Ομογενής από την Κάλυμνο συνεχίζει την οικογενειακή παράδοση κατασκευάζοντας σκάφανδρα

Ο Νι­κό­λας Τοθ  κα­τα­σκευά­ζει σκά­φαν­δρα ως συ­νε­χι­στής της πα­ρά­δο­σης του Κα­λυ­μνιώ­τη παπ­πού του, Αντώ­νιου Λε­ριού. Επί σειρά ετών χρη­σι­μο­ποιού­σε τα ερ­γα­λεία του παπ­πού του, προ­κει­μέ­νου να τι­θα­σεύ­σει το χαλκό και το μπρού­τζο, έτσι ώστε να μπο­ρέ­σει να δη­μιουρ­γή­σει τα σκά­φαν­δρα που με ασφά­λεια θα οδη­γή­σουν στο βυθό τους Ελ­λη­νες, και όχι μόνο, σφουγ­γα­ρά­δες, οι οποί­οι δο­κί­μα­ζαν κα­θη­με­ρι­νά τη σο­δειά τους στον Κόλπο του Με­ξι­κού.

Από το 1913, όταν ο Αντώ­νιος Λε­ριός έφυγε από την Κά­λυ­μνο για να εγκα­τα­στα­θεί στο Τάρ­πον Σπρινγκς της Φλό­ρι­ντας στις ΗΠΑ, οι ευ­και­ρί­ες για την ανά­πτυ­ξη του επαγ­γέλ­μα­τος ήταν με­γά­λες. Μία ομάδα πε­ρί­που 500 δυτών, είχε με­τα­να­στεύ­σει λίγα χρό­νια πριν από την Ελ­λά­δα, και η σπογ­γα­λιεία έδινε με­γά­λες ευ­και­ρί­ες απα­σχό­λη­σης, καθώς ο πλού­τος των βυθών πα­ρέ­με­νε ανεκ­με­τάλ­λευ­τος. Έτσι, ο Λε­ριός έγινε ο άν­θρω­πος που προ­μή­θευε τούς δύτες με τα πε­ρί­φη­μα σκά­φαν­δρα του.

Τα χρό­νια πέ­ρα­σαν και ο Λε­ριός με­τα­λα­μπά­δευ­σε τις γνώ­σεις του στον εγ­γο­νό του, Νί­κο­λας Τοθ.

«Με­γά­λω­σα βλέ­πο­ντας τον να κάνει όλες τις δου­λειές. Κου­βα­λού­σα τα ερ­γα­λεία του και μόλις ήμουν 11 ετών με έβαλε στον τόρνο. Έβαζε τα χέρια του πάνω στα δικά μου και γύ­ρι­ζε τα χέρια μου στον τόρνο, έτσι ώστε να νιώθω πως τον δού­λευε ενώ έκοβε το μέ­ταλ­λο» θυ­μά­ται ο Νί­κο­λας.

Κι εκεί­νος, άξιος συ­νε­χι­στής της πα­ρά­δο­σης, συ­νέ­χι­σε με τη χρήση των ίδιων ακρι­βώς ερ­γα­λεί­ων, γε­γο­νός που τον ανα­γκά­ζει να σπα­τα­λά­ει μέχρι και 250 ώρες ερ­γα­σί­ας για την κα­τα­σκευή ενός και μόνο σκά­φαν­δρου. Έτσι κι αλ­λιώς, ο στό­λος των βαρ­κών έχει μειω­θεί δρα­μα­τι­κά τα τε­λευ­ταία χρό­νια, από 200 που ήταν σε μόλις τρεις που λει­τουρ­γούν επαγ­γελ­μα­τι­κά και άλλες πέντε, οι οποί­ες δεν ασχο­λού­νται απο­κλει­στι­κά με τη σπογ­γα­λιεία – και για το λόγο αυτό, χα­ρα­κτη­ρί­ζο­νται και πει­ρα­τι­κές από τους ντό­πιος.

Ο Τοθ είναι ο τε­λευ­ταί­ος μά­στο­ρας του εί­δους του και δη­λώ­νει ότι θα συ­νε­χί­σει την τέχνη όσο αντέ­χει. Από το 1992, όταν πέ­θα­νε ο παπ­πούς του σε ηλι­κία 100 ετών, αυτό είχε μάθει να κάνει, με μία ση­μα­ντι­κή δια­κο­πή πέντε ετών, για την οποία ο ίδιος εξη­γεί, ότι είχε κα­θα­ρά συ­ναι­σθη­μα­τι­κό χα­ρα­κτή­ρα, καθώς ο ίδιος χρειά­στη­κε ένα ση­μα­ντι­κό διά­στη­μα για να ξε­πε­ρά­σει την απώ­λεια του αν­θρώ­που που τον έμαθε όσα γνω­ρί­ζει σή­με­ρα για την τέχνη που εξα­σκεί.

ellines.com