Παναγιώτης Εγγλέζος: ­«Καλούμε την κυβέρνηση να δει τη Ρόδο με άλλο μάτι, αφού παραμένει η ναυαρχίδα του τουρισμού»

Κύριε Εγγλέζο, να ξεκι­νή­σουμε από την τελευ­ταία εξέλιξη που κηρύ­χθη­καν υπο­χρε­ω­τι­κές οι ΣΣΕ των ξενο­δο­χο­ϋ­παλ­λή­λων Ρόδου και Ηρα­κλείου. Είστε ικα­νο­ποι­η­μέ­νος; Οι όροι της Σύμ­βα­σης είναι αρκετά ελκυ­στι­κοί για τους εργα­ζό­με­νους;

Πράγ­ματι, πέρασε από το υπουρ­γείο Εργα­σίας, το αίτημα που είχαμε κατα­θέ­σει από τον περα­σμένο Αύγου­στο για να γίνει υπο­χρε­ω­τική η ΣΣΕ των ξενο­δο­χο­ϋ­παλ­λή­λων της Ρόδου (μαζί με την Τοπική Σύμβαση Εργα­σίας του Ηρα­κλείου). Το απο­τέ­λε­σμα ήρθε μετά από πολλές προ­σπά­θειες. Πλέον, όλοι οι ξενο­δό­χοι –ασχέτως αν ανήκουν στην ΕΞΡ ή όχι- είναι υπο­χρε­ω­μέ­νοι να εφαρ­μό­ζουν αυτή τη Σύμβαση που είναι ενιαία και καθο­ρί­ζει τους όρους αμοιβής και εργα­σίας, για όλους τους ξενο­δο­χο­ϋ­παλ­λή­λους. Η Σύμβαση της Ρόδου είναι ελκυ­στική! Θεω­ρεί­ται η καλύ­τερη Σύμβαση που έχει υπο­γρα­φεί σε πανελ­λα­δικό επίπεδο –κάτι που το επι­βε­βαί­ωσε και το υπουρ­γείο Εργα­σίας όταν μαζί με τον Θανάση Στα­μούλη, πήγαμε να κατα­θέ­σουμε την νέα Σύμβαση που έχουμε υπο­γρά­ψει για τον επι­σι­τι­σμό. Για να κατα­λά­βετε, η διαφορά σε μισθό είναι κατά 20% παρα­πάνω από την Πανελ­λή­νια Σύμβαση ενώ οι συν­θή­κες δια­μο­νής και εργα­σίας που προ­βλέ­πο­νται, είναι επίσης καλές, ‘ανθρώπινες’ με όλες τις απα­ραί­τη­τες προ­ϋ­πο­θέ­σεις. Αυτό που απο­μέ­νει είναι να ξεκι­νή­σουμε συνε­χείς ελέγ­χους, σε όλες τις επι­χει­ρή­σεις για να δούμε εάν εφαρ­μό­ζε­ται η Σύμβαση.

Η νέα Σύμβαση, έφερε κάποιο απο­τέ­λε­σμα στην προ­σέλ­κυση εργα­ζο­μέ­νων από την υπό­λοιπη χώρα;

Βεβαίως, και είναι κάτι το ενθαρ­ρυ­ντικό. Μετά την μετά­βασή μας στις Σέρρες και στη Θεσ­σα­λο­νίκη όπου είχαμε συνα­ντή­σεις στη Δράμα και στην Καστο­ριά με τα εκεί Εργα­τικά Κέντρα, ενδια­φέρ­θη­καν αρκετοί εργα­ζό­με­νοι να έρθουν στην Ρόδο για να εργα­στούν. Μάλιστα, πολλοί από αυτούς είχαν επι­λέ­ξει ξανά το νησί μας, αλλά από την παν­δη­μία του κορω­νοϊού κι έπειτα, δεν ήρθαν ξανά. Με αυτή τη Σύμβαση πάντως, άρχισε να υπάρχει ενδια­φέ­ρον και κινη­τι­κό­τητα. Βέβαια, αυτός ο αριθμός δεν είναι επαρκής για να καλύψει τις κενές θέσεις που υπάρ­χουν στην περιοχή μας. Μιλάμε για 2500 – 3000 θέσεις εργα­σίας που είναι ακόμη κενές. Και αυτό δεν έχει να κάνει μόνον με την έλλειψη σε προ­σω­πικό. Υπάρχει πολύ μεγάλη αύξηση στις κλίνες. Τα στοι­χεία που έχει το ΕΚΡ ανα­φέ­ρουν ότι οι κλίνες έχουν αυξηθεί κατά 2.000 σε σχέση με πέρσι (από τα ήδη υπάρ­χο­ντα ξενο­δο­χεία κ.λπ. που έχουν κάνει επε­κτά­σεις, νέες κατα­σκευές κ.ο.κ.). Υπο­λο­γί­στε ότι το 2024 ανα­μέ­νε­ται να λει­τουρ­γή­σουν κι άλλα πεντά­στερα ξενο­δο­χεία στην Ρόδο, οπότε θα υπάρξει κι άλλη ζήτηση. Αυτό μπορεί να είναι ένα θετικό στοι­χείο, αλλά ανα­γκά­ζει τους εργο­δό­τες να προ­σφεύ­γουν στην λύση των εισαγόμενων’ εργα­ζο­μέ­νων –μέσω των δια­κρα­τι­κών συμ­φω­νιών που έχει υπο­γρά­ψει η ελλη­νική κυβέρ­νηση με κάποιες χώρες (Μπα­γκλα­ντές, Αίγυ­πτος, τρίτες χώρες κ.ά.).

Εμείς, βέβαια, ως ΕΚΡ ‘μπλοκάραμε’ το αρχικό αίτημα της ΕΞΡ που ζητούσε 15.000 άτομα για την Ρόδο ενώ, εγκρί­θη­καν 4.000 θέσεις για όλα τα Δωδε­κά­νησα. Αυτός ο αριθμός, δεν είναι ικανός να καλύψει την ζήτηση που υπάρχει. Ωστόσο, δεν θα επη­ρε­ά­σει τις εργα­σια­κές σχέσεις του ντόπιου ανθρώ­πι­νου δυνα­μι­κού. Φαντα­στείτε όμως, ότι αν είχαν έρθει στην Ρόδο 15.000 εργα­ζό­με­νοι από αυτές τις χώρες, στα επόμενα 2-3 χρόνια που θα είχαν απο­κτή­σει την απα­ραί­τητη εμπει­ρία, θα είχαμε μείον 15.000 θέσεις για τους ντό­πιους εργα­ζό­με­νους –με επι­πλέον ανέρ­γους.

Επα­να­λαμ­βάνω όμως, ότι εμείς σαν ΕΚΡ δεν είμαστε αντί­θε­τοι στο να έρθουν αλλο­δα­ποί να εργα­στούν στη Ρόδο. Αυτό που ζητάμε, είναι να εντάσ­σο­νται στην Τοπική Συλ­λο­γική Σύμβαση Εργα­σίας και να αμεί­βο­νται ανα­λό­γως. Κι αυτό το σημειώνω, διότι δεν έχει καθο­ρι­στεί ο τρόπος αμοιβής τους διά του νόμου.

Πέρσι σημειώ­θηκε έκρηξη στην του­ρι­στική κίνηση, που συνε­πά­γε­ται και θέσεις εργα­σίας. Το ίδιο, λένε και οι εκτι­μή­σεις για φέτος –ίσως και για το επόμενο έτος. Ωστόσο, τα βασικά αιτή­ματα των εργα­ζο­μέ­νων στον επι­σι­τι­σμό – του­ρι­σμό που είναι επο­χιακά απα­σχο­λού­με­νοι, δεν έχουν γίνει δεκτά, όπως η αύξηση στο επίδομα ανερ­γίας και η επέ­κτασή του. Πώς το βλέπετε αυτό, δεδο­μέ­νου ότι οι 6 μήνες απα­σχό­λη­σης δεν είναι αρκετοί για να καλύ­ψουν τους… επό­με­νους 6 μήνες.

Δυστυ­χώς, επα­νέρ­χο­μαι σε μια παλαιό­τερη ρήση που έλεγε ότι «Στην Ρόδο ευη­με­ρούν οι αριθμοί, αλλά υπο­φέ­ρουν οι εργα­ζό­με­νοι!». Όταν εμείς, σαν φορέας κατα­θέ­τουμε αιτή­ματα, είναι τεκ­μη­ριω­μένα και προ­κύ­πτουν ύστερα από μελέτη. Αυτό που ζητή­σαμε για την επέ­κταση του επι­δό­μα­τος ανερ­γίας στους 5 μήνες, το λέμε γιατί είναι ανα­γκαίο για να μπορούν να επι­βιώ­σουν οι εργα­ζό­με­νοι. Επίσης, το ποσό των 400 ευρώ, δεν είναι αρκετό για να ζήσει ούτε ένας οικο­γε­νειάρ­χης, ούτε κάποιος που είναι μόνος. Συνεπώς, εάν η κυβέρ­νηση μπορεί να εξα­σφα­λί­σει την χρη­μα­το­δό­τηση σε 12μηνη βάση, το πακέτο της επο­χι­κό­τη­τας στον του­ρι­σμό – επι­σι­τι­σμό γίνεται αυτό­ματα πιο ελκυ­στικό. Επι­πρό­σθετα, κανείς δεν μπορεί πλέον να αντε­πε­ξέλ­θει στις αυξη­μέ­νες ανάγκες που έχει δημιουρ­γή­σει ο πλη­θω­ρι­σμός, με την ακρί­βεια να χτυπάει ‘κόκκινο’. Μπορεί να αυξή­θη­καν οι μισθοί, αλλά δεν είναι αρκετά για να αντι­με­τω­πί­σει κάποιος την ακρί­βεια. Μην ξεχνάτε ότι από τους 62.000 εργα­ζο­μέ­νους στη Ρόδο, οι 42.000, απα­σχο­λού­νται ΜΟΝΟΝ σε εποχικά επαγ­γέλ­ματα. Δεν υπάρ­χουν άλλοι τομείς, ισχυροί για να προ­σελ­κύ­σουν εργα­ζό­με­νους. Γι αυτό καλούμε την κυβέρ­νηση να δει τη Ρόδο με άλλο μάτι, αφού παρα­μέ­νει η ‘Ναυαρ­χίδα του Τουρισμού’. Υπάρχει το στοι­χείο της δια­φο­ρε­τι­κό­τη­τας. Για να γίνει η Ναυαρ­χίδα του Του­ρι­σμού και να δια­τη­ρή­σει τα ηνία, κάποιοι ‘ματώνουν’. Και βέβαια, αυτοί είναι οι εργα­ζό­με­νοι. Γι αυτό και πρέπει να αντα­μεί­βο­νται.

Πάντως, κύριε Εγγλέζο, φάνηκε μέχρι σήμερα ότι ΔΕΝ υπάρ­χουν ευήκοα ώτα σε κάποια θέματα. Ενώ είχε γίνει μεγάλη προ­σπά­θεια, κινη­το­ποί­ηση, κατά­θεση τρο­πο­λο­γίας κ.λπ. για το ζήτημα των επι­δο­μά­των, η κυβέρ­νηση δεν το δέχτηκε.

Παρά τις προ­σω­πι­κές δεσμεύ­σεις του ιδίου του πρω­θυ­πουρ­γού για το ζήτημα, δεν έγινε τελικά τίποτα. Προ­φα­νώς, τα κυβερ­νη­τικά επι­τε­λεία, θεώ­ρη­σαν ότι είναι προ­τι­μό­τερο να δοθούν τα κου­πό­νια και τα διάφορα ‘pass’ παρά να λύσουν ένα βασικό πρό­βλημα. Πάντως και το κόστος των 190 εκ. ευρώ για το επίδομα, προ­τί­μη­σαν να το δώσουν στα κου­πό­νια…

Δυστυ­χώς, αυτή η εξίσωση ήταν εις βάρος των εργα­ζο­μέ­νων, τελικά.

Θα πρέπει να θυμού­νται ότι ο Του­ρι­σμός ήταν αυτός που κράτησε την Ελλάδα δυνατή σε μεγάλες κρίσεις, όπως αυτή της παν­δη­μίας. Το βασικό γρανάζι, είναι οι εργα­ζό­με­νοι και πρέπει να τους στη­ρί­ξουν. Ειδάλ­λως θα συνε­χί­σουν να γυρί­ζουν την πλάτη σε αυτά τα επαγ­γέλ­ματα.

Για να κλεί­σουμε, έρχο­νται εκλογές. Τι έχει βάλει το Ε.Κ.Ρ. στο τραπέζι;

Δεν μας πείθει κανένας… έχουμε χορ­τά­σει από υπο­σχέ­σεις. Οι βου­λευ­τές δεν εισα­κού­γο­νται μεμο­νω­μένα. Πρέπει να είναι όλοι μαζί και να διεκ­δι­κούν με πυγμή τα αιτή­ματα της περιο­χής τους. Το δια­πι­στώ­νουμε κι εδώ. Το γενικό κλίμα που κυριαρ­χεί, είναι ότι οι εργα­ζό­με­νοι είναι πολύ επι­φυ­λα­κτι­κοί και απο­φεύ­γουν τη συζή­τηση. Είναι απο­γοη­τευ­μέ­νοι και κου­ρα­σμέ­νοι. Μετά τα μνη­μό­νια, ζήσαμε την παν­δη­μία που ήταν χει­ρό­τερη, αφού εμείς βάλαμε πλάτη. Κερ­δί­σαμε κάποια πράγ­ματα, αλλά δικαιού­μα­στε ακόμη περισ­σό­τερα.

Με την Τοπική Αυτο­διοί­κηση και τους φορείς, είναι καλή η συνερ­γα­σία σας; Είναι στο πλευρό σας;

Έχω κατη­γο­ρη­θεί για τη σχέση μου με την ΠΝΑι και με τον Δήμο Ρόδου. Ωστόσο, η συνερ­γα­σία που έχει το ΕΚΡ είναι σαφής. Στη Ρόδο, έχουν υπο­γρα­φεί έξι Τοπικές Συλ­λο­γι­κές Συμ­βά­σεις Εργα­σίας μέχρι τώρα, ενώ στην υπό­λοιπη Ελλάδα μόνον… μία! Κι αυτό με την συν­δρομή όλων των φορέων. Αν δεν ήταν ο ίδιος ο δήμαρ­χος και με την παρέμ­βαση του περι­φε­ρειάρχη, δεν θα είχαμε προ­χω­ρή­σει.

Τέλος, να προ­σθέσω ότι ένα βασικό απο­τέ­λε­σμα που προ­κύ­πτει από αυτή τη συνερ­γα­σία είναι η εργα­σιακή ειρήνη. Έχει σημασία να δια­τη­ρεί­ται και να λύνο­νται προ­βλή­ματα, εν τη γενέσει τους. Ελπί­ζουμε να συνε­χι­στεί διότι είναι παρα­γω­γική για όλους.