Το μήνυμα του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου για το Πάσχα

«Ἡ ζωή τῶν  Ὀρθο­δό­ξων πιστῶν, εἰς ὅλας τάς ἐκφάν­σεις καί τάς δια­στά­σεις  αὐτῆς, δια­πο­τί­ζε­ται  καί  τρέ­φε­ται ἀπό τήν πίστιν εἰς τήν Ἀνά­στα­σιν, ἀπο­τε­λεῖ καθη­με­ρι­νόν Πάσχα» τονίζει στο μήνυμά  του για το Πάσχα ο Οικου­με­νι­κός Πατριάρ­χης Βαρ­θο­λο­μαίος.

«Τό πασχά­λιον αὐτό βίωμα δέν εἶναι ἁπλῶς ἀνά­μνη­σις τῆς Ἀνα­στά­σεως τοῦ Κυρίου, ἀλλά βίωσις καί τῆς ἰδικῆς μας ἀνα­και­νί­σεως καί ἀκλό­νη­τος βεβαιό­της περί τῆς ἐσχα­το­λο­γι­κῆς τελειώ­σεως τῶν πάντων» προ­σθέ­τει στο μήνυμά του.

Ανα­λυ­τικά το πασχα­λινό μήνυμα του Οικου­με­νι­κού Πατριάρχη:

«† Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ

ΕΛΕΩι ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ – ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ

ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΧΑΡΙΝ, ΕΙΡΗΝΗΝ ΚΑΙ EΛΕΟΣ

ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝΔΟΞΩΣ ΑΝΑΣΤΑΝΤΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

Ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Ἡ ἐμπει­ρία τῆς Ἀνα­στά­σεως τοῦ Χριστοῦ, τῆς παν­σω­στι­κῆς νίκης τῆς Ζωῆς ἐπί τοῦ Θανάτου, εἶναι ὁ πυρήν τῆς πίστεως, τῆς θείας λατρείας, τοῦ ἤθους καί τοῦ πολι­τι­σμοῦ τοῦ χρι­στε­πω­νύ­μου ὀρθο­δό­ξου λαοῦ τοῦ Θεοῦ. Ἡ ζωή τῶν  Ὀρθο­δό­ξων πιστῶν, εἰς  ὅλας τάς ἐκφάν­σεις καί  τάς δια­στά­σεις  αὐτῆς, δια­πο­τί­ζε­ται   καί   τρέ­φε­ται   ἀπό   τήν   πίστιν   εἰς τήν   Ἀνά­στα­σιν,   ἀπο­τε­λεῖ καθη­με­ρι­νόν Πάσχα. Τό πασχά­λιον αὐτό βίωμα δέν εἶναι ἁπλῶς ἀνά­μνη­σις τῆς Ἀνα­στά­σεως τοῦ Κυρίου, ἀλλά βίωσις καί τῆς ἰδικῆς μας ἀνα­και­νί­σεως καί ἀκλό­νη­τος βεβαιό­της περί τῆς ἐσχα­το­λο­γι­κῆς τελειώ­σεως τῶν πάντων.

Κατ᾿   ἐξοχήν   εἰς   τήν   εὐχα­ρι­στια­κήν   Λει­τουρ­γίαν,   ἡ   ὁποία   συν­δέ­ε­ται ἀρρή­κτως   μέ   τήν   «κλητήν   καί   ἁγίαν   ἡμέραν»   τῆς   Κυρια­κῆς,   ἡ   Ὀρθό­δο­ξος Ἐκκλη­σία   ἑορ­τά­ζει αὐτήν   τήν   ὑπαρ­ξια­κήν   μετοχήν   εἰς   τήν   Ἀνά­στα­σιν   τοῦ Χριστοῦ καί τήν ἐμπει­ρι­κήν πρό­γευ­σιν τῶν εὐλο­γιῶν τῆς Βασι­λείας τοῦ Θεοῦ.

Ἐντυ­πω­σιά­ζει ὁ ἀνα­στά­σι­μος καί εὐφρό­συ­νος χαρα­κτήρ τῆς Θείας Εὐχα­ρι­στίας, ἡ ὁποία τελε­ῖται πάντοτε ἐν ἀτμο­σφαίρᾳ χαρᾶς καί ἀγαλ­λιά­σεως καί εἰκο­νί­ζει τήν τελικήν και­νο­ποί­η­σιν τῶν ὄντων, τήν πεπλη­ρω­μέ­νην χαράν, τήν πλη­ρό­τητα τῆς ζωῆς, τήν μέλ­λου­σαν ὑπέρ­χυ­σιν τῆς ἀγάπης καί τῆς γνώσεως.

Πρό­κει­ται περί τῆς λυτρω­τι­κῆς θεάσεως τοῦ παρό­ντος ὑπό τό φῶς τῶν Ἐσχάτων καί τῆς δυνα­μι­κῆς πορείας πρός τήν Βασι­λείαν, περί τῆς ἀκα­τα­λύ­του σχέσεως καί συνυ­φάν­σεως τῆς παρου­σίας καί τοῦ ἐσχα­το­λο­γι­κοῦ χαρα­κτῆρος τῆς ἐν Χριστῷ σωτη­ρίας τοῦ ἀνθρώ­που καί τοῦ κόσμου, ἡ ὁποία δίδει εἰς τήν ἐκκλη­σια­στι­κήν ζωήν μονα­δι­κόν δυνα­μι­σμόν καί λει­τουρ­γεῖ διά τούς πιστούς ὡς ἔναυσμα καλῆς μαρ­τυ­ρίας ἐν τῷ κόσμῳ. Ὁ Ὀρθό­δο­ξος πιστός ἔχει ἰδιαί­τε­ρον λόγον καί ἰσχυρόν κίνη­τρον διά νά ἀγω­νί­ζε­ται κατά τοῦ κοι­νω­νι­κοῦ κακοῦ, διότι   ζῇ   ἐντόνως   τήν   ἀντί­θε­σιν   μεταξύ   τῶν   Ἐσχάτων   καί   τῶν   ἑκά­στοτε ἱστο­ρι­κῶν   δεδο­μέ­νων.  Ἐξ   ἐπόψεως   Ὀρθο­δό­ξου,   ἡ   φιλάν­θρω­πος   δια­κο­νία,   ἡ βοήθεια   πρός   τόν   ἐμπε­ρί­στα­τον   ἀδελφόν,   κατά   τό   Κυρια­κόν   «ἐφ᾿   ὅσον ἐποι­ή­σατε ἑνί   τούτων   τῶν   ἀδελφῶν   μου   τῶν   ἐλα­χί­στων,   ἐμοί   ἐποι­ή­σατε» (Ματθ. κε’, 40), καί ἡ ἔμπρα­κτος ἀγάπη τοῦ Καλοῦ Σαμα­ρεί­του (βλ. Λουκ. ι’, 30- 37), συμ­φώ­νως καί πρός τό Πατε­ρι­κόν «Ἐκεῖνον μάλιστα ἡγοῦ εἶναι πλησίον, τόν   δεό­με­νον,   καί   αὐτε­πάγ­γελ­τος   ἐπί τήν   βοή­θειαν   βάδιζε»   (Ἰσί­δω­ρος   ὁ Πηλου­σιώ­της), ἀπο­τε­λοῦν προ­έ­κτα­σιν καί ἔκφρα­σιν τοῦ εὐχα­ρι­στια­κοῦ ἤθους τῆς Ἐκκλη­σίας, ἀπο­κά­λυ­ψιν ὅτι ἡ ἀγάπη εἶναι ἡ βιω­μα­τική πεμ­πτου­σία τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς, ἔν τε τῷ παρόντι καί ἐν τῇ Βασι­λείᾳ τῶν Ἐσχάτων.

Ἐν τῇ συνα­φείᾳ ταύτῃ κατα­νο­ε­ῖται καί τό γεγονός ὅτι ἡ λει­τουρ­γική ζωή εἰς τήν Ὀρθό­δο­ξον Ἐκκλη­σίαν δονε­ῖται ἀπό τήν βίωσιν τῆς «κοινῆς σωτη­ρίας», τῆς δωρεᾶς τῆς «κοινῆς ἐλευ­θε­ρίας» καί τῆς «κοινῆς βασι­λείας», καί ἀπό τήν προσ­δο­κίαν τῆς «κοινῆς ἀνα­στά­σεως». Κυριαρ­χοῦν τό «ἡμεῖς», ἡ κοι­νό­της τῆς ζωῆς,   ἡ   συμ-μετοχή   καί   τό   σύν-εἶναι,   ἡ   ἁγια­στική   ταύ­τι­σις   τῆς   ἐν   Χριστῷ ἐλευ­θε­ρίας  μέ  τήν θυσια­στι­κήν   καί δοξο­λο­γι­κήν  ἀγάπην.   Αὐτό   εἶναι   καί   τό συγκλο­νι­στι­κόν μήνυμα τῆς ὁλο­λά­μπρου εἰκόνος τῆς Ἀνα­στά­σεως, τῆς Καθόδου τοῦ Χριστοῦ εἰς τόν Ἅδην. Ὁ Κύριος τῆς δόξης, κατελ­θών ἐν τοῖς κατω­τά­τοις τῆς γῆς καί συντρί­ψας τάς πύλας τοῦ Ἅδου, ἀνα­δύ­ε­ται νικη­φό­ρος καί ὁλό­φω­τος ἐκ τοῦ τάφου, ὄχι μόνος καί φέρων τό λάβαρον τῆς νίκης, ἀλλά ὁμοῦ μετά τοῦ Ἀδάμ καί τῆς Εὔας, συνα­νι­στῶν, συγκρα­τῶν καί κρα­τύ­νων αὐτούς καί, ἐν τῷ προσώπῳ αὐτῶν, ἅπαν τό ἀνθρώ­πι­νον γένος καί ὁλό­κλη­ρον τήν κτίσιν.

Τό εὐαγ­γέ­λιον τῆς Ἀνα­στά­σεως, τῆς «κοινῆς τῶν ὅλων πανη­γύ­ρεως», τῆς καταρ­γη­σά­σης τό κράτος τοῦ θανάτου παν­σθε­νοῦς Ἀγάπης, ἠχεῖ σήμερον εἰς ἕνα   κόσμον   σοβού­σης κοι­νω­νι­κῆς   ἀδικίας,   φαλ­κι­δεύ­σεως   τοῦ   ἀνθρω­πί­νου προ­σώ­που, εἰς μίαν οἰκου­μέ­νην -Γολγοθᾶν προ­σφύ­γων καί μυριά­δων ἀθώων παιδίων. Ἀναγ­γέλ­λει ἐκ βαθέων ὅτι, ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ἡ ζωή τῶν ἀνθρώ­πων ἔχει ἀπό­λυ­τον ἀξίαν. Δια­κη­ρύτ­τει ὅτι τά παθή­ματα καί τά δεινά, ὁ σταυρός καί ὁ   Γολ­γο­θᾶς,   δέν   ἔχουν   τόν   τελευ­τα­ῖον   λόγον.   Δέν   εἶναι  δυνατόν   νά θριαμ­βεύ­σουν οἱ σταυ­ρω­ταί ἐπί τῶν τρα­γι­κῶν θυμάτων των. Εἰς τήν Ὀρθό­δο­ξον Ἐκκλη­σίαν, ὁ Σταυρός εὑρί­σκε­ται εἰς τό κέντρον τῆς εὐσε­βείας, δέν εἶναι ὅμως ἡ   ἐσχάτη   πραγ­μα­τι­κό­της,   αὐτός   πού   ὁρίζει   καί   τό   τελικόν   σημεῖον προ­σα­να­το­λι­σμοῦ τῆς ἐκκλη­σια­στι­κῆς ζωῆς. Τό οὐσι­ῶδες νόημα τοῦ Σταυροῦ εἶναι ὅτι ἀπο­τε­λεῖ ὁδόν πρός τήν Ἀνά­στα­σιν, πρός τό πλήρωμα τῆς πίστεως ἡμῶν. Ἐπί τῆς βάσεως αὐτῆς, οἱ Ὀρθό­δο­ξοι ἀνα­φω­νο­ῦμεν: «Ἰδού γάρ ἦλθε διά τοῦ   Σταυροῦ   χαρά   ἐν   ὅλῳ   τῷ   κόσμῳ».   Εἶναι  χαρα­κτη­ρι­στι­κόν,   ὅτι   εἰς   τήν Ὀρθο­δο­ξίαν,   ἡ   Ἀκο­λου­θία   τῶν   Παθῶν   δέν   εἶναι  κατα­θλι­πτική,   ἀλλά σταυ­ρο­α­να­στά­σι­μος, ἀφοῦ τό Πάθος προ­σεγ­γί­ζε­ται καί βιοῦται διά μέσου τῆς Ἀνα­στά­σεως, ἡ ὁποία εἶναι «λύτρον λύπης». Διά τό Ὀρθό­δο­ξον αἰσθη­τή­ριον, ἡ ἀμε­τά­θε­τος   σύν­δε­σις   Σταυροῦ   καί   Ἀνα­στά­σεως   εἶναι   ἀσυ­βί­βα­στος   μέ   κάθε μορφῆς ἐσω­τε­ρι­κήν φυγήν εἰς μυστι­κι­σμούς ἤ εἰς ἕνα αὐτά­ρε­σκον εὐσε­βι­σμόν, οἱ ὁποῖοι συνήθως εἶναι ἀδιά­φο­ροι διά τά παθή­ματα καί τάς περι­πε­τείας τοῦ ἀνθρώ­που ἐν τῇ ἱστορίᾳ.

Τό κήρυγμα τοῦ Σταυροῦ καί τῆς Ἀνα­στά­σεως εὑρί­σκε­ται, εἰς τήν ἐποχήν μας,   ἐπίσης  ἀντι­μέ­τω­πον   τόσον   μέ   τήν   ἀλα­ζο­νι­κήν   αὐτο­α­πο­θέ­ω­σιν   τοῦ συγ­χρό­νου  ἐκκο­σμι­κευ­μέ­νου,   λογο­κρα­του­μέ­νου,   πεπει­σμέ­νου   διά   τήν παντο­δυ­να­μίαν τῆς ἐπι­στή­μης, ἑαυ­το­κε­ντρι­κοῦ καί προ­σκε­κολ­λη­μέ­νου εἰς τά γεώδη καί πρό­σκαιρα ἀνθρώ­που, τοῦ ἀνθρώ­που χωρίς πόθον τῆς αἰω­νιό­τη­τος, ὅσον καί μέ τήν ἀπώ­θη­σιν συνόλου τῆς Ἐνσάρ­κου Θείας Οἰκο­νο­μίας καί τοῦ «σκαν­δά­λου» τοῦ Σταυροῦ, ἐν ὀνόματι τῆς ἀπο­λύ­του ὑπερ­βα­τι­κό­τη­τος τοῦ Θεοῦ καί τοῦ ἀγε­φυ­ρώ­του χάσμα­τος οὐρανοῦ καί γῆς.

Ἐπί   πᾶσι   τούτοις,   ἡμεῖς   οἱ   Ὀρθό­δο­ξοι   πιστοί,   τιμιώ­τα­τοι   ἀδελφοί   καί πεφι­λη­μένα τέκνα ἐν Κυρίῳ, ἔμπλεοι τῆς πείρας τῆς λαμπρο­φό­ρου Ἀνα­στά­σεως, λαβό­ντες   φῶς   ἐκ  τοῦ   ἀνε­σπέ­ρου   φωτός,   ἐν   παντί   εὐχα­ρι­στο­ῦντες,   τά   ἄνω φρο­νο­ῦντες,   ἔχοντες   δέ  ἐντε­ῦθεν   ἤδη   τόν   ἀρρα­βῶνα   καί   τά   ἐνέχυρα   τῆς ἐσχα­το­λο­γι­κῆς πλη­ρώ­σεως τῆς Θείας Οἰκο­νο­μίας, ἀνα­βο­ῶμεν, ἐν Ἐκκλη­σίᾳ, τό «Χριστός   Ἀνέστη!»,   δεό­με­νοι   ὅπως   ὁ  παθών,   ταφείς   καί   ἀναστάς   Κύριος καταυ­γάζῃ τάς δια­νοίας, τάς καρδίας καί πᾶσαν τήν ζωήν ἡμῶν, κατευ­θύνῃ δέ τά δια­βή­ματα ἡμῶν πρός πᾶν ἔργον ἀγαθόν καί ἐνισχύῃ τόν λαόν

Αὐτοῦ πρός μαρ­τυ­ρίαν τοῦ Εὐαγ­γε­λίου τῆς Ἀγάπης «ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς» (Πράξ. α’, 8), εἰς δόξαν τοῦ «ὑπέρ πᾶν ὄνομα» ὀνό­μα­τος Αὐτοῦ.

Φανά­ριον,  Ἅγιον Πάσχα ,βιή

† Ο Κων­στα­ντι­νου­πό­λεως διά­πυ­ρος προς Χριστόν Ανα­στά­ντα ευχέτης πάντων υμών»