Οι χειροπέδες στην Πάρο έδεσαν τα χέρια όλης της Αυτοδιοίκησης

Η συνεδρίαση του ΦΟΔΣΑ Νοτίου Αιγαίου δεν ήταν άλλη μία τυπική συνάντηση φορέων. Ήταν η στιγμή που η αυτοδιοίκηση του Νοτίου Αιγαίου κοίταξε το πρόβλημα κατάματα και το ονόμασε με το όνομά του. Η σύλληψη του δημάρχου Πάρου Κώστα Μπιζά, με το πύρινο μέτωπο ακόμη ανοιχτό, δεν είναι απλώς μια δικαστική εξέλιξη που θα κριθεί εκεί που πρέπει, στις αίθουσες της δικαιοσύνης. Είναι το σύμπτωμα ενός θεσμικού πλαισίου που μετατρέπει τον αιρετό σε αυτόματο υπόλογο για κάθε παθογένεια που το ίδιο το κράτος καλλιεργεί επί δεκαετίες. Ο Γιώργος Χατζημάρκος το έθεσε με καθαρότητα που δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας: κανείς δεν ζητά ασυλία, όλοι ζητούν λογική. Ένας δήμαρχος είναι πρόσωπο γνωστής διαμονής, δεν πρόκειται να διαφύγει στο εξωτερικό. Η αυτόφωρη διαδικασία πάνω του, την ώρα που διαχειρίζεται κρίση, δεν προστατεύει το δημόσιο συμφέρον. Το υπονομεύει. Και υπάρχει και το βαθύτερο ζήτημα που ανέδειξαν οι Τιμόθεος Κωττάκης και Γιάννης Μαστροκούκος με αφοπλιστική ειλικρίνεια: ποιος σοβαρός άνθρωπος θα θελήσει αύριο να ασχοληθεί με την αυτοδιοίκηση, όταν ξέρει ότι για κάθε βροχή, σεισμό και φωτιά ο πρώτος λογαριασμός έρχεται στο δικό του όνομα, ανεξάρτητα από το αν είχε ποτέ τα μέσα, το προσωπικό και τους πόρους να τον πληρώσει; Η νομική διάσταση που έθεσε ο Τηλέμαχος Καμπούρης για την αναλογικότητα του καταναγκασμού και το τεκμήριο αθωότητας συμπληρώνει την εικόνα: το ζητούμενο δεν είναι λιγότερος έλεγχος, είναι δικαιότερος καταλογισμός. Όσο για την απουσία του δημάρχου Ρόδου Αλέξανδρου Κολιάδη από μια συζήτηση που αφορά κάθε αιρετό της χώρας, ας την κρίνει ο καθένας όπως νομίζει. Όταν το κράτος χρειάζεται ένοχο πιο γρήγορα απ’ ό,τι χρειάζεται λύση, οι χειροπέδες βρίσκονται πάντα πιο εύκολα από τους ΧΥΤΑ.