Selfies… αντί για σουβενίρ προτιμούν οι επισκέπτες! Nέες συνήθειες με αντίκτυπο στην τοπική αγορά

Η τερά­στια στροφή που κατα­γρά­φε­ται στα τελευ­ταία χρόνια στις αγο­ρα­στι­κές και κατα­να­λω­τι­κές συνή­θειες, δεν θα μπο­ρούσε να αφήσει ανε­πη­ρέ­α­στο τον κλάδο του του­ρι­σμού, δια­φο­ρο­ποιώ­ντας δρα­μα­τικά δεδο­μένα δεκα­ε­τιών με άμεσο αντί­κτυπο στις τοπικές αγορές των προ­ο­ρι­σμών.

Κι αν μέχρι πριν από μερικά χρόνια, οι του­ρί­στες που σερ­γιά­νι­ζαν στην Παλιά Πόλη, φρό­ντι­ζαν να αγο­ρά­ζουν σου­βε­νίρ για τους συγ­γε­νείς και τους φίλους πίσω στις πατρί­δες τους, σήμερα προ­τι­μούν να βγάζουν… φωτο­γρα­φίες selfies μέσα από τα κατα­στή­ματα χωρίς τις περισ­σό­τε­ρες φορές να ψωνί­σουν!

Αυτή είναι η νέα πραγ­μα­τι­κό­τητα, όπως εξηγεί στη “δ”, ο πρώην πρό­ε­δρος του Συλ­λό­γου Κατα­στη­μα­ταρ­χών της Παλιάς Πόλης κ. Τάσος Μελε­τίου, οι αναρ­τή­σεις στα social media, είναι τα νέα… ενθύμια από τους προ­ο­ρι­σμούς δια­κο­πών και η συνή­θεια της αγοράς σου­βε­νίρ, εκλεί­πει χρόνο με το χρόνο.

Η δια­φο­ρο­ποί­ηση της αγο­ρα­στι­κής συνή­θειας των επι­σκε­πτών, άλλαξε και την φυσιο­γνω­μία της εμπο­ρι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας εντός των τειχών, και νομο­τε­λειακά δεν θα μπο­ρούσε να γίνει δια­φο­ρε­τικά. Τα χρυ­σο­χο­εία, τα ακριβά εστια­τό­ρια, τα γου­να­ρά­δικα, τα κατα­στή­ματα με ποιο­τικά είδη ένδυσης και υπό­δη­σης, γίνο­νται όλο και λιγό­τερα και τη θέση τους παίρ­νουν ταχυ­φα­γεία και κατα­στή­ματα με φθηνά σου­βε­νίρ.

Όπως λέει στη “δ”, ο κ. Τάσος Μελε­τίου, η επιλογή του ποιο­τι­κού φαγητού, του ποιο­τι­κού ενδύ­μα­τος και του ποιο­τι­κού σου­βε­νίρ υπάρχει εντός των τειχών, αλλά οι επι­σκέ­πτες προ­τι­μούν είτε να το προ­σπε­ρά­σουν είτε απλώς να… το φωτο­γρα­φί­σουν για να το αναρ­τή­σουν στα μέσα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης, όχι όμως και να το πλη­ρώ­σουν. Οι μόνοι που ακόμα σκέ­φτο­νται να αγο­ρά­σουν σου­βε­νίρ για αγα­πη­μένα τους πρόσωπα, είναι οι Ιταλοί επι­σκέ­πτες, ακόμα κι αν η αξία τους είναι δύο ευρώ. «Στα προη­γού­μενα χρόνια, οι επι­σκέ­πτες αγό­ρα­ζαν σου­βε­νίρ ακόμα και των 10 και των 15 ευρώ. Σήμερα, οι Ιταλοί είναι εκείνοι που αγο­ρά­ζουν ενθύμια για τα αγα­πη­μένα τους πρόσωπα, έστω κι αν κοστί­ζουν 1 και 2 ευρώ. Ό,τι κοστί­ζει πάνω από δύο ευρώ, προ­κα­λεί δεύ­τε­ρες σκέψεις στους πελάτες. Πλέον όλα γίνο­νται για το θεα­θή­ναι, μπορεί κάποιος να ξοδέψει έξι ευρώ για ένα παγωτό το οποίο θα αναρ­τή­σει στα social media και θα συγκε­ντρώ­σει το ενδια­φέ­ρον των φίλων του, παρά να δώσει δύο ευρώ για να αγο­ρά­σει ένα σου­βε­νίρ για τους γονείς του», λέει ο πρώην πρό­ε­δρος του Συλ­λό­γου των Κατα­στη­μα­ταρ­χών της Παλιάς Πόλης.

Στην Μεσαιω­νική Πόλη της Ρόδου, με την ιστορία της να χάνεται στα βάθη των αιώνων, το τυλιχτό σου­βλάκι, η τυρό­πιτα, το παγωτό και τα σου­βε­νίρ των 2 ευρώ είναι τα πλέον ευπώ­λητα είδη γι’ αυτό και κάθε χρόνο όλο και περισ­σό­τε­ροι ιδιο­κτή­τες παίρ­νουν την απόφαση να αλλά­ξουν χρήση στα κατα­στή­ματά τους. Ακόμα κι αν υπο­λο­γί­ζουν μόνο στον τζίρο και όχι στην απο­τα­μί­ευση.

«Στους μήνες αιχμής, πλημ­μυ­ρί­σαμε από κόσμο οπότε ενδε­χο­μέ­νως να πρέπει να ανα­θε­ω­ρή­σουμε την εκτί­μηση ότι οι επι­σκέ­πτες δεν μπορούν να βρουν τρόπο να επι­σκε­φθούν την Παλιά Πόλη, είτε υπάρχει χώρος στάθ­μευ­σης είτε όχι, είτε πρό­κει­ται για επα­να­λαμ­βα­νό­με­νους είτε όχι, είτε δια­μέ­νουν κοντά είτε όχι. Ωστόσο, ο κόσμος κυκλο­φο­ρούσε χωρίς να στρέφει το βλέμμα του προς τα κατα­στή­ματα, οι περισ­σό­τε­ροι συγκε­ντρώ­νο­νταν στην πλατεία όπου είτε στέ­κο­νταν όρθιοι είτε ανα­ζη­τού­σαν χώρο στα σκαλιά για να καθί­σουν», λέει ο κ. Τ. Μελε­τίου.

Κι επειδή όπου ανα­δου­λειά… γκρίνια, πολλοί κατα­στη­μα­τάρ­χες απο­φά­σι­σαν να ρίξουν τις τιμές ακόμα και στα πολύ φθηνά είδη, που πολλές φορές αγγίζει τα όρια του κόστους, με απο­τέ­λε­σμα στους τζίρους να μην απο­τυ­πώ­νε­ται κέρδος. «Δυστυ­χώς υπάρχει και αυτή η τάση από ορι­σμέ­νους ιδιο­κτή­τες, οι οποίοι δεν μπορούν να αντι­λη­φθούν ότι η τακτική αυτή μόνο επι­ζή­μια μπορεί να αποβεί. Ο ένας ακο­λού­θησε τον άλλον. Αντί να υπάρξει ομόνοια να κρα­τη­θούν οι τιμές στα ίδια επίπεδα, ο ένας ακο­λου­θεί τον άλλον που ρίχνει τις τιμές και τελικά την πατάμε όλοι. Το ίδιο μαγνη­τάκι – διότι είναι συγκε­κρι­μένα τα εργο­στά­σια που τα παρά­γουν – στην πλατεία Ντουόμο του Μιλάνου κοστί­ζει 8,5 ευρώ, στην Κω, 2 ευρώ και στη Ρόδο 1 ευρώ κι αυτό συμ­βαί­νει λόγω υπε­ρε­παγ­γελ­μα­τι­σμού και στρε­βλού αντα­γω­νι­σμού που έχει ανα­πτυ­χθεί στο νησί μας».

Μάλιστα, όπως λέει, για να προ­λά­βει εκεί­νους που υπο­στη­ρί­ζουν ότι τα προ­ϊ­ό­ντα που δια­τί­θε­νται προς πώληση είναι “φτη­νιά­ρικα”, υπάρ­χουν και πολλά ποιο­τικά είδη, που απλώς… κατα­λαμ­βά­νουν θέση στα ράφια. «Όταν δίνεται σε κάποιον η δυνα­τό­τητα να αγο­ρά­σει ένα αξιο­πρε­πές δώρο με 2 ευρώ, θα επι­λέ­ξει αυτό έναντι εκείνου που κοστί­ζει 20 ευρώ. Εμείς οι ίδιοι ρίχνουμε τις τιμές, εμείς υπο­βι­βά­ζουμε τα προ­ϊ­ό­ντα μας, κοι­τά­ζο­ντας να μην κόψουμε για παρά­δειγμα ούτε από­δειξη, για να μπει και το 24% στην τσέπη. Σε αυτό το σημείο μάς οδήγησε ο αθέ­μι­τος αντα­γω­νι­σμός και ο υπε­ρε­παγ­γελ­μα­τι­σμός. Στην Παλιά Πόλη σήμερα βασι­λεύει το street food και σε αυτό περι­λαμ­βά­νε­ται ακόμα και το μικρό μαγαζί που έχει λίγες καρέ­κλες έξω. Όμως και σε αυτή την περί­πτωση οφείλω να πω, ότι κάποτε που­λού­σαν μερίδες που κόστι­ζαν μέχρι 8 και 9 ευρώ, αλλά σήμερα έχουν μεγα­λύ­τερη κατα­νά­λωση τα τυλιχτά που κοστί­ζουν 3 ευρώ, άντε ο πελάτης να πάρει κι ένα νερό ή ανα­ψυ­κτικό, θα καθίσει στην καρέκλα και θα περι­μέ­νει να περάσει η ώρα για να φύγει, δεν θα πάει πουθενά αλλού… Πώς θα βγει ο ιδιο­κτή­της που του κρατάει ο άλλος την καρέκλα για δυο και τρεις ώρες, με πέντε ευρώ; Εν κατα­κλείδι, κόσμος υπάρχει, αγο­ρα­στική δύναμη όμως δεν υπάρχει και κατα­λύ­της είναι η δια­φο­ρο­ποί­ηση της κατα­να­λω­τι­κής συμπε­ρι­φο­ράς», κατέ­ληξε ο κ. Μελε­τίου, σημειώ­νο­ντας ότι προ­φα­νώς υπάρ­χουν και οι επι­σκέ­πτες εκείνοι που είναι απο­φα­σι­σμέ­νοι να ξοδέ­ψουν χρήματα για το φαγητό και την δια­σκέ­δασή τους, αλλά χάνο­νται μέσα στην χαοτική κατά­σταση που έχει επι­φέ­ρει ο μαζικός του­ρι­σμός στη Ρόδο.