Η πλατεία ήταν (ξανά) γεμάτη, με το νόημα που είχε κάτι…

Από το πρωί χθες, τα τη­λε­ο­πτι­κά μέσα πα­νελ­λα­δι­κής εμ­βέ­λειας,  δεν πα­ρέ­λει­ψαν να ανα­φέ­ρουν στις πρω­ϊ­νές ενη­με­ρω­τι­κές εκ­πο­μπές τους, την εκ­πλη­κτι­κή  πα­ρου­σία χι­λιά­δων αν­θρώ­πων προ­χθές την Κυ­ρια­κή στην εκ­δή­λω­ση « Η Ρόδος για τη ζωή».  Το χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό σχό­λιο όλων ήταν η απί­στευ­τη συμ­με­το­χή σ’ αυτό το ρα­ντε­βού που δί­νε­ται κάθε χρόνο. Και με την μό­νι­μη πια απο­ρία : Τι είναι αυτό άραγε, που μπο­ρεί να κι­νη­το­ποιεί και να βγαί­νει στους δρό­μους ένα νησί ολό­κλη­ρο, όταν βλέ­που­με, πως για πολλά άλλα και ση­μα­ντι­κά δεν υπάρ­χει συμ­με­το­χή;  Η απά­ντη­ση είναι απλή. Μα γιατί,ΔΕΝ πα­τρο­νά­ρε­ται. Γιατί, βα­ρέ­θη­καν τις άσκο­πες και εν πολ­λοίς ψεύ­τι­κες πα­ρό­λες, άνευ απο­τε­λε­σμά­των. Γιατί, σο­βα­ρά θέ­μα­τα όπως για πα­ρά­δειγ­μα οι μειω­μέ­νοι συ­ντε­λε­στές ΦΠΑ, το αυ­το­νό­η­το της πα­ρου­σί­ας για­τρών και δα­σκά­λων στα νησιά, απαι­τεί­ται-διεκ­δι­κεί­ται σε δια­φο­ρε­τι­κά πε­ζο­δρό­μια, με κομ­μα­τι­κές τα­μπέ­λες. Γιατί μας δι­χά­ζουν. Στο ρα­ντε­βού του Νο­έμ­βρη, τα πράγ­μα­τα είναι ξε­κά­θα­ρα και δεν θα κου­ρα­στού­με να το λέμε, μήπως και κά­ποιοι ξυ­πνή­σουν . Μια ΑΜΚΕ δη­μιουρ­γή­θη­κε με συ­γκε­κρι­μέ­νο σκοπό από κά­ποιους αν­θρώ­πους. Μόνο για τον σκοπό αυτό και όχι ως όχημα για ιδιο­τε­λή οφέλη, πα­ρε­λά­σεις, φω­το­γρα­φί­ες και κο­ζε­ρί. Απέ­δει­ξε ότι από την πρώτη κιό­λας χρο­νιά πως μιλά σο­βα­ρά. Τα ια­τρι­κά μη­χα­νή­μα­τα που τις προη­γού­με­νες χρο­νιές έβαλε στόχο, έφτα­σαν στο Νο­σο­κο­μείο και μά­λι­στα χωρίς τα­ρα­τα­τζούμ. Συ­μπέ­ρα­σμα: O κό­σμος αγκα­λιά­ζει και συμ­με­τέ­χει σε κάθε τι, όταν δεν τον χρη­σι­μο­ποιούν για άλλα, πλην του σκο­πού που κα­λεί­ται να συμ­με­τά­σχει. Σε κάθε τι που έχει απο­τε­λέ­σμα­τα, άμεσα και ου­σια­στι­κά. Σε κα­θα­ρές μορ­φές εθε­λο­ντι­σμού. Αυτές του ανώ­νυ­μου, του βοη­θη­τι­κού στις δομές της πο­λι­τεί­ας και όχι του υπο­κα­τά­στα­του. Απλό δεν είναι; Οσο θέ­μα­τα που απα­σχο­λούν τους νη­σιώ­τες, δεν γί­νο­νται κοινό κτήμα και ενιαία φωνή, αλλά αντί­θε­τα χω­ρί­ζουν σε στρα­τό­πε­δα, θα εξα­κο­λου­θούν να διε­ρω­τώ­νται πολ­λοί και να πα­ρα­κο­λου­θούν έκ­πλη­κτοι την πλα­τεία που «ήταν γε­μά­τη με το νόημα που είχε κάτι…»