Η ώρα του Ενεργού Πολίτη-Αρθρο του Νίκου Διακίδη

Υπο­ψή­φιου δη­μο­τι­κού συμ­βού­λου με την πα­ρά­τα­ξη «Με Δύ­να­μη για τη Ρόδο» του Αντώ­νη Κα­μπου­ρά­κη

H από­φα­ση μου να πο­λι­τευ­τώ στον Δήμο Ρόδου, πη­γά­ζει και στη­ρί­ζε­ται στην ιδιό­τη­τα που πάντα με ακο­λου­θού­σε στις επι­χει­ρη­μα­τι­κές και προ­σω­πι­κές δρα­στη­ριό­τη­τές μου: αυτή του Ενερ­γού Πο­λί­τη.

Πι­στεύω δυ­να­τά μέσα μου ότι η Ρόδος χρειά­ζε­ται απλές και πρα­κτι­κές λύ­σεις σε κα­θη­με­ρι­νά προ­βλή­μα­τα, χωρίς την εμπλο­κή γρα­φειο­κρα­τί­ας. Σύμ­βου­λοι με συ­γκε­κρι­μέ­νες ευ­θύ­νες που θα κρί­νο­νται από το ου­σια­στι­κό απο­τέ­λε­σμα. Συ­ντο­νι­σμέ­νες κι­νή­σεις και σχε­δια­σμός μα­κρο­πρό­θε­σμων στό­χων. Είτε πρό­κει­ται για ενέρ­γειες με σκοπό το Όραμα, είτε για ένα έκτα­κτο πρό­βλη­μα, η ουσία πα­ρα­μέ­νει η ίδια: πρέ­πει το κάθε πρό­βλη­μα να μας αγ­γί­ζει και να εφαρ­μό­σου­με την πρα­κτι­κή λύση.

Του­λά­χι­στον όσοι δρα­στη­ριο­ποιού­μα­στε στον ιδιω­τι­κό τομέα, είτε πα­ρέ­χου­με υπη­ρε­σί­ες είτε πα­ρά­γου­με προ­ϊ­ό­ντα, γνω­ρί­ζου­με καλά ότι η διοί­κη­ση πρέ­πει να λύνει προ­βλή­μα­τα του ορ­γα­νι­σμού και των υπαλ­λή­λων της, όχι να τα συσ­σω­ρεύ­ει. Η Ρόδος μας έχει ανά­γκη από απλές κα­θη­με­ρι­νές, ου­σια­στι­κές και έξυ­πνες λύ­σεις.                                                                                           Οι πο­λί­τες της Ρόδου έχουν βάλει τον πήχη ψηλά. Γι’ αυτό και θέ­λουν Ενερ­γούς Πο­λί­τες στα κοινά, αν­θρώ­πους του ιδιω­τι­κού τομέα.            Βα­ρέ­θη­κε ο πο­λί­της τις πο­λύ­πλο­κες ορο­λο­γί­ες και την ξύ­λι­νη γλώσ­σα  με τις οποί­ες διά­φο­ροι κα­λύ­πτουν την ανι­κα­νό­τη­τά τους να δώ­σουν απλές και ου­σια­στι­κές λύ­σεις. Αυτή είναι και η δια­φο­ρά του ιδιώ­τη/επι­χει­ρη­μα­τία από τον θε­ω­ρη­τι­κό που βλέ­πει το Δήμο ως στίβο της πο­λι­τι­κής και δεν κα­τα­πιά­νε­ται με την ουσία του προ­βλή­μα­τος.

Οφεί­λου­με πρώτα όλοι μαζί να φρο­ντί­σου­με με με­ρά­κι και αγάπη το με­γά­λο μας σπίτι, τη Ρόδο μας και μετά να κοι­τά­ξου­με ο κα­θέ­νας το μα­γα­ζί μας, την επι­χεί­ρη­σή μας, το γρα­φείο μας και το σπίτι