Οι χειροπέδες στην Πάρο έδεσαν τα χέρια όλης της Αυτοδιοίκησης

Η συνε­δρί­αση του ΦΟΔΣΑ Νοτίου Αιγαίου δεν ήταν άλλη μία τυπική συνά­ντηση φορέων. Ήταν η στιγμή που η αυτο­διοί­κηση του Νοτίου Αιγαίου κοίταξε το πρό­βλημα κατά­ματα και το ονόμασε με το όνομά του. Η σύλληψη του δημάρ­χου Πάρου Κώστα Μπιζά, με το πύρινο μέτωπο ακόμη ανοιχτό, δεν είναι απλώς μια δικα­στική εξέλιξη που θα κριθεί εκεί που πρέπει, στις αίθου­σες της δικαιο­σύ­νης. Είναι το σύμ­πτωμα ενός θεσμι­κού πλαι­σίου που μετα­τρέ­πει τον αιρετό σε αυτό­ματο υπόλογο για κάθε παθο­γέ­νεια που το ίδιο το κράτος καλ­λιερ­γεί επί δεκα­ε­τίες. Ο Γιώργος Χατζη­μάρ­κος το έθεσε με καθα­ρό­τητα που δεν αφήνει περι­θώ­ρια παρερ­μη­νείας: κανείς δεν ζητά ασυλία, όλοι ζητούν λογική. Ένας δήμαρ­χος είναι πρόσωπο γνωστής δια­μο­νής, δεν πρό­κει­ται να δια­φύ­γει στο εξω­τε­ρικό. Η αυτό­φωρη δια­δι­κα­σία πάνω του, την ώρα που δια­χει­ρί­ζε­ται κρίση, δεν προ­στα­τεύει το δημόσιο συμ­φέ­ρον. Το υπο­νο­μεύει. Και υπάρχει και το βαθύ­τερο ζήτημα που ανέ­δει­ξαν οι Τιμό­θεος Κωτ­τά­κης και Γιάννης Μαστρο­κού­κος με αφο­πλι­στική ειλι­κρί­νεια: ποιος σοβαρός άνθρω­πος θα θελήσει αύριο να ασχο­λη­θεί με την αυτο­διοί­κηση, όταν ξέρει ότι για κάθε βροχή, σεισμό και φωτιά ο πρώτος λογα­ρια­σμός έρχεται στο δικό του όνομα, ανε­ξάρ­τητα από το αν είχε ποτέ τα μέσα, το προ­σω­πικό και τους πόρους να τον πλη­ρώ­σει; Η νομική διά­σταση που έθεσε ο Τηλέ­μα­χος Καμπού­ρης για την ανα­λο­γι­κό­τητα του κατα­να­γκα­σμού και το τεκ­μή­ριο αθω­ό­τη­τας συμπλη­ρώ­νει την εικόνα: το ζητού­μενο δεν είναι λιγό­τε­ρος έλεγχος, είναι δικαιό­τε­ρος κατα­λο­γι­σμός. Όσο για την απουσία του δημάρ­χου Ρόδου Αλέ­ξαν­δρου Κολιάδη από μια συζή­τηση που αφορά κάθε αιρετό της χώρας, ας την κρίνει ο καθένας όπως νομίζει. Όταν το κράτος χρειά­ζε­ται ένοχο πιο γρήγορα απ’ ό,τι χρειά­ζε­ται λύση, οι χει­ρο­πέ­δες βρί­σκο­νται πάντα πιο εύκολα από τους ΧΥΤΑ.