Άνδρες πόλις και ού τείχη, ουδέ νήες ανδρών κεναί

«Ο Μά­ριος σαν νέος άν­θρω­πος είχε κα­τα­φέ­ρει να εκ­μη­δε­νί­σει το εγώ του. Το είχε σβή­σει από το λε­ξι­λό­γιό του. Υπήρ­χε μόνο το εμείς». είπε ο πα­τέ­ρας του πι­λό­του Μά­ριου Του­ρού­τσι­κας στον συ­γκλο­νι­στι­κό επι­κή­δειό του. Ετσι με­γα­λώ­νουν αυτά τα παι­διά. Ετσι εκ­παι­δεύ­ο­νται. Να εκ­μη­δε­νί­ζουν το εγώ τους και να γί­νο­νται ομάδα για να υπη­ρε­τή­σουν την πα­τρί­δα τους, για να υπε­ρα­σπι­στούν τα σύ­νο­ρά της χώρας μας. Είναι δια­φο­ρε­τι­κό αυτό το «επάγ­γελ­μα». Είναι κάτι άλλο και δεν συ­γκρί­νε­ται με τα υπό­λοι­πα. Κι αυτό δεν ήταν ατύ­χη­μα σε ώρα ερ­γα­σί­ας, γιατί αυτοί δεν ερ­γά­ζο­νται απλά. Πο­λε­μά­νε. Είτε μέσω εξαι­ρε­τι­κά επι­κίν­δυ­νων ασκή­σε­ων προ­σο­μοί­ω­σης, είτε πάνω από τα ακρι­τι­κά μας νησιά, που δί­νο­νται σχε­δόν κα­θη­με­ρι­νά σκλη­ρό­τα­τες αε­ρο­μα­χί­ες . Ας κα­τα­λά­βου­με ότι οι πι­λό­τοι μας βρί­σκο­νται σε έναν διαρ­κή ακή­ρυ­χτο πό­λε­μο παί­ζο­ντας με τη ζωή τους. Είναι ήρωές ούτως η άλλως. Είτε ζή­σουν είτε πε­θά­νουν.  Και τους πρέ­πει λίγο πα­ρα­πά­νω σε­βα­σμός. Τους αξί­ζει με­γα­λύ­τε­ρη τιμή. Να σκύ­ψου­με το κε­φά­λι μας, να τους τι­μή­σου­με. Μα­κριά από πα­τρι­δο­κα­πη­λί­ες, μα­κριά από μι­κρο­κομ­μα­τι­κές αντι­πα­ρα­θέ­σεις. «Η ισχύς της πόλης είναι οι άντρες και όχι τα τείχη ούτε τα άδεια πλοία.»(Θου­κι­δί­δης)