Βουβό καλοκαίρι

«Βουβό κα­λο­καί­ρι» και αν­θρώ­πους του θε­ά­μα­τος και του ακρο­ά­μα­τος με υπαρ­ξια­κά επαγ­γελ­μα­τι­κά προ­βλή­μα­τα δη­μιουρ­γεί η κρίση του κο­ρω­νοϊ­ού. Όλα δεί­χνουν πως το κα­λο­καί­ρι δεν θα υπάρ­ξει καμία σχε­δόν νέα πα­ρα­γω­γή, παρά ίσως κά­ποιες που θα προ­ω­θού­νται δια­δι­κτυα­κά, ενώ δεν απο­κλεί­ε­ται η κα­τά­στα­ση αυτή να συ­νε­χι­στεί και το φθι­νό­πω­ρο. Επι­πλέ­ον, μα­ταιώ­νο­νται όλες οι πα­ρου­σί­ες ξένων συ­γκρο­τη­μά­των στη χώρα. Και το ερώ­τη­μα είναι εάν θα επι­κρα­τή­σει εθνι­κή με­λαγ­χο­λία ή εάν η κρίση μπο­ρεί να με­τα­τρα­πεί σε ευ­και­ρία για την τέχνη να εμπνεύ­σει τους πο­λί­τες και να ανοί­ξει νέους δρό­μους σε μια νέα εποχή. Δύ­σκο­λη απά­ντη­ση, μα και με­γά­λη πρό­κλη­ση συ­νά­μα… Η λει­τουρ­γία άλλων χώρων που προ­ϋ­πο­θέ­τουν συ­να­θροί­σεις, όπως πχ οι εκ­κλη­σί­ες, οδη­γεί στο βά­σι­μο συ­μπέ­ρα­σμα πως η κυ­βέρ­νη­ση θα ανα­θε­ω­ρή­σει την αρ­χι­κή της στάση. Και πως μετά από από­φα­ση της Υγειο­νο­μι­κής Επι­τρο­πής για τα μέτρα προ­στα­σί­ας που θα πρέ­πει να τη­ρού­νται, θα επα­να­λει­τουρ­γή­σουν ση­μα­ντι­κοί χώροι, όπως πχ το Ηρώ­δειο και όχι μόνο, με νέους φυ­σι­κά κα­νό­νες, με λι­γό­τε­ρο κόσμο, απο­στά­σεις, λι­γό­τε­ρα μέλη στη σκηνή. H Τέχνη και ο Πο­λι­τι­σμός σε επο­χές κρί­σης είναι βάλ­σα­μο στις ψυχές των αν­θρώ­πων.