Απαξίωση και παρακμή

Για μια ακόμη φορά, παρά τα πολλά προ­βλή­μα­τα που υπάρ­χουν στο ερ­γα­σια­κό πε­ρι­βάλ­λον, η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ αδυ­να­τούν να κι­νη­το­ποι­ή­σουν τους ερ­γα­ζό­με­νους. Η ει­κό­να απο­γοη­τευ­τι­κή, λίγος κό­σμος, σε δια­φο­ρε­τι­κές συ­γκε­ντρώ­σεις-ανα­λό­γως κομ­μα­τι­κής προ­τί­μη­σης- ήταν το χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό στοι­χείο της «πα­νε­θνι­κής ημέ­ρας δρά­σης» που μόνο τέ­τοια χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά δεν είχε.  Σε μια εποχή που η ερ­γα­σία, με τη μορφή που τη γνω­ρί­σα­με, βάλ­λε­ται πα­ντα­χό­θεν και ζη­τού­νται  πο­λι­τι­κές συρ­ρί­κνω­σης ι η ελα­στι­κο­ποί­η­ση της ερ­γα­σί­ας γί­νε­ται κα­θε­στώς, οι ερ­γα­ζό­με­νοι προ­τι­μούν να μην χά­σουν, μέσω της απερ­γί­ας τους, έστω και αυτό το πε­νι­χρό ημε­ρο­μί­σθιο. Οι ερ­γα­ζό­με­νοι εμ­φα­νώς έχουν απα­ξιώ­σει τις συν­δι­κα­λι­στι­κές ηγε­σί­ες, με τα προ­κλη­τι­κά προ­νό­μια κά­ποιων συν­δι­κα­λι­στών και τις πα­χυ­λές αμοι­βές για τη συμ­με­το­χή τους σε επι­τρο­πές και σε ΔΣ ορ­γα­νι­σμών, τα μικρά και με­γά­λα σκάν­δα­λα στα οποία συμ­με­τεί­χαν. Δυ­στυ­χώς, τα χρό­νια του μνη­μο­νί­ου δεν έχουν δι­δά­ξει ούτε και τους συν­δι­κα­λι­στές πώς να διεκ­δι­κούν απο­τε­λε­σμα­τι­κά το δίκιο τους. Οταν το έχουν. Επει­δή δεν το έχουν πάντα Και που δεν φαί­νε­ται να απα­ντούν στα ερω­τή­μα­τα: Ποια είναι η ευ­θύ­νη των συν­δι­κά­των και των συν­δι­κα­λι­στών; Πώς η οι­κο­νο­μι­κή κρίση και τα μνη­μό­νια ανέ­δει­ξαν σε με­γά­λο βαθμό και την κρίση του συν­δι­κα­λι­σμού; Πώς φτά­σα­με ως εδώ; Τι συμ­βαί­νει με τα προ­νό­μια των συν­δι­κα­λι­στών και πόσο επη­ρέ­α­σαν τη νιρ­βά­να των συν­δι­κά­των και πυ­ρο­δό­τη­σαν την «απέ­χθεια» του κό­σμου ; Ποιος θα υπε­ρα­σπι­στεί το συν­δι­κα­λι­σμό και γιατί να τον υπε­ρα­σπι­στεί κα­νείς;