Ελεύθεροι χωρίς όρους Μαχαιρίδης, Χατζηδιάκος και Κουσουρνάς

Ελεύ­θε­ροι χωρίς όρους αφέ­θη­καν χθες, μετά την απο­λο­γία τους, με ομόφωνη απόφαση της τακτι­κής Ανα­κρί­τριας Ρόδου και της Εισαγ­γε­λέως Υπη­ρε­σίας, ο πρώην περι­φε­ρειάρ­χης Νοτίου Αιγαίου κ. Γιάννης Μαχαι­ρί­δης, ο πρώην δήμαρ­χος Ρόδου κ. Στάθης Κου­σουρ­νάς και ο πρώην αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χης και νυν δήμαρ­χος Ρόδου κ. Φώτης Χατζη­διά­κος, κατη­γο­ρού­με­νοι για πλημ­μύρα από την οποίαν μπο­ρούσε να προ­κύ­ψει κοινός κίν­δυ­νος σε ξένα πράγ­ματα, κίν­δυ­νος σε άνθρωπο, με επέ­λευση θανάτου κατά συρροή και έκθεση η οποία προ­κά­λεσε τον θάνατο κατά συρροή.

Και οι τρείς κατη­γο­ρού­με­νοι ανέ­πτυ­ξαν με πολυ­σέ­λιδα απο­λο­γη­τικά υπο­μνή­ματα αλλά και με προ­φο­ρι­κές τους κατα­θέ­σεις σοβαρό αντί­λογο για τα αδι­κή­ματα, που τους απαγ­γέλ­θη­καν και συγκε­κρι­μένα για την υπαι­τιό­τητά, που τους απο­δί­δε­ται, για τις φονικές πλημ­μύ­ρες του Νοεμ­βρίου του 2013.

Θυμί­ζουμε ότι οι τρεις πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νες, που διε­νερ­γή­θη­καν, κατέ­λη­ξαν στο συμπέ­ρα­σμα ότι υπήρχε έλλειψη μελέτης, σχε­δια­σμού και κατόπιν κατα­σκευής ικανών έργων αντι­πλημ­μυ­ρι­κής προ­στα­σίας, υλο­ποί­ηση λαν­θα­σμέ­νων επι­λο­γών, όπως π.χ. κατα­σκευή δρόμου στο πρω­τεύον ή δευ­τε­ρεύον οδικό δίκτυο, εγκαρ­σίως μέσα σε ρέματα, παντε­λής έλλειψη αστυ­νό­μευ­σης για τις παρεμ­βά­σεις τρίτων στα υδα­το­ρέ­ματα και τέλος απο­μεί­ωση του πλάτους των υδα­το­ρε­μά­των.

Σύμφωνα με το κατη­γο­ρη­τή­ριο, από την πλημ­μύρα πνί­γη­καν οι Κων/νος Αργυ­ρό­που­λος του Γεωρ­γίου, ηλικίας τότε 50 ετών, η Ανα­στα­σία Κατσα­ρού του Ιωάννη, 36 ετών, η Καλ­λιόπη Πανα­γιώ­του του Φειδία, 54 ετών και ο Ιωάννης Μπαϊ­ρά­μης του Μικέ, 63 ετών, που παρα­σύρ­θη­καν από την ορμή των νερών του ποταμού, στις γέφυρες Παστί­δας και Κρε­μα­στής, ενώ έχει προ­κλη­θιεί ζημία ύψους του­λά­χι­στον 577.533 ευρώ σε οικο­συ­σκευές ιδιωτών στην Ιαλυσό, στις Πετα­λού­δες, στην Παστίδα, στην Καλ­λι­θέα και στην Λίνδο, ύψους του­λά­χι­στον 699,330 ευρώ σε εμπο­ρι­κές, βιο­μη­χα­νι­κές και βιο­τε­χνι­κές εγκα­τα­στά­σεις στην Κρε­μα­στή και στην Ιαλυσό και ύψους 3.750.000 ευρώ σε υπο­δο­μές και στο οδικό δίκτυο.

Εξαι­ρε­τικό ενδια­φέ­ρον έχει το γεγονός ότι εξέ­θε­σαν ότι σε περι­πτώ­σεις που τμήμα του οδο­στρώ­μα­τος του οδικού δικτύου της χώρας έχει κατα­κλυ­στεί από πλημ­μυ­ρικά ύδατα ή έχουν σημειω­θεί φθορές ή ζημιές λόγω έντονων βρο­χο­πτώ­σεων, οι κατά τόπους αρμό­διες υπη­ρε­σίες τρο­χαίας της ΕΛΑΣ υπο­χρε­ού­νται να λάβουν άμεσα μέτρα τρο­χαίας κίνησης ή και δια­κο­πής της κυκλο­φο­ρίας προς αποφυγή ατυ­χη­μά­των.

Επε­σή­μα­ναν συγκε­κρι­μένα ότι οι διώξεις για τους θανά­τους στον Κρε­μα­στενό ποταμό περιο­ρί­στη­καν στους ίδιους όταν την αρμο­διό­τητα για την διακοπή της κυκλο­φο­ρίας είχε η ΕΛΑΣ. Ο κ. Χατζη­διά­κος επε­σή­μανε κατ’ επα­νά­ληψη ότι ο ίδιος είχε ζητήσει τηλε­φω­νικά την διακοπή της κυκλο­φο­ρίας, ενώ σε κατά­θεση του αυτό­πτης μάρ­τυ­ρας έχει τονίσει ότι είχε ενη­με­ρώ­σει κι εκείνος τηλε­φω­νικά την ΕΛΑΣ.

Ανά­λο­γες παρα­λεί­ψεις, όπως επε­σή­μα­ναν, υπήρξαν και από την Πυρο­σβε­στική Υπη­ρε­σία αφού η δεύτερη δεν είχε συν­δρά­μει στην κατά­σταση ανάγκης που βρέ­θη­καν οι απω­λε­σθέ­ντες παρότι εκλή­θη­σαν προς τούτο.

Ο κ. Μαχαι­ρί­δης εξέθεσε μάλιστα ότι το έτος 2013 είχε ολο­κλη­ρω­θεί η μελέτη της κατα­σκευής της νέας γέφυρας, είχαν εξευ­ρε­θεί οι πόροι, είχε δημο­πρα­τη­θεί το έργο και στις 20 Μαϊου 2014 υπε­γράφη η εργο­λα­βική σύμβαση και σήμερα παρα­μέ­νει στάσιμη η κατά­σταση ως είχε.

Για την δια­βό­ητη «Ιρλαν­δική διάβαση» επε­σή­μανε ότι το συγκε­κρι­μένο μη νόμιμο έργο δεν το κατα­σκεύ­ασε η Περι­φέ­ρεια, δεν εμπί­πτει στις αρμο­διό­τη­τες της και δεν απο­τε­λεί νόμιμο επαρ­χιακό δίκτυο.

Ο κ. Χατζη­διά­κος επε­σή­μανε μεταξύ άλλων ότι στις αρμο­διό­τη­τες του Αντι­πε­ρι­φε­ρειάρχη, ως πολι­τι­κού προ­σώ­που και διοι­κη­τι­κού οργάνου, δεν συμπε­ρι­λαμ­βά­νε­ται η προ­σω­πική ευθύνη και δυνα­τό­τητα για την εκτέ­λεση αντι­πλημ­μυ­ρι­κών έργων και σε κανένα σημείο του κατη­γο­ρη­τη­ρίου δεν ανα­φέ­ρε­ται και φυσικά ουδέ­ποτε υπήρξε, οποιασ­δή­ποτε μορφής αδρά­νειά του, για την εκτέ­λεση οικείας από­φα­σης του Περι­φε­ρεια­κού Συμ­βου­λίου ή της Οικο­νο­μι­κής Επι­τρο­πής για αντι­πλημ­μυ­ρικά έργα και μελέτες.

Ανα­φο­ρικά δε με τη διεύ­θυνση και τον συντο­νι­σμό των υπη­ρε­σιών της αντι­πε­ρι­φέ­ρειας που ήταν κατά τόπο αρμό­διος, είναι προ­φα­νές ότι αυτός ο συντο­νι­σμός έχει αμιγώς διοι­κη­τικό χαρα­κτήρα και δεν του παρέ­χε­ται οποια­δή­ποτε δυνα­τό­τητα ανά­θε­σης έργων. Η αρμο­διό­τητα αυτή ανήκει απο­κλει­στικά και μόνο στο Περι­φε­ρειακό Συμ­βού­λιο το οποίο ως όργανο απο­φα­σί­ζει την ανάθεση και εκτέ­λεση μελετών καθώς και την ανάθεση και εκτέ­λεση έργων.

Τέλος σχετικά με τον ανα­φε­ρό­μενο στις αρμο­διό­τη­τες του αντι­πε­ρι­φε­ρειάρχη συντο­νι­σμό της πολι­τι­κής προ­στα­σίας, τόνισε ότι, αυτός είχε οργα­νω­θεί με τον καλύ­τερο δυνατό τρόπο και λει­τουρ­γούσε σε πλήρη συνεν­νό­ηση προς προ­ά­σπιση της ασφά­λειας των πολιτών.

Εξάλλου κάθε ενέρ­γεια του Αντι­πε­ρι­φε­ρειάρχη στα πλαίσια της πολι­τι­κής προ­στα­σίας, γίνεται κατόπιν αιτη­μά­των των κρα­τι­κών αρχών, ήτοι της Πυρο­σβε­στι­κής, της Αστυ­νο­μίας, του Στρατού και του Λιμε­νι­κού.

Τα εν λόγω σώματα ασφα­λείας έχουν την κύρια ευθύνη και αρμο­διό­τητα για την προ­ά­σπιση της πολι­τι­κής προ­στα­σίας, με ανώτερο και έχοντα το γενικό πρό­σταγμα τον αρχηγό της Πυρο­σβε­στι­κής (ο οποίος προ­ΐ­στα­ται ακόμα και του Στρα­τη­γού).

Ο ρόλος δε της περι­φέ­ρειας είναι η οργά­νωση της προ­σέ­λευ­σης εθε­λο­ντι­κών ομάδων (εθε­λο­ντές Σαμαρείτες- σύλ­λο­γος αυτοκινητιστών- ομάδα cb- ασυρ­μα­τι­στών κτλ) και μηχα­νη­μά­των έργου, καθώς και των ελά­χι­στων μηχα­νη­μά­των που δια­θέ­τει η περι­φέ­ρεια (3 για 48 νησιά), όπου αυτά ζητού­νταν από τον έχοντα το γενικό πρό­σταγμα αρχηγό της Πυρο­σβε­στι­κής.

Για τις παρα­λεί­ψεις που τους απο­δί­δο­νται εξέ­φρα­σαν την άποψη ότι αυτές θα μπο­ρού­σαν να απο­τε­λέ­σουν κάποιας μορφής πολι­τική μομφή, σε καμία όμως περί­πτωση δεν θα μπο­ρού­σαν να στοι­χειο­θε­τή­σουν την αντι­κει­με­νική υπό­σταση οποιου­δή­ποτε αδι­κή­μα­τος.

Ως προς την παρά­λειψη κινη­το­ποί­η­σης του κρα­τι­κού μηχα­νι­σμού, καίτοι είχαν εγκαί­ρως ενη­με­ρω­θεί για τα ακραία καιρικά φαι­νό­μενα, με έγγραφο της ΕΜΥ επε­σή­μα­ναν, μεταξύ άλλων, ότι στην δικο­γρα­φία παρου­σιά­ζε­ται το έγγραφο της ΕΜΥ, ως ένα πολύ σημα­ντικό έγγραφο που τους προει­δο­ποί­ησε για ακραία καιρικά φαι­νό­μενα και βάσει αυτού, θα έπρεπε όλος ο κρα­τι­κός μηχα­νι­σμός σχεδόν «να δια­κό­ψει την καθη­με­ρινή ζωή του τόπου», να κλεί­σουν δημό­σιες υπη­ρε­σίες, να κλεί­σουν δρόμοι και εν γένει να βρί­σκο­νται όλοι έτοιμοι για μία εκτε­τα­μένη φυσική κατα­στροφή.

Όλοι όσοι ανα­φέ­ρουν όμως κάτι τέτοιο (από πραγ­μα­το­γνώ­μο­νες έως και μάρ­τυ­ρες κατη­γο­ρίας), λόγω προ­φα­νώς πλήρους άγνοιάς τους για τον τρόπο διοί­κη­σης, δεν ανα­φέ­ρουν το γεγονός ότι τέτοιες ακριβώς έγγρα­φες προει­δο­ποι­ή­σεις για ακραία καιρικά φαι­νό­μενα λαμ­βά­νουν περίπου 40 με 55 φορές κατά τη διάρ­κεια της χει­με­ρι­νής περιό­δου!

Εάν έπρεπε κάθε φορά που ελάμ­βα­ναν μία τέτοια ειδο­ποί­ηση να στα­μα­τούν την καθη­με­ρινή ζωή του νησιού τότε πραγ­μα­τικά όλη η Ρόδος, κάθε μέρα δεν θα έκανε τίποτε άλλο απ’ το να παρα­μέ­νει κλει­σμένη στο σπίτι, με τις υπη­ρε­σίες να μη λει­τουρ­γούν, με τους δρόμους κλει­στούς, περι­μέ­νο­ντας μία φυσική κατα­στροφή που εν τέλει δεν ήρθε.

Επο­μέ­νως, όπως επι­ση­μάν­θηκε στην Ανά­κριση, οι έγγρα­φες ειδο­ποι­ή­σεις της ΕΜΥ για ακραία καιρικά φαι­νό­μενα, δίδο­νται με τόση υπερ­βο­λική ευκολία που στην ουσία έχουν χάσει πια το νόημά τους και δεν μπορούν να απο­τε­λέ­σουν ένδειξη για την επέ­λευση τόσο ακραίων και­ρι­κών φαι­νο­μέ­νων όσο και φυσικών κατα­στρο­φών.

Μάλιστα, στο συγκε­κριμ­μένο έγγραφο ανα­φέ­ρο­νται έντονα καιρικά φαι­νό­μενα «στα Δωδε­κά­νησα» την Πέμπτη 22 Νοεμ­βρίου 2013, το οποία εξα­σθε­νούν την Παρα­σκευή 23 Νοεμ­βρίου. Όμως δεν ανα­φέ­ρε­ται σε ποια συγκε­κριμ­μένα νησιά της Δωδε­κα­νή­σου θα εμφα­νι­στούν αυτά και σε ποια περιοχή ειδι­κό­τερα.

Πρό­σθε­σαν παρα­πέρα ότι η κατά­σταση που προ­κά­λεσε την πλημ­μύρα και τις ακό­λου­θες υλικές ζημίες και τον κίνδυνο των ανθρώ­πων, ήταν προ­ϋ­φι­στά­μενη για του­λά­χι­στον 30 χρόνια πριν από την ανάληψη των καθη­κό­ντων τους, λόγω δε της αντι­κει­με­νι­κής αδυ­να­μίας επί­λυ­σης του προ­βλή­μα­τος, κανένας από του προ­κα­τό­χους τους, αλλά ούτε και η επόμενη περι­φε­ρειακή αρχή, κατά­φε­ραν να δώσουν μία λύση σε αυτό.

Ο κ. Χατζη­διά­κος ανα­φο­ρικά με το συμβάν στον Κρε­μα­στενό ποταμό και τον θάνατο

των εκπαι­δευ­τι­κών, στάθηκε σε κάποια στοι­χεία της δικο­γρα­φίας, τα οποία κατα­δει­κνύ­ουν, όπως υπο­στή­ριξε, ότι το τραγικό συμβάν δεν έλαβε χώρα στο πλαίσιο κάποιας, έστω και πολι­τι­κής παρά­λει­ψης, αλλά δυστυ­χώς οφεί­λε­ται στην εσφαλ­μένη υπε­ρε­κτί­μηση των ικα­νο­τή­των του οδηγού και του οχή­μα­τος που είχαν τα θύματα, απο­φα­σί­ζο­ντας να προ­σπε­λά­σουν ατυχώς τον ποταμό, έχοντας όμως πλήρη επί­γνωση του κιν­δύ­νου που αυτό επέφερε.

Στην περιοχή υπάρ­χουν δύο παρα­καμ­πτή­ριοι δρόμοι, μέσω των οποίων μπορεί να προ­σπε­λά­σει ο οποιοσ­δή­ποτε τον ποταμό, χωρίς να χρεια­στεί να εισέλ­θει στην Ιρλαν­δική διάβαση. Οι δρόμοι μάλιστα αυτοί ανήκουν στο πρω­τεύον οδικό δίκτυο και αυτοί είναι οι δύο επί­ση­μοι δρόμοι που συν­δέ­ουν την πόλη της Ρόδου με το αερο­δρό­μιο. Ο πρώτος από αυτούς είναι η Νέα Εθνική οδός Ανα­το­λι­κών ακτών Αερο­δρο­μίου, υπερ­σύγ­χρο­νος δρόμος ταχείας κυκλο­φο­ρίας με δύο λωρίδες ανά κατεύ­θυνση, τσι­με­ντέ­νιο μόνιμο έρεισμα στη μέση της οδού και δυνα­τό­τητα ανά­πτυ­ξης μεγάλων ταχυ­τή­των, η οποία ουδόλως επλήγη από τις φυσικές κατα­στρο­φές και η κυκλο­φο­ρία σε αυτή γινόταν κανο­νικά καθ’ όλη την εξέλιξη του φαι­νο­μέ­νου.

Ο δεύ­τε­ρος από τους παρα­καμ­πτή­ριους δρόμους, διέρ­χε­ται όχι κάθετα, αλλά κατά μήκος του Κρε­μα­στε­νού ποταμού, είναι μία ασφα­λέ­στατη οδός διπλής κατεύ­θυν­σης με μεγάλο πλάτος οδο­στρώ­μα­τος.

Οι ανωτέρω περι­γρα­φό­με­νες δια­δρο­μές είναι πασί­γνω­στες σε κάθε μόνιμο κάτοικο του νησιού και όπως ανα­φέ­ρε­ται σε μαρ­τυ­ρι­κές κατα­θέ­σεις αυτο­πτών μαρ­τύ­ρων, ήδη πολύ ώρα πριν το αυτο­κί­νητο του Κων­στα­ντί­νου Αργυ­ρό­που­λου προ­σεγ­γί­σει την Ιρλαν­δική διάβαση, όλα ανε­ξαι­ρέ­τως τα υπό­λοιπα αυτο­κί­νητα, έστρι­βαν δεξιά, επι­λέ­γο­ντας τον δεύτερο από τους προ­α­να­φε­ρό­με­νους δρόμους, ώστε να απο­φύ­γουν την κάθετη διά­σχιση του ποταμού.

Ανα­φο­ρικά με την κατη­γο­ρία της πλημ­μύ­ρας, υπο­στη­ρί­χθηκε ότι δεν μπορεί να στοι­χειο­θε­τη­θεί η αντι­κει­με­νική υπό­σταση του αδι­κή­μα­τος. Αυτό καθώς δεν υφί­στα­ται καν η έννοια της πλημ­μύ­ρας. Πιο συγκε­κρι­μένα εκτέ­θηκε ότι το τραγικό συμβάν του θανάτου των δύο εκπαι­δευ­τι­κών, έλαβε χώρα μέσα στην κοίτη του ποταμού και δεν υπήρξε οποια­δή­ποτε διαφυγή του νερού πέραν της κοίτης του Κρε­μα­στε­νού ποταμού.

Σημειώ­νε­ται ότι ανα­φο­ρικά με τον θάνατο του ζεύγους Μπαϊ­ράμη, τονί­σθηκε ότι οι συν­θή­κες απώ­λειας της ζωής των εξα­κο­λου­θούν να παρα­μέ­νουν αδιευ­κρί­νι­στες.

Ως συνή­γο­ροι υπε­ρά­σπι­σής τους παρέ­στη­σαν οι δικη­γό­ροι κ.κ. Κ. Σαρής, Γρ. Μοράρης, Δ. Σαλα­μα­στρά­κης, Γ. Φιλιπ­πά­κος και Μ. Κου­τσού­κος.