα­στε νέα εργα­λεία πολι­τι­κής, για τη στέγη των εργα­ζο­μέ­νων, για αξιο­πρε­πείς μισθούς, για ουσια­στική και συνεχή επι­μόρ­φωση.

 

Ζήτημα 03ο: Οι Δήμοι, σε ασφυ­κτικό περι­βάλ­λον κόστους

Αυτό εκτιμώ ότι το αντι­λαμ­βά­νο­νται, όλοι, μέσα σε αυτήν την αίθουσα. Θα ανα­φερθώ όμως, και σε αυτό, παρα­κάτω.

 

Ζήτημα 04ο: Η έμμεση φορο­λο­γία, των υπη­ρε­σιών των Δήμων

Το ΦΠΑ των Δήμων, στις υπη­ρε­σίες δεν συμ­ψη­φί­ζε­ται. Το 24%, ως ποσοστό, συμπα­ρα­σύ­ρει ΔΕΥΑ, απο­κο­μιδή απορ­ριμ­μά­των, και δυνα­τό­τητα εκτέ­λε­σης έργων. 24% ΦΠΑ στο μπου­κα­λάκι νερό, από 6,5% που ήταν παλιό­τερα, συνιστά μια άκρως αρνη­τική μετα­βολή. Σε αυτό το σκηνικό, πρέπει κανείς να συνυ­πο­λο­γί­σει, την αθροι­στική  υπερ­φο­ρο­λό­γηση,  και τον ΦΠΑ δηλαδή, σε όλον τον κλάδο του του­ρι­σμού,  την εστίαση, στην αναψυχή, στην δια­σκέ­δαση, για να έχει μια συνο­λική εικόνα. Όλα αυτά σχε­τί­ζο­νται με το 01ο ζήτημα, την δυνα­τό­τητα μας δηλαδή, να είμαστε αντα­γω­νι­στι­κοί, σε μια άκρως αντα­γω­νι­στική, και παγκο­σμιο­ποι­η­μένη αγορά.

Και πάμε τώρα, στο ζήτημα: «ΒΟΥΝΟ και ΝΗΣΙ»

Έχουμε δια­φο­ρε­τι­κές Ελλάδες, και αυτό πρέπει να το κατα­νο­ή­σουμε. Είναι η Νησιω­τική Ελλάδα, που κρατά τα θαλάσ­σια σύνορα, και προ­σφέ­ρει το χαμό­γελο της φιλο­ξε­νίας. Είναι η Ορεινή Ελλάδα, που κουβαλά τη μνήμη, τη φύση, την αυθε­ντι­κό­τητα, και τον πολι­τι­σμό, της ενδο­χώ­ρας. Που προ­σφέ­ρει, την ικα­νο­ποί­ηση, της συμ­με­το­χής, στην Ελλη­νική ανε­πι­τή­δευτη ομορφιά. Και οι δύο (2) αυτές Ελλάδες, η Νησιω­τική και η Ορεινή, πρέπει να σταθούν μαζί, στον Εθνικό Σχε­δια­σμό, για τον Του­ρι­σμό.  Αν δεν το πετύ­χουμε, θα έχουμε, Του­ρι­σμό χωρίς συνοχή. Θα έχουμε μια ανά­πτυξη, με δύο (2) ταχύ­τη­τες.

Η Νησιω­τι­κό­τητα, είναι προ­νό­μιο, και ταυ­τό­χρονα, Πρό­κληση. Στις νησιω­τι­κές κοι­νω­νίες όμως, το του­ρι­στικό προϊόν, στη­ρί­ζε­ται σε εύθραυ­στες υπο­δο­μές. Ύδρευση, απο­χέ­τευση, νερό, δια­χεί­ριση απορ­ριμ­μά­των, ενερ­γειακή επάρ­κεια, μετα­φο­ρές, υγεία. Εδαφική ασυ­νέ­χεια, που επι­βα­ρύ­νει ασύ­με­τρα, τις μετα­κι­νή­σεις, και τις εκτός έδρας δια­μο­νές. Όλα αυτά έχουν κόστος, δυσα­νά­λογο, με τον πλη­θυ­σμό τους. Το καλο­καίρι, τα νησιά πολ­λα­πλα­σιά­ζουν τον πλη­θυ­σμό τους, χωρίς να πολ­λα­πλα­σιά­ζο­νται, και οι πόροι τους. Κι όμως, οι Δήμοι, σηκώ­νουν το βάρος, σχεδόν απο­κλει­στικά μόνοι τους.

Ζητούμε λοιπόν, ως Αυτο­διοί­κηση, ειδικά χρη­μα­το­δο­τικά εργα­λεία, για νησιω­τι­κές περιο­χές, με βάση τον πλη­θυ­σμό Αιχμής, ΌΧΙ τον Μόνιμο πλη­θυ­σμό. Ζητούμε επίσης, αντα­πο­δο­τι­κό­τητα των τελών, του­ρι­στι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας. Ό,τι εισπράτ­τει το κράτος από τα νησιά, να επι­στρέ­φει στα νησιά. Για καθα­ριό­τητα, για ύδρευση, για συγκοι­νω­νίες, για ναυα­γο­σω­στική κάλυψη, για δια­χεί­ριση παρα­λιών, και για τόσα άλλα. Η βιω­σι­μό­τητα, ΔΕΝ είναι σύνθημα. Είναι μαθη­μα­τική εξίσωση. Χωρίς υπο­δο­μές, δεν υπάρχει του­ρι­σμός. Και χωρίς απο­κέ­ντρωση πόρων, δεν υπάρχει ούτε ισότητα.

 

Από την άλλη πλευρά, η Ορει­νό­τητα, είναι μια άλλη μορφή απο­μό­νω­σης. Δια­φο­ρε­τική, αλλά εξίσου σκληρή. Και απαι­τη­τική. Τα ορεινά χωριά, κρατούν ζωντανό το τοπίο, τη γη, τη μνήμη, αλλά βιώνουν τη μετα­νά­στευση, και την εγκα­τά­λειψη. Κι όμως, αυτά τα μέρη, μπορούν να ξανα­βρούν τον ρόλο τους, μέσα από τον εναλ­λα­κτικό, πολι­τι­στικό, και φυσιο­λα­τρικό του­ρι­σμό. Την αυθε­ντι­κό­τητα, της Ελλη­νι­κής ψυχής. Της γνήσιας Ελλη­νι­κής Φιλο­ξε­νίας. Όμως, ο του­ρι­σμός της ορεινής Ελλάδας, δεν μπορεί να ανα­πτυ­χθεί, αν δεν υπάρ­χουν δρόμοι, πρό­σβαση, ψηφιακά δίκτυα, βασικές υπο­δο­μές.

Η Αυτο­διοί­κηση, ζητά λοιπόν, μια εθνική στρα­τη­γική για την Ορει­νό­τητα, που να περι­λαμ­βά­νει ρητά, την Του­ρι­στική Διά­σταση. Να δημιουρ­γή­σει κίνητρα, για επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τητα, για παρα­μονή των νέων, για επι­στροφή των ανθρώ­πων της, για ανά­δειξη των τοπικών προ­ϊ­ό­ντων, και των παρα­δό­σεων.

 

Η «οικο­νο­μία του βουνού», και η «οικο­νο­μία του νησιού», είναι δύο (2) όψεις, της ίδιας πολι­τι­κής πρό­κλη­σης. Και οι δύο (2), κρατούν ζωντανό τον τόπο, και οι δύο, θέλουν δίκαιη μετα­χεί­ριση. Η Τοπική Αυτο­διοί­κηση, έχει ρόλο καθο­ρι­στικό: ΔΕΝ μπο­ρούμε, να είμαστε, απλοί δια­χει­ρι­στές, υπο­δο­μών. Οφεί­λουμε να είμαστε, Σχε­δια­στές Πολι­τι­κής.

 

Να συν­δια­μορ­φώ­νουμε, με το κράτος, και με τους φορείς του­ρι­σμού, τον εθνικό σχε­δια­σμό. Και εδώ, πρέπει να γίνει, κάτι ξεκά­θαρο. Καμία Εθνική Στρα­τη­γική για τον Του­ρι­σμό, ΔΕΝ μπορεί να είναι πλήρης, αν δεν περι­λαμ­βά­νει, τη φωνή των Δήμων. Των τοπικών κοι­νω­νιών.

Είμαστε εκείνοι, που δια­χει­ρι­ζό­μα­στε καθη­με­ρινά, την του­ρι­στική εμπει­ρία. Εμείς γνω­ρί­ζουμε τις ελλεί­ψεις, στα δίκτυα, την πίεση στα απορ­ρίμ­ματα, τα προ­βλή­ματα στάθ­μευ­σης, τη στέγαση των εργα­ζο­μέ­νων, το ενερ­γειακό κόστος. Τις ανάγκες και τα απαι­τού­μενα, των ανθρώ­πων μας. Αν δεν λυθούν αυτά, καμία προβολή, καμία καμπά­νια δεν αρκεί.

Ο του­ρι­σμός, ΔΕΝ μπορεί να είναι, μόνον υπόθεση προ­βο­λής. Πρέπει να είναι, υπόθεση Ποιό­τη­τας Ζωής. Και μάλιστα, και πρω­τί­στως, Καλής Ζωής. Για τους επι­σκέ­πτες, αλλά κυρίως, για τους κατοί­κους. Τους πολίτες μας.

Αυτό σημαί­νει, έξυπνη πολι­τική, χωρικής δια­σπο­ράς, του του­ρι­σμού. Κίνητρα, οικο­νο­μικά, φορο­λο­γικά, εργα­σιακά, και άλλα, για να λει­τουρ­γούν οι επι­χει­ρή­σεις, και πέραν από τη θερινή, υψηλή περίοδο. Της υπερ­συ­γκέ­ντρω­σης και της ασφυ­ξίας. Σημαί­νει κίνητρα, για να επι­σκέ­πτε­ται ο κόσμος, και το βουνό, και το νησί. Και την κοι­νω­νία, και τα χωριά. Και την ύπαιθρο. Όχι μόνον το «κέντρο».

 

Μιλώ­ντας πρα­κτικά, προ­τεί­νουμε:

–   Δημιουρ­γία ειδικού ταμείου Νησιω­τι­κό­τη­τας & Ορει­νό­τη­τας,

για έργα, του­ρι­στι­κών υπο­δο­μών.

–   Κίνητρα σε ξενο­δο­χεία & του­ρι­στι­κές επι­χει­ρή­σεις, σε δια­τροφή, ευεξία και ελλη­νική δια­σκέ­δαση, κίνητρα στους εργα­ζό­με­νους, κίνητρα στην κοι­νω­νία, για να λει­τουρ­γούν, και εκτός σεζόν, με φορο­λο­γι­κές ελα­φρύν­σεις. Επί του Δηλω­μέ­νου Εισο­δή­μα­τος. Σε εκτός Αιχμής Περιό­δους. Με μετρή­σιμο συμ­φέ­ρον του συμ­με­τέ­χο­ντος. Για να εκτο­νώ­σουν, την ένταση, της υπερ­βο­λής. Υπο-Υποδομές είναι το πρό­βλημα.

–   Ενί­σχυση προ­γραμ­μά­των, κατάρ­τι­σης, και στέ­γα­σης εργα­ζο­μέ­νων. Και ανθρώ­πι­νης «κοι­νω­νι­κής δια­τρο­φής και δια­βί­ω­σής» τους. Σε τιμές πολιτών, και όχι πελατών.

–   Ανά­πτυξη τοπικών brands, που θα ανα­δει­κνύ­ουν τα ιδιαί­τερα χαρα­κτη­ρι­στικά, κάθε προ­ο­ρι­σμού. Κάθε τόπου. Γιατί κάθε τόπος, έχει τη δική του ψυχή. Και αυτή, ΔΕΝ πρέπει να χάνεται, μέσα σε έναν ενιαίο, απρό­σωπο, ορι­ζό­ντιο σχε­δια­σμό.

 

Η ορεινή και η νησιω­τική χώρα, πρέπει να μπουν, στο επί­κε­ντρο, μιας δίκαιης του­ρι­στι­κής ανά­πτυ­ξης, που θα μετρά, ΌΧΙ μόνον αφίξεις, αλλά, και ποιό­τητα ζωής.

 

Κλεί­νο­ντας, αυτή μου την τοπο­θέ­τηση, επι­τρέψτε μου, μια τελευ­ταία, παρα­τή­ρηση:

Αν ανα­τρέ­ξει κάποιος, είτε στον Κώδικα Δήμων & Κοι­νο­τή­των, είτε στο νόμο του Καλ­λι­κράτη, προ­σπα­θώ­ντας να εντο­πί­σει ένα ξεχω­ρι­στό Κεφά­λαιο, στις αρμο­διό­τη­τες των Δήμων, που να ανα­φέ­ρε­ται στον Του­ρι­σμό, να είστε σίγου­ροι, πως ΔΕΝ θα βρει, τίποτα. Δεν υπάρχει, καμία ειδική αναφορά, στα θέματα του Του­ρι­σμού. Μονάχα, διά­σπαρ­τες αρμο­διό­τη­τες, σε διά­φο­ρους τομείς, που εμμέσως αφορούν τον Του­ρι­σμό, ως συνο­λική στρα­τη­γική, και ευθύνη, της πρω­το­βάθ­μιας αυτο­διοί­κη­σης.

Αντι­θέ­τως, στις αρμο­διό­τη­τες των Περι­φε­ρειών, υπάρχει ξεχω­ρι­στό Κεφά­λαιο, αρμο­διο­τή­των, «Απασχόλησης- Εμπο­ρίου, και Του­ρι­σμού».

Αυτό κάτι δείχνει… Ενώ οι Δήμοι μας, σηκώ­νουν το μεγα­λύ­τερο βάρος, της καθη­με­ρι­νής εμπλο­κής τους, με το του­ρι­στικό προϊόν, και την εικόνα των πόλεων, που εισπράτ­τει ο επι­σκέ­πτης μας, εντού­τοις, η Πολι­τεία ΔΕΝ μας εμπι­στεύ­ε­ται, για να θεσμο­θε­τή­σει, ένα συγκρο­τη­μένο, συνε­κτικό, και λει­τουρ­γικό, πλαίσιο αρμο­διο­τή­των, του­ρι­στι­κής ανά­πτυ­ξης, που θα νομο­θε­τη­θεί υπέρ των Δήμων.

Και ερωτώ: Μήπως, με την εξαγ­γε­λία της επε­ξερ­γα­σίας, και της ψήφισης, του Νέου Κώδικα Τοπικής Αυτο­διοί­κη­σης, που προωθεί ο κος Υπουρ­γός Εσω­τε­ρι­κών, είναι μια καλή ευκαι­ρία, να ξανα­δούμε συνο­λικά, το πλαίσιο, των αρμο­διο­τή­των των Δήμων μας, στον  Τομέα του Του­ρι­σμού, με μια Σύγ­χρονη Ματιά;

 

Οι Δήμοι, ζητούν Ρόλο, ζητούν Εργα­λεία, ζητούν Τακτικά Έσοδα, ζητούν Εμπι­στο­σύνη. Ζητούν, να πάψει η Αυτο­διοί­κηση, να λει­τουρ­γεί, με όρους του χθες. Ιδιαί­τερα, στο πεδίο του Του­ρι­σμού. Καθότι, αυτό απαιτεί, ευε­λι­ξία, τεχνο­γνω­σία, γρή­γο­ρες απο­φά­σεις. Εμπρό­θε­σμη, και «όχι κατόπιν εορτής», υλο­ποί­ηση.

Η Ελλάδα, θα είναι πραγ­μα­τικά πιο ισχυρή, όταν το Καστε­λό­ριζο και το Μέτσοβο, η Ρόδος και τα Ζαγο­ρο­χώ­ρια, η Κέρκυρα και ο Έβρος, νιώθουν ότι ανήκουν, στην ίδια ανα­πτυ­ξιακή αφήγηση. Αυτό, είναι το στοί­χημά μας. Να ενώ­σουμε τις δύο (2) πανέ­μορ­φες Ελλάδες, τη νησιω­τική και την ορεινή, σε ένα κοινό όραμα, βιώ­σι­μης, αει­φό­ρου, Του­ρι­στι­κής Προ­ο­πτι­κής.

 

Με λιγό­τερα λόγια, με περισ­σό­τερα έργα, και με το βλέμμα στραμ­μένο, ΌΧΙ στην επόμενη σεζόν, αλλά στην επόμενη γενιά.

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.