T. Mοροπούλου: «Χρειάζεται ένας συνολικός σχεδιασμός για τη Μεσαιωνική Πόλη της Ρόδου»

Κυρία Μορο­πού­λου, πρό­σφατα βρε­θή­κατε στην Κάλυμνο και στην Κω με αφορμή τις εκδη­λώ­σεις που διορ­γα­νώ­θη­καν από το ΤΕΕ Τμήμα Δωδε­κα­νή­σου. Μιλήστε μας γι αυτά.

Είχα την χαρά, την Μεγάλη Εβδο­μάδα με την συν­διορ­γά­νωση του ΤΕΕ Τμήμα Δωδε­κα­νή­σου, να βρεθώ στην Κάλυμνο και στην Κω σε δύο εξαι­ρε­τι­κές εκδη­λώ­σεις όπου παρου­σί­ασα το έργο του Πολυ­τε­χνείου για τον Πανάγιο Τάφο. Η χαρά μου ήταν πραγ­μα­τικά πολύ μεγάλη, γιατί είδα αφενός τους φίλους και συνα­δέλ­φους και αφε­τέ­ρου, έναν κόσμο με τον οποίο ήθελα να μοι­ρα­στώ αυτή την εμπει­ρία που ξεπερνά τις προ­βλέ­ψεις και τις προσ­δο­κίες. Και βεβαίως, θέλω να πω ότι αυτή η δυνα­μική, μας πάει μπροστά. Και ειδικά στην Δωδε­κά­νησο, όπου ο Πολι­τι­σμός είναι ένα πολύ μεγάλο εργα­λείο για την ανά­πτυξη, έχει ακόμη μεγα­λύ­τερη σημασία –και όχι μόνο. γιατί βέβαια ο Πανά­γιος Τάφος και οι αξίες του, ιδιαί­τερα την Μεγάλη Εβδο­μάδα, σημα­το­δο­τούν την μεγα­λύ­τερη γιορτή της Χρι­στια­νο­σύ­νης που είναι η Ανά­σταση του Θεαν­θρώ­που.

Ανα­φο­ρικά με τον Πανάγιο Τάφο, είναι ένα τερά­στιο επί­τευγμα και βεβαίως, ένα ιστο­ρικό επί­τευγμα. Τελικά… γράψατε Ιστορία.

Είναι ιστο­ρικό επί­τευγμα διότι μετά από δύο αιώνες, για πρώτη φορά συμ­φώ­νη­σαν οι τρεις επι­κε­φα­λής των χρι­στια­νι­κών κοι­νο­τή­των να γίνει αυτό το έργο και βεβαίως, σημα­το­δο­τεί και σε οικου­με­νικό επίπεδο την ενότητα του Χρι­στια­νι­σμού, της Μέσης Ανα­το­λής, με την Ελλάδα στο επί­κε­ντρο. Αυτό είναι ένα μήνυμα πάρα πολύ μεγάλο για τον τόπο, διότι η και­νο­το­μία και η τεχνο­γνω­σία γίνο­νται όπλα μιας, θα έλεγα, απο­κα­τά­στα­σης και του προ­σώ­που της χώρας μας.

Κυρία Μορο­πού­λου, δεν θα μπο­ρούσα να μην ζητήσω από εσάς ένα σχόλιο ανα­φο­ρικά με την κατα­στροφή της Πανα­γίας των Παρι­σίων –της Νότρ Ντάμ- που συγκλό­νισε την παγκό­σμια κοινή γνώμη. Ήταν ένα εμβλη­μα­τικό μνημείο και η κατα­στροφή του προ­κά­λεσε την συγκί­νηση όλου του κόσμου.

Αυτό είναι αλήθεια. Κι εμείς εκφρά­σαμε την λύπη μας και προ­σω­πικά, τέθηκα στην διάθεση της Γαλλίας γιατί η γνώση που εφαρ­μό­ζουμε αυτή την στιγμή στην Ιερά Μονή της Πανα­γίας της Βαρ­νά­κοβα, που κάηκε από φωτιά είναι μονα­δική στην Ευρώπη. Από την άλλη μεριά, η κατα­στροφή αυτή σημα­το­δο­τεί και τον ‘πόλεμο’ που δέχεται ο χρι­στια­νι­κός κόσμος. Και μάλιστα τις ημέρες του Πάσχα. Έναν πόλεμο, που έχει να κάνει με πόλεμο στον Πολι­τι­σμό. Έτσι το αντι­λαμ­βά­νο­μαι και θεωρώ ότι πρέπει να είμαστε όλοι αλλη­λέγ­γυοι, ανε­ξάρ­τητα από την τεχνο­γνω­σία.

Η αλήθεια είναι ότι προ­κλή­θηκε παγκό­σμια συγκί­νηση καθώς ένα ιστο­ρικό μνημείο 800 ετών κατα­στρά­φηκε και χάθηκε. Βεβαίως, θα ανα­στη­λω­θεί καθώς φαί­νε­ται ότι θα δια­τε­θούν οι απα­ραί­τη­τοι πόροι, αλλά δεν θα είναι πια το ίδιο. 

Είναι φανερό ότι δεν θα είναι το ίδιο, αλλά η ουσία της ανα­στή­λω­σης θα είναι να ανα­δεί­ξει τα θετικά στοι­χεία που παρέ­μει­ναν και να ανα­δεί­ξει και τις αξίες του μνη­μείου.

Να πάμε στα καθ’ ημάς και θα ήθελα να σας ρωτήσω για την Μεσαιω­νική Πόλη της Ρόδου. Είναι ένα θέμα που έχουμε συζη­τή­σει πολλές φορές και θα ήθελα το δικό σας σχόλιο, με αφορμή και τις εξε­λί­ξεις που σημα­το­δο­τού­νται με την υπο­γραφή του προ­συμ­φώ­νου της περί­φη­μης προ­γραμ­μα­τι­κής σύμ­βα­σης πέρσι, ανάμεσα σε τέσ­σε­ρις πλευρές (Υπουρ­γείο Πολι­τι­σμού, Υπουρ­γείο Ναυ­τι­λίας, Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου και Δήμος Ρόδου).

Θεωρώ ότι το πραγ­μα­τικό δια­κύ­βευμα είναι ευρύ­τερο –και το είπα άλλωστε το Νοέμ­βριο όταν μίλησα στη μεγάλη εκδή­λωση που έγινε για τα 30 χρόνια από την ένταξη της Μεσαιω­νι­κής Πόλης της Ρόδου στα μνημεία της Παγκό­σμιας Κλη­ρο­νο­μιάς από την ΟΥΝΕΣΚΟ. Το δια­κύ­βευμα, λοιπόν, είναι ο ολο­κλη­ρω­μέ­νος σχε­δια­σμός για την δια­χεί­ριση και δια­τή­ρηση της Μεσαιω­νι­κής Πόλης που οφείλει να εγγυ­η­θεί η Ελλη­νική Πολι­τεία για να μπορεί και να παρα­μεί­νει στην παγκό­σμια λίστα η Ρόδος –που αυτό σημαί­νει πάρα πολλά για την διεθνή θωρά­κισή της, όπως και των συνόρων του Αιγαίου- και από την άλλη μεριά για να μπορεί, η ίδια η ταυ­τό­τητα της Ρόδου, να παρα­μεί­νει ακέραιη. Διότι αυτή η ταυ­τό­τητα είναι που συν­δέ­ε­ται και με την μεγάλη του­ρι­στική ανά­πτυξη της Ρόδου αλλά και με τις επό­με­νες γενιές. Το έχω ξαναπεί, το Πολυ­τε­χνείο δούλεψε για να δια­μορ­φω­θεί μια πρώτη πρόταση στην κατεύ­θυνση αυτή και πιστεύω ότι σήμερα, αυτό είναι του ζητού­μενο. Ο συνο­λι­κός σχε­δια­σμός.

Σας ανη­συ­χεί κάτι, όμως;

Πράγ­ματι, ανησυχώ, γιατί το ΤΑΠ βλέπω ότι προ­κη­ρύσ­σει σχεδόν τρία ακίνητα την εβδο­μάδα, σε δημο­πρα­τή­σεις μίσθω­σης. Αυτό σημαί­νει ότι στην ουσία, ακυ­ρώ­νε­ται κατά ένα μέρος το σενάριο ενός συνο­λι­κού σχε­δια­σμού για την επα­νά­χρηση του κτη­ρια­κού απο­θέ­μα­τος που θα απο­τε­λεί και την βάση για την επέν­δυση της προ­σό­δου στην προ­στα­σία της Μεσαιω­νι­κής Πόλης της Ρόδου, από τους αρμό­διους φορείς –το Υπουρ­γείο Πολι­τι­σμού. Συνεπώς, υπάρχει ένα μείζον θέμα, ένα ζητού­μενο πολι­τι­κής αυτή την στιγμή και πιστεύω ότι γύρω από αυτό το θέμα θα πρέπει να γίνει και μία συζή­τηση από τις τοπικές αρχές -και να κρίνει σε έναν βαθμό τις επι­λο­γές των πολιτών στο πλαίσιο των θέσεων των υπο­ψη­φίων (δημάρ­χων, περι­φε­ρειαρ­χών κ.λπ.)

Είναι γεγονός πάντως, πως έγινε ένα μεγάλο βήμα με την υπο­γραφή αυτού του προ­συμ­φώ­νου της Προ­γραμ­μα­τι­κής Σύμ­βα­σης της Μεσαιω­νι­κής Πόλης της Ρόδου, κάτι που περι­μέ­ναμε εδώ και πολλά χρόνια. Απαι­τεί­ται πράγ­ματι ένας συνο­λι­κός σχε­δια­σμός, καθώς έχουμε να κάνουμε με μια μονα­δική περί­πτωση ενός «ζωντα­νού» μνη­μείου.

Ακριβώς, είναι ζωντανό και οφεί­λουμε να το δια­σφα­λί­σουμε τόσο για τις επό­με­νες γενιές όσο και για την ανά­πτυξη του τόπου αλλά βεβαίως και για την συνο­λική ταυ­τό­τητα της χώρας μας, σε αυτή την εσχατιά του Αιγαίου. Έχω την βεβαιό­τητα ότι τόσο το Πολυ­τε­χνείο το οποίο εκπρο­σωπώ, όσο και ο τεχνι­κός κόσμος είναι σε θέση να συμ­βά­λουν με το ΤΕΕ Τμήμα Δωδε­κα­νή­σου. Έχουμε εκφρά­σει την πρόθεση, να παρου­σιά­σουμε άμεσα αυτές τις προ­τά­σεις και θέσεις, γιατί θα πρέπει ο διά­λο­γος να γίνει συγκε­κρι­μένα και ο συνο­λι­κός σχε­δια­σμός θα πρέπει να ασκήσει την συνε­κτική του δύναμη. Διότι χωρίς όλες τα δυνά­μεις της τοπικής κοι­νω­νίας, δεν θα μπο­ρέ­σει να εφαρ­μο­στεί τίποτα.

Οπωσ­δή­ποτε, απαιτεί συντο­νι­σμό δυνά­μεων από όλες τις αρχές, τους φορείς του τόπου αλλά κυρίως και από τους ίδιους τους πολίτες της Ρόδου, αφού είναι κάτι που αφορά όλους μας.

Ακριβώς, αυτό είναι το στοί­χημα. Και είναι ένα στοί­χημα πολύ μεγάλο απέ­να­ντι στο οποίο δεν μπορεί κανείς ούτε να κλείσει τα μάτια ούτε να κάνει εκπτώ­σεις…

Είστε αισιό­δοξη για την Μεσαιω­νική Πόλη; Ότι θα αλλάξει επι­τέ­λους κάτι, ότι θα βελ­τιω­θεί, ότι θα γίνουν θετικά πράγ­ματα για τις επό­με­νες γενιές;

Κοι­τάξτε, εγώ είμαι αγω­νί­στρια και το έχω ξαναπεί. Αγω­νι­στές όμως είναι και οι Ροδίτες και πιστεύω ότι θα το απο­δεί­ξουν!