Ακινδύνως Επικίνδυνα

«Το παλιό, κλα­σι­κό και πά­ντο­τε επί­και­ρο ερώ­τη­μα «Ποιος κυ­βερ­νά­ει αυτή τη χώρα;» μπο­ρεί ν’ απα­ντη­θεί με του­λά­χι­στον τρεις τρό­πους.  Η αυτ-ανό­η­τη πρώτη εκ­δο­χή είναι ότι κυ­βερ­νά­ει ο λαός μέσω των εκλεγ­μέ­νων εκ­προ­σώ­πων του. Αυτό δεν το πι­στεύ­ουν πλέον ούτε και οι αγα­θό­τε­ροι των Ελ­λή­νων. Η δεύ­τε­ρη τρέ­χου­σα, ίσως και βο­λι­κή, εκ­δο­χή είναι ότι τη χώρα διοι­κούν η τρόι­κα και οι «εντο­λο­δό­χοι» υπουρ­γοί. Αυτή η άποψη έχει βάση ως προς τις ορ­γα­νω­τι­κές ή και λει­τουρ­γι­κές (συ­γκυ­ρια­κές;) εξου­σί­ες και πα­ρεμ­βά­σεις του ΔΝΤ και των λοι­πών εταί­ρων αλλά δεν μπο­ρεί να εξη­γή­σει την ιστο­ρι­κό­τη­τα, το βάθος της διαρ­κούς δια­κυ­βέρ­νη­σης. Η τρίτη εκ­δο­χή έρ­χε­ται να προ­σεγ­γί­σει τη δια­χρο­νι­κή αλλά κυ­ρί­ως τη ση­με­ρι­νή κρυφή εξου­σία με δια­φο­ρε­τι­κό τρόπο. ΟΙ πα­λιοί φρα­γκο­λε­βα­ντί­νοι και γερ­μα­νο­σπου­δαγ­μέ­νοι τά­χα­τες τε­χνο­κρα­το-κουλ­του­ριά­δες έχουν αντι­κα­τα­στα­θεί από μια αγ­γλο­σα­ξο­νι­κή επι­χει­ρη­μα­το-δια­χει­ρι­στι­κή ελίτ, η οποία όχι μόνο στε­ρεί­ται ιστο­ρι­κής μνή­μης και γνώ­σης, αλλά πι­στεύ­ει ακρά­δα­ντα ότι μέσω των λά­πτοπ και των δη­μό­σιων/διε­θνών σχέ­σε­ων (και δια­συν­δέ­σε­ων) μπο­ρούν να λυ­θούν όλα τα κοι­νω­νι­κά προ­βλή­μα­τα της πα­τρί­δας.  ΑΝΕ­ΠΑΙ­ΣΘΗ­ΤΩΣ διο­λι­σθαί­νου­με προς ένα άλλο πο­λί­τευ­μα (μη­δέ­πο­τε ψη­φι­σθέν), αλλά και προς μια άλλη δομή της εξου­σί­ας (μη ομο­λο­γη­μέ­νη)… Στη φάση αυτή δεν έχει τόση ση­μα­σία αν κά­ποιος ψη­φί­ζει Δεξιά, Κέ­ντρο ή Αρι­στε­ρά. Ως Ελ­λη­νες πρέ­πει πριν απ’ όλα να αρ­νη­θού­με να με­τα­τρα­πεί η χώρα που δί­δα­ξε και εφάρ­μο­σε τη Δη­μο­κρα­τία σε ένα ιδιό­μορ­φο εμι­ρά­το (με αγ­γλό­φω­νους εμί­ρη­δες, γαλ­λό­φω­νους πρί­γκι­πες και γερ­μα­νό­φω­νους αυ­λι­κούς). Το πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα δεν φο­βά­ται τη δη­μο­κρα­τι­κή/λαϊκή αμ­φι­σβή­τη­σή του γιατί οι νέοι άρ­χο­ντες θε­ω­ρούν ότι «αυτοί και μόνον αυτοί είναι η Ελ­λά­δα».  Λει­τουρ­γούν, δη­λα­δή, ως από­γο­νοι τζα­κιών και ως ιστο­ρι­κοί ιδιο­κτή­τες της χώρας. Προ­σο­χή: ξα­να­γι­νό­μα­στε απ-ελεύ­θε­ροι.» (Γιάν­νης Πα­νού­σης)