Κληρονόμησε τον πατέρα του, ενώ τον είχε αποκληρώσει, αφήνοντας του μόνο… την ευχή του!

Με την υπ’αριθμ. 22/2019 απόφαση ο Άρειος Πάγος απέρ­ριψε την αίτηση αναί­ρε­σης της συζύγου θανό­ντος από την Κω με την οποία ζητούσε την εξα­φά­νιση της από­φα­σης του Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου με την οποία κρίθηκε άκυρη η απο­κλή­ρωση του γιου του.

Σύμφωνα με την απόφαση του Αρείου Πάγου ο θανών κατέ­λιπε μυστική διαθήκη με την οποία εγκα­τέ­στησε ως μονα­δική κλη­ρο­νόμο στην περιου­σία του τη θυγα­τέρα του, ενώ απο­κλή­ρωσε το γιο του.

Ειδι­κό­τερα, ο δια­θέ­της ανέφερε στη διαθήκη ότι την περιου­σία του την μετα­βί­βασε εν ζωή στην κόρη του και τη σύζυγό του λόγω της οικο­νο­μι­κής και ηθικής βοή­θειας και της καθη­με­ρι­νής φρο­ντί­δας που του παρεί­χαν.

Στον γιο του δεν άφησε τίποτα παρά μόνο την ευχή του και τη συγ­χώ­ρεσή του καθώς σύμφωνα με τα ανα­γρα­φό­μενα στη διαθήκη, επα­νει­λημ­μένα, κάθε φορά που τον συνα­ντούσε στο καφε­νείο, όπου σύχναζε τον εξύ­βριζε. Ακόμη, επα­νει­λημ­μένα τον κατήγ­γειλε στην πολε­ο­δο­μία του Δήμου για αυθαί­ρε­τες κατα­σκευές και λει­τουρ­γία σνακ μπαρ εντός ξενο­δο­χείου χωρίς άδεια, με απο­τέ­λε­σμα να κατα­βάλ­λει υπέ­ρο­γκα πρό­στιμα και απο­ζη­μιώ­σεις. Μάλιστα εξαι­τίας των παρα­πάνω ενερ­γειών του, του υπο­βλή­θη­καν μηνύ­σεις που τον εξό­ντω­σαν κυρίως ηθικά και κατά δεύτερο λόγο και οικο­νο­μικά.

Επι­πλέον, κατέ­θεσε αγωγή ενα­ντίον του για να του επι­στρέ­ψει δήθεν χρήματα που του έδωσε, ενώ δεν του συμπα­ρα­στά­θηκε ηθικά ή υλικά στην αρρώ­στια του και παρόλο που φιλο­ξε­νείτο στο σπίτι της μητέρας του στον δεύτερο όροφο της οικο­δο­μής στην οδό όπου διέμενε κι εκείνος, ήταν σαν ξένος απέ­να­ντί τους. Λόγω, λοιπόν, αυτών των γεγο­νό­των ο πατέρας θεώρησε πως δεν έπρεπε να του αφήσει κάτι διότι θεω­ρούσε ότι αυτά που ξόδεψε εξ αιτίας των ενερ­γειών του σε πρό­στιμα και δικα­στι­κές ενέρ­γειες, υπε­ρέ­βαι­ναν τη νόμιμη μοίρα του. Το μόνο που κλη­ρο­δό­τησε ο πατέρας στον γιο ήταν την ευχή του να μπο­ρέ­σει να κατα­λά­βει κάποτε το τι του έκανε και να μετα­νιώ­σει για την δική του ψυχική ηρεμία και γαλήνη.

Σύμφωνα με τη νομική σκέψη του δικα­στη­ρίου, με τη διαθήκη αυτή ο πατέρας στέρησε από τον γιο του το δικαί­ωμα της νόμιμης μοίρας στην ακίνητη κλη­ρο­νο­μιαία περιου­σία του. Από τα ανωτέρω περι­στα­τικά που περι­γρά­φο­νται στη διαθήκη, το δικα­στή­ριο έκρινε ότι τα μόνα περι­στα­τικά που είναι δηλω­τικά της επι­λή­ψι­μης συμπε­ρι­φο­ράς του γιου έναντι του διαθέτη πατέρα του είναι αυτά της σε βάρος του τελευ­ταίου τέλεση του πλημ­με­λή­μα­τος της εξύ­βρι­σης και η μη υλική συμπα­ρά­σταση του ενά­γο­ντος γιου στην αρρώ­στια του, που θα μπο­ρού­σαν, υπό προ­ϋ­πο­θέ­σεις, που οφείλει να επι­κα­λε­στεί ορι­σμένα και να απο­δεί­ξει η πρώτη ενα­γο­μένη και αδερφή του, να υπα­χθούν στην τέλεση σοβαρού πλημ­με­λή­μα­τος με πρόθεση κατά του διαθέτη και της κακό­βου­λης αθέ­τη­σης της εκ του νόμου υπο­χρέ­ω­σης δια­τρο­φής του διαθέτη.

Ωστόσο το δικα­στή­ριο έκρινε ότι απο­δεί­χθη­καν τα ακό­λουθα περι­στα­τικά.

Οι σχέσεις του ενά­γο­ντος, δηλαδή του γιου με το διαθέτη πατέρα του, υπήρξαν καλές μέχρι το έτος 2005, έκτοτε όμως επι­δει­νώ­θη­καν, όταν ο ενάγων πλη­ρο­φο­ρή­θηκε την επι­κεί­μενη μετα­βί­βαση από το διαθέτη και τη σύζυγό του, δηλαδή τη μητέρα του, προς την πρώτη ενα­γο­μένη δηλαδή την θυγα­τέρα τους, ως γονική παροχή, ενός αγρού συνι­διο­κτη­σίας των ανωτέρω κατά το 1/2 εξ αδιαι­ρέ­του εκάστου, έκτασης 4.300 τ.μ. Το εν λόγω, ακίνητο, που απο­τε­λούσε το σημα­ντι­κό­τερο περιου­σιακό στοι­χείο του διαθέτη, το οποίο εμφα­νι­ζό­ταν ως περιέ­χον διώροφη οικο­δομή, απο­τε­λού­μενη από υπόγειο βοη­θη­τικό χώρο, ισόγειο όροφο και πρώτο όροφο, στην πραγ­μα­τι­κό­τητα εντός του ακι­νή­του υπήρχαν δύο κτήρια με ισόγειο και πρώτο όροφο, απο­τε­λού­μενα το μεν ένα από δεκα­τρία δια­με­ρί­σματα προς ενοι­κί­αση (γκαρ­σο­νιέ­ρες), που είχε ανε­γερ­θεί το έτος 1988, το δε άλλο από δεκα­τέσ­σε­ρις γκαρ­σο­νιέ­ρες, που είχε ανε­γερ­θεί κατά τα έτη 1995 – 1996.

Ο γιος ο οποίος και εργα­ζό­ταν στο Δήμο, προ­φα­νώς αισθα­νό­με­νος αδι­κη­μέ­νος, προέβη σε καταγ­γε­λίες προς την Τεχνική Υπη­ρε­σία του Δήμου για αυθαί­ρε­τες κατα­σκευές εκ μέρους των γονέων του και αυθαί­ρετη εκμε­τάλ­λευση του ακι­νή­του με απο­τέ­λε­σμα, μετά από τους σχε­τι­κούς υπη­ρε­σια­κούς ελέγ­χους, να επι­βλη­θεί στο διαθέτη συνο­λικό πρό­στιμο 119.801,49 ευρώ. Εκτός αυτού, άσκησε κατά του διαθέτη, της μητέρας του και της αδελφής του αγωγή, από την οποία αργό­τερα παραι­τή­θηκε, με την οποία, επι­κα­λού­με­νος αξίωσή του από δάνειο ποσού 338.135 ευρώ προς το διαθέτη και τη μητέρα του, ζητούσε να διαρ­ρη­χθούν ως κατα­δο­λιευ­τι­κές οι ανα­φε­ρό­με­νες εκεί μετα­βι­βά­σεις ακι­νή­των εκ μέρους των ανωτέρω προς την αδελφή του. Μάλιστα, δημιουρ­γή­θη­καν δε και εντά­σεις και φρα­στικά επει­σό­δια μεταξύ τους και ο ενάγων υπέβαλε κατά του διαθέτη εγκλή­σεις για απειλή που δέχτηκε από τον τελευ­ταίο. Ωστόσο, το Δικα­στή­ριο έκρινε ότι δεν απο­δεί­χθηκε ότι ο ενάγων από το 2005 και μετά εξύ­βριζε τον διαθέτη πατέρα του “σκαιά”, με τρόπο δηλαδή που να δικαιο­λο­γη­θεί την απο­κλή­ρωσή του ούτε ο δεύ­τε­ρος λόγος απο­κλή­ρω­σης δηλαδή ότι ο ενάγων δεν συμπα­ρα­στά­θηκε υλικά στον πατέρα του κατά την αρρώ­στια του.

Κατόπιν αυτών, το Εφετείο έκρινε ότι η απο­κλή­ρωση του γιου είναι άκυρη καθώς δεν απο­δεί­χθηκε η ύπαρξη των λόγων της απο­κλή­ρω­σης κατά τον χρόνο της σύντα­ξης της δια­θή­κης. Ακο­λού­θως δέχθηκε την έφεση κατ’ ουσίαν ως προς την αναιρεσείουσα-εναγομένη και, εξα­φα­νί­ζο­ντας την πρω­τό­δικη απόφαση, δέχθηκε την αγωγή του αναι­ρε­σεί­ο­ντος, ανα­γνώ­ρισε τόσο ότι είναι άκυρη η κατά τα ανωτέρω γενό­μενη απο­κλή­ρωση του ενά­γο­ντος, όσο και το κλη­ρο­νο­μικό δικαί­ωμα της νόμιμης μοίρας του τελευ­ταίου επί της κλη­ρο­νο­μίας του κλη­ρο­νο­μού­με­νου πατέρα του.

Τέλος ο Άρειος Πάγος απέρ­ριψε την αίτηση αναί­ρε­σης της κόρης του διαθέτη καθώς θεώρησε ότι ορθά έκρινε το Εφετείο και επι­σφρα­γί­ζο­ντας έτσι τη συμ­με­τοχή του γιου του στο μερίδιο της περιου­σίας που του ανα­λο­γεί.