Όταν η επιτυχία ενός άλλου φορέα δεν καταπίνεται, υπάρχει και η λασπολογία

Στην προ­χθε­σινή συνε­δρί­αση του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου Ρόδου, ο πρό­ε­δρος της ΔΕΥΑΡ, Σωτήρης Βαγια­νός, επι­βε­βαί­ωσε για μια ακόμη φορά τον εαυτό του, επι­δι­δό­με­νος σε μια άνευ προη­γου­μέ­νου επί­δειξη πολι­τι­κής μνη­σι­κα­κίας και μικρο­ψυ­χίας, με κραυ­γα­λέα ψεύδη και τόνους λάσπης κατά του ΦοΔΣΑ Νοτίου Αιγαίου.

Της Ρένας Παυλάκη

Αφορμή ήταν η απόφαση της διοί­κη­σης των ΕΛΤΑ να κλείσει υπο­κα­τα­στή­ματα σε όλη τη χώρα, συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων τριών στη Ρόδο, που έδωσε την ευκαι­ρία στον Σωτήρη Βαγιανό να κατα­φερ­θεί κατά του ΦοΔΣΑ, μέσα από μια απο­λύ­τως αδόκιμη σύγκριση, που φανέ­ρωσε όμως πιο είναι το πραγ­μα­τικό πρό­βλημά του, τι είναι εκείνο που τον ενοχλεί: η επι­τυ­χία του άλλου, η οποία, ανα­πό­φευ­κτα, λει­τουρ­γεί ως μέτρο σύγκρι­σης ως προς την  απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα και την παρα­γωγή έργου.

Σύμφωνα με τα όσα ειπώ­θη­καν στη συνε­δρί­αση, ο πρό­ε­δρος της ΔΕΥΑΡ ισχυ­ρί­στηκε ότι:

– Υπάρχει «κρατικό πρό­γραμμα διά­σω­σης των ΦοΔΣΑ»

Μια δήλωση που δεν αντα­πο­κρί­νε­ται στην πραγ­μα­τι­κό­τητα, καθώς δεν υφί­στα­ται τέτοιο πρό­γραμμα. Είναι απο­λύ­τως ψευδές.

– Ο ΦοΔΣΑ Νοτίου Αιγαίου «θα χρη­μα­το­δο­τη­θεί με 700 εκατ. ευρώ»

Δεύτερο κραυ­γα­λέο ψέμα. Απο­σιωπά ο Σωτήρης Βαγια­νός ότι τα κον­δύ­λια  αυτά δεν είναι «κρα­τι­κές επι­χο­ρη­γή­σεις”, που θα μπο­ρού­σαν να δοθούν στα ΕΛΤΑ όπως είπε, αλλά απο­τέ­λε­σμα διεκ­δί­κη­σης και σχε­δια­σμού — μια “προίκα” που εξα­σφά­λισε ο ΦοΔΣΑ μέσα από ευρω­παϊκά και εθνικά χρη­μα­το­δο­τικά εργα­λεία λόγω ικα­νό­τη­τας, προ­γραμ­μα­τι­σμού και τεχνο­γνω­σίας. Κανείς δεν του τα χάρισε. Τα διεκ­δί­κησε και τα πήρε!

Άρα το ερώτημα που επι­χει­ρεί να θέσει ο Σωτήρης Βαγια­νός “γιατί δεν δόθηκαν στα ΕΛΤΑ;” είναι ο ορισμός της φαι­δρό­τη­τας και του φτηνού και ανέ­ξο­δου λαϊ­κι­σμού. Τα χρήματα αυτά δεν τα δίνει το κράτος για να μοι­ρά­ζο­νται όπου εξυ­πη­ρε­τεί ο πολι­τι­κός λόγος κάποιων, αλλά κατευ­θύ­νο­νται σε ώριμες και απο­τε­λε­σμα­τι­κές διοι­κή­σεις που έχουν τη δυνα­τό­τητα να τα φέρουν. Και ο ΦοΔΣΑ ανήκει σε αυτήν την κατη­γο­ρία, όσο κι αν αυτό αδυ­να­τεί να το κατα­πιεί ο πρό­ε­δρος της ΔΕΥΑΡ.  Όπως επίσης αδυ­να­τεί να αντι­λη­φθεί ότι η επι­τυ­χία δεν εξυ­γιαί­νε­ται — χτί­ζε­ται. Λογικό και ανα­με­νό­μενο βέβαια από κάποιον που βλέπει τις χρη­μα­το­δο­τή­σεις ως… κου­βά­δες!

Οι ευθύνες του Αλέ­ξαν­δρου Κολιάδη

Η προ­σπά­θεια υπο­τί­μη­σης της δου­λειάς του ΦοΔΣΑ Νοτίου Αιγαίου δεν έρχεται τυχαία. Όσο ένας φορέας παρα­δί­δει έργο, τόσο περισ­σό­τερο εκτί­θε­ται και ανα­δει­κνύ­ε­ται η αδυ­να­μία άλλων να πράξουν το ίδιο. Και εδώ βρί­σκε­ται η ουσία. Δεν πρό­κει­ται για πολι­τική επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία. Πρό­κει­ται για επι­κοι­νω­νιακή επίθεση προς έναν επι­τυ­χη­μένο οργα­νι­σμό, με μονα­δικό σκοπό τη συγκά­λυψη της ανε­πάρ­κειας εκείνων που επι­χει­ρούν – ανε­πι­τυ­χώς – να τον υπο­βαθ­μί­σουν.

Και οι ευθύνες δεν περιο­ρί­ζο­νται στον Βαγιανό. Εξίσου σοβαρό είναι το γεγονός ότι ο  δήμαρ­χος, ο  πρό­ε­δρος του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου και  το σύνολο των δημο­τι­κών συμ­βού­λων  άφησαν τα ψεύδη να εκστο­μί­ζο­νται  χωρίς αντί­λογο.

Αδια­φο­ρία; Άγνοια; Αδυ­να­μία να υπε­ρα­σπι­στούν το αυτο­νό­ητο; Ή απλώς φόβος απέ­να­ντι στο δίδυμο Βαγια­νού–Κολιάδη;

Ειδικά για τον Αλέ­ξαν­δρο Κολιάδη, η ευθύνη της λασπο­λο­γίας ενα­ντίον του ΦοΔΣΑ από τον Σωτήρη Βαγιανό τον αφορά στο ακέραιο, με την ιδιό­τητά του ως Αντι­προ­έ­δρου του ΦοΔΣΑ. Ήταν ο πρώτος που όφειλε να επα­να­φέ­ρει τον Βαγιανό στην τάξη και να υπε­ρα­σπι­στεί την αλήθεια για τον φορέα του οποίου είναι αντι­πρό­ε­δρος.  Δεν το έκανε. Για πολ­λο­στή φορά ο Αλέ­ξαν­δρος Κολιά­δης γίνεται «ουρά» του Βαγια­νού. Για πολ­λο­στή φορά, μένει άφωνος και άβουλος μπροστά του.

Τελικά, δεν χρειά­ζε­ται ιδιαί­τερη ανάλυση για να κατα­λά­βει κανείς τι συνέβη. Έχει συμβεί πολλές φορές στο πολύ πρό­σφατο παρελ­θόν: Όταν ένας φορέας φέρνει απο­τε­λέ­σματα, προ­σελ­κύει πόρους, σχε­διά­ζει και υλο­ποιεί έργα, κάποιοι άλλοι νιώθουν άβολα. Κι εκεί που η σύγκριση θα μπο­ρούσε να απο­τε­λέ­σει αφορμή αυτο­κρι­τι­κής και βελ­τί­ω­σης, επι­λέ­γε­ται ο δρόμος της στρέ­βλω­σης, του ψέματος, της λάσπης.  Η πραγ­μα­τι­κό­τητα παρα­μορ­φώ­νε­ται  εσκεμ­μένα, για να χωρέσει σε μικρά σχήματα πολι­τι­κής επι­βί­ω­σης, σε προ­σω­πι­κές ατζέ­ντες, σε πολι­τι­κές σκο­πι­μό­τη­τες, σε πολι­τικά συμπλέγ­ματα.

Μόνο που η πραγ­μα­τι­κό­τητα, αργά ή γρήγορα, επι­βάλ­λε­ται. Και έχει τον κακό συνή­θειο να δικαιώ­νει όσους δου­λεύ­ουν και να εκθέτει όσους απλώς μιλούν, πολύ περισ­σό­τερο όταν αυτοί ψεύ­δο­νται, λασπο­λο­γούν, ασχη­μο­νούν.

Πηγή: realvoice995.gr