#savekaikia

Εμπνευ­σμέ­νη η δια­δι­κτυα­κή κα­μπά­νια της Πε­ρι­φέ­ρειας για «το έγκλη­μα κατά της ναυ­τι­κής μας πα­ρά­δο­σης», όπως χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά λέει ο Πε­ρι­φε­ρειάρ­χης.  Μια πα­ρά­δο­ση ετών που έχει αρ­χί­σει να σβή­νει. Η Ελ­λά­δα που ήταν μια κα­τε­ξο­χήν ναυ­τι­κή δύ­να­μη στον στόλο των ξύ­λι­νων αλιευ­τι­κών σκα­φών κα­τα­στρέ­φει τα σκα­ριά της. Η οδη­γία της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης στο όνομα της υπε­ρα­λί­ευ­σης των θα­λασ­σών, οδη­γεί στα­δια­κά σε αφα­νι­σμό, ένα βα­σι­κό κομ­μά­τι του λαϊ­κού πο­λι­τι­σμού, τη ναυ­πη­γι­κή τέχνη. Τα κα­ΐ­κια ανα­δεί­χθη­καν αυ­τό­μα­τα σε εχθρό και απο­φα­σί­στη­κε η από­συρ­σή τους και μά­λι­στα με βίαιο τρόπο…. Γι’ αυτό τον βίαιο θά­να­το γρά­φει ο Μα­νό­λης Τσα­κί­ρης

«Πο­νά­νε τα ξύ­λι­να κα­ΐ­κια όταν τα σκο­τώ­νουν. Με μια πα­ρά­δο­ξη οδη­γία της Κοι­νό­τη­τας κα­τα­στρέ­φε­ται ένα βα­σι­κό κομ­μά­τι του λαϊ­κού μας πο­λι­τι­σμού, η ναυ­πη­γι­κή τέχνη. Απο­σύ­ρο­νται (κό­βο­νται) τα επαγ­γελ­μα­τι­κά κα­ΐ­κια των πα­ρά­κτιων ψα­ρά­δων, για να μειω­θεί όπως λένε το ψά­ρε­μα στη θά­λασ­σα και σιγά-σιγά εξα­φα­νί­ζε­ται το πο­λύ­τι­μο επάγ­γελ­μα του πα­ρα­δο­σια­κού πα­ρά­κτιου ψαρά Δεν είναι λίγες οι φορές που στο λι­μά­νι κα­τε­βαί­νει όλη η οι­κο­γέ­νεια, για να δει με δά­κρυα στα μάτια το καΐκι να το τσα­κί­ζει η μπουλ­ντό­ζα. Τα στρα­βά του από κα­ρα­γά­τσι, οι στρα­γα­λιές του πρίμα πλώρα από πουρ­νά­ρι σκα­λι­σμέ­νο με το σκερ­πά­νι, το άλ­μπου­ρό του από το άγιο ξύλο Λευ­κα­δί­τι­κης μου­ριάς, τα πλευ­ρι­κά του από Σα­μιώ­τι­κα πεύκα που κό­βο­νταν επί­τη­δες την αστρο­φεγ­γιά όταν βρι­σκό­ντου­σαν σε πλήρη ωορ­ρη­ξία, την ώρα δη­λα­δή που το ρε­τσί­νι πλημ­μυ­ρί­ζει όλο το πεύκο και το σκου­λή­κι της θά­λασ­σας δύ­σκο­λα μπο­ρεί να το τρυ­πή­σει. Θυ­μά­μαι, από τα τριά­ντα πέντε χρό­νια μου στα ναυ­πη­γεία, τα λόγια του πα­λιού Συ­μια­κού κα­ρα­βο­μα­ρα­γκού Γιώρ­γη Ψαρ­ρού στους βοη­θούς του: « Τρυ­φε­ρά κό­βε­τε το ξύλο για να μη θυ­μώ­σει, γιατί τότε σφίγ­γουν οι χυμοί του και στο­μώ­νουν τα πρι­γιό­νια,», οι κα­ταρ­ρά­κτες όπως τα λέ­γα­νε τότε. Είδα με τα μάτια μου στο ναυ­πη­γείο της Σα­λα­μί­νας έναν ψαρά που του κόβαν το καΐκι, να πα­ρα­κα­λεί τη γυ­ναί­κα του να απο­μα­κρύ­νει τα παι­διά (…) Η πο­λι­τεία μέσω της το­πι­κής αυ­το­διοί­κη­σης θα μπο­ρού­σε να κρα­τή­σει αυτά τα κα­ΐ­κια, ανά νησί και ανά δήμο, ως στοι­χείο ενός πο­λι­τι­σμού χι­λιά­δων ετών. Άσε που, χωρίς αυτά τα σκα­ριά θα μεί­νει ανέ­ρα­στη η θά­λασ­σα.”

*Ο Μα­νό­λης Τσα­κί­ρης είναι ποι­η­τής, μέλος της Επι­τρο­πής Βρα­βεί­ου Ιπ­πε­κτσί, σύμ­βου­λος σε ζη­τή­μα­τα πο­λι­τι­σμού στη ΓΣΕΕ και στην ΟΤΟΕ.