Εγκαινιάστηκε η έκθεση του Παν. Τανιμανίδη στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης (φωτορεπορτάζ)

Το Σάββατο 5 Ιουλίου στις 8 το βράδυ, εγκαι­νιά­στηκε η έκθεση του δια­κε­κρι­μέ­νου καλ­λι­τέ­χνη κ. Πανα­γιώτη Τανι­μα­νίδη, που το Μουσείο Νεο­ελ­λη­νι­κής Τέχνης του Δήμου Ρόδου, φιλο­ξε­νεί στην Νέα Πτέρυγα του Νεστο­ρί­δειου Μελά­θρου.

Παρά το γεγονός ότι η ξεχω­ρι­στή εικα­στική αυτή έκθεση παρου­σιά­ζει ιδιαί­τερο ενδια­φέ­ρον και φιλο­ξε­νεί­ται σε έναν εκθε­σιακό χώρο που μπορεί να αντα­πο­κρι­θεί στις απαι­τή­σεις για φιλο­ξε­νία τέτοιων εκθέ­σεων, το ροδιακό κοινό προ­τί­μησε να μην συμ­με­τέ­χει, προ­κα­λώ­ντας δυσά­ρε­στες εντυ­πώ­σεις.

Όσο για τις τοπικές αρχές, έλαμψαν δια της… απου­σίας τους, πέραν του νεο­ε­κλε­γέ­ντος δημο­τι­κού συμ­βού­λου κ. Βαγγέλη Μαν­δρα­κού και του απερ­χό­με­νου περι­φε­ρειάρχη κ. Γιάννη Μαχαι­ρίδη –ο οποίος σημειω­τέον είναι και ο ίδιος καλ­λι­τέ­χνης.

Ο Πανα­γιώ­της Τανι­μα­νί­δης, ένας από τους σημα­ντι­κό­τε­ρους καλ­λι­τέ­χνες της γενιάς του ’90, σου­ρε­α­λι­στής.

Τα έργα του είναι μικτής τεχνι­κής, συνο­δεύ­ο­νται από μικρά κει­με­νά­κια – δηλώ­σεις ή στι­χά­κια, απο­φθέγ­ματα του ιδίου –τα οποία όμως απαι­τούν ‘αποκωδικοποίηση’ αφού είναι σαφή μόνο στο υπο­συ­νεί­δητο του καλ­λι­τέ­χνη αφού η δική του φιλο­σο­φία είναι σύνθετη.

Ο αμύητος θεατής, ίσως να εντυ­πω­σια­στεί αλλά και ο μυη­μέ­νος χρειά­ζε­ται πυξίδα.

Σε γενικές γραμμές πρό­κει­ται για μια πολύ καλή, ενδια­φέ­ρουσα και με περιε­χό­μενο εικα­στική έκθεση που δεν την αντι­λαμ­βά­νε­σαι με την πρώτη ματιά, αφού απαιτεί δεύτερη ανά­γνωση και προσοχή.

Ο ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΦΡΟΝΑΣ

Ο Πρό­ε­δρος του Δ.Σ. του Μου­σείου Νεο­ελ­λη­νι­κής Τέχνης του Δήμου Ρόδου δρ. Νικό­λαος Τσ. Φρόνας επι­ση­μαί­νει:

Ο συγκε­κρι­μέ­νος αυτός καλ­λι­τέ­χνης, με έργο ανα­γνω­ρι­σμένο εντός και εκτός Ελλάδος, ζωγρά­φος και γλύπτης, συν­δυά­ζει με πρω­το­τυ­πία και τις δύο αυτές εκφρα­στι­κές δυνα­τό­τη­τες στα εικα­στικά του έργα.

Μας έχει εκπρο­σω­πή­σει επάξια στο εξω­τε­ρικό, έχοντας παρου­σιά­σει τις γλυ­πτο­ζω­γρα­φι­κές του πολύ ενδια­φέ­ρου­σες συν­θέ­σεις σε μεγάλα πολι­τι­σμικά κέντρα του εξω­τε­ρι­κού, απ’ όπου απέ­σπασε ευμε­νέ­στατα σχόλια και μάλιστα από σημα­ντι­κούς ανθρώ­πους των Γραμ­μά­των και των Τεχνών. Ο Πανα­γιώ­της Τανι­μα­νί­δης από τους σημα­ντι­κό­τε­ρους δημιουρ­γούς της γενιάς του 80, έχει σπου­δά­σει Μαθη­μα­τικά, Θεο­λο­γία και Μουσική.

Έχει πραγ­μα­το­ποι­ή­σει πολλές ατο­μι­κές εκθέ­σεις στην Ελλάδα και στον υπό­λοιπο κόσμο και έχει συμ­με­τά­σχει σε πολλές διε­θνείς ομα­δι­κές εκθέ­σεις.

Στην έκθεσή του, θα γνω­ρί­σουμε αντι­προ­σω­πευ­τικά έργα από την πρό­σφατη δημιουρ­γική του περίοδο, το εντελώς προ­σω­πικό εικα­στικό ύφος, όπου με ποι­η­τι­κό­τητα, χιούμορ και σαρ­κα­σμό ασκεί, εκτός των άλλων και κοι­νω­νική κριτική γύρω από τα τεκται­νό­μενα της καθη­με­ρι­νό­τη­τάς μας.

Αναμ­φι­σβή­τητα, η έκθεση αυτή απο­τε­λεί ένα από τα σημα­ντι­κό­τερα πολι­τι­στικά γεγο­νότα της πόλη μας τη χρονιά που δια­νύ­ουμε.

Η ΑΘΗΝΑ ΣΧΙΝΑ

Η Αθηνά Σχινά, κρι­τι­κός και Ιστο­ρι­κός Τέχνης, Πρό­ε­δρος καλ­λι­τε­χνι­κής Επι­τρο­πής, Μου­σείου Νεο­ελ­λη­νι­κής Τέχνης Δήμου Ρόδου που επι­με­λεί­ται την έκθεση σημειώ­νει με την σειρά της:

Ως παιδίον νέον….

Ο Πανα­γιώ­της Τανι­μα­νί­δης κάθε φορά που αρχίζει να δια­μορ­φώ­νει μια νέα εικα­στική ενότητα έργων του, ξεκινά από το «σημείο μηδέν» της γραφής. Ερευνά και στο­χά­ζε­ται βαθειά, πριν αρχίσει να ανι­χνεύει και να επι­λέ­γει τα υλικά του, τις αντοχές και τις συμπε­ρι­φο­ρές τους, την σύσταση και την υφή τους. Δεν εφαρ­μό­ζει – μέσα από τα υλικά – τις ιδέες του, ούτε τα χρη­σι­μο­ποιεί για να δημιουρ­γή­σει ένα πει­στικό απο­τέ­λε­σμα.

Ασκεί­ται μέσα από αυτά, για να υπο­δεί­ξει όχι απλώς τον τρόπο που εκείνος, έστω και ιδιό­τυπα, βλέπει την πραγ­μα­τι­κό­τητα, αλλά τους ρηξι­κέ­λευ­θους τρόπους με τους οποίους σκέ­πτε­ται και συνο­μι­λεί, απο­κω­δι­κο­ποιώ­ντας τα αρχέ­τυπα, με βάσει τους ποι­κί­λους συσχε­τι­σμούς και τους απροσ­δό­κη­τους συνειρ­μούς που ο ζωγρά­φος αυτός και γλύπτης ανα­πτύσ­σει, μέσα από τις ανα­διαρ­θρω­τι­κές μεταλ­λα­γές των υλικών του.

Των υλικών, που αντι­στοι­χούν στις αέναες δια­φο­ρο­ποι­ή­σεις της μνήμης, στις παρα­δο­ξό­τη­τες αλλά και στις ανα­τρο­πές που βιώνει η σύγ­χρονη συνεί­δηση, εξαι­τίας των εξαν­δρα­πο­δι­σμών που υφί­στα­ται, οι οποίοι άλλωστε αντα­να­κλώ­νται, εκτός της ενδο­χώ­ρας και στην ρευστή πραγ­μα­τι­κό­τητα του περι­βάλ­λο­ντος χώρου. Σε αυτά τα γνω­ρί­σματα δίνει υπό­σταση ο Πανα­γιώ­της Τανι­μα­νί­δης, μέσα από την «κατα­σκευα­στικά» αινιγ­μα­τική πολλές φορές δομή και τις μορ­φο­θε­μα­τι­κές συνι­στώ­σες των έργων του, στα οποία δεν απου­σιά­ζει το μυστή­ριο και η μαγεία.

Χωρίς να κατα­λή­γει ο καλ­λι­τέ­χνης σε εγκε­φα­λι­σμούς, δια­μορ­φώ­νει έργα με ποι­η­τική διάθεση, στα οποία δεν απου­σιά­ζει το πικρό χιούμορ, ο αυτο­σαρ­κα­σμός, ο σκω­πτι­κός χαρα­κτή­ρας και κυρίως η κοι­νω­νική κριτική διά­σταση. «Ως παιδίον νέον», με απρο­κα­τά­λη­πτο τρόπο και με ερω­τή­ματα που διαρκώς πολ­λα­πλα­σιά­ζο­νται γύρω από τα αίτια και τα αιτιατά του κόσμου τούτου, ο αιρε­τι­κός και αντι­συμ­βα­τι­κός αυτός καλ­λι­τέ­χνης επι­λέ­γει καθη­με­ρινά κι ευτελή ή κατε­στραμ­μένα και παρο­πλι­σμένα από την χρήση συνήθως υλικά. Αντι­πα­λεύ­ο­ντας μαζί τους, χωρίς να τα απο­μα­γεύει, τα απο­κα­θη­λώ­νει.

Τα απο­συν­θέ­τει και τα ανα­δια­μορ­φώ­νει, επα­νεν­νοιο­δο­τώ­ντας τα, αφ’ης στιγμής δημιουρ­γεί νέους συνειρ­μούς και απρό­σμε­νους συν­δυα­σμούς, περι­λαμ­βά­νο­ντας εντός τους και την ετε­ρο­προ­σω­πία του εαυτού του. Δοκι­μά­ζει και συνεχώς δοκι­μά­ζε­ται, μετα­μορ­φώ­νο­ντας και μετου­σιώ­νο­ντάς τα, καθώς τους προ­σφέ­ρει ένα δεύτερο σενάριο ζωής.

Στην πραγ­μα­τι­κό­τητα ο Πανα­γιώ­της Τανι­μα­νί­δης δια­μορ­φώ­νει τους όρους ενός αινίγ­μα­τος, με πολ­λα­πλές λύσεις τις οποίες ανα­θέ­τει στον θεατή, που του απα­σφα­λί­ζει την ίδια στιγμή τις βεβαιό­τη­τες, μετα­τρέ­πο­ντάς τον σε συναυ­τουργό της εικα­στι­κής «πράξης», για μια ανα­θε­ώ­ρηση του τρόπου σκέψης του, απέ­να­ντι στα προ­βλή­ματα και στα διλ­λή­ματα που του παρου­σιά­ζει η ζωή.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΑΝΙΜΑΝΙΔΗΣ ΑΤΟΜΙΚΕΣ ΕΚΘΕΣΕΙΣ

1985 Gallery “To Trito Mati”, Athens

1986 Dracos Art Center, Athens

1988 Pierides Gallery, Athens

1991 Pierides Gallery, Athens

1992 Gallery Jade, Art’ 92, Basel, Switzerland

Gallery Jade, Colmar, France

1994 Cyprus House, Athens

1995 Espace d’Art Yuonamor Palix, Paris

1996 Municipal Centre of Arts, Leucosia, Cyprus

1999 Pierides Gallery, Athens

Gallery “APOCALYPSI”, Leucosia, Cyprus

2001 Centre of Contemporary Art, Thessaloniki

ART FORUM GALLERY Thessaloniki

ART ATHINA – ARTFORUM GALLERY

Gallery “APOCALYPSI”, Leucosia, Cyprus

2002 “The Supperless Supper”, ATHINAIS – Centre of Contemporary Art,

Thessaloniki

2004, ATHINAIS, ATHENS,

2006 APOCALYPSE GALLERY, NICOSIA, CYPRUS

2010 Thessaloniki, Municipal Gallery

ΟΜΑΔΙΚΕΣ ΕΚΘΕΣΕΙΣ

1986 Dracos Art Center, Athens

II Biennale of Young Artists , Thessaloniki

1987 Greek Artists Exhibition, Athens

III Biennale of Young Artists, Barcelona

1988 Pierides Gallery, Greek avant-guard, Athens

Municipal Gallery, “Synantiseis”, Athens

Municipal Gallery Barcelona ’87 – Bolonia ’88, Athens

Pierides Gallery, “Tanimanides – Petrides – Michailidis – Chorapha”, Athens

1989 Pierides Gallery, Athens

1990 XLIV Venice Biennale Aperto ’90

Minos Beach, Art Symposium ’90, Crete

1991 Centre J. Pompidou, Paris

1992 Gallery Jade, ‘Arco’, Madrid

Circulo de Bellas Artes, Madrid

National Gallery, Athens

European Cultural Centre of Delphi

Prins Eugens Walldemarsudde, “Greek Contemporary Art, Pierides Collection”,

Stokholm

1993 National Gallery,” The child theme in Greek Art”, Athens

1994 Maison des Arts d’ Antony, “En Commun”, Paris

1995 Espace d’ Art Yuonamor Palix Fiac, Paris

Nees Morphes Gallery, Athens

1997 Frac d’ Alsace, Strasburgh

42th Salon of Contemporary Art, Paris

1998 Pierides Gallery, Athens

1999 Municipal Gallery of Athens, Athens

2007 Art Athina 07’, TSATSIS PROJECTS / ARTFORUM, Athens

2007 & 2008 with National gallery Athens in Beijihg