Ας τελειώνουμε κάποτε μ’ αυτό

Θα ανα­τε­θεί η καύση των νεκρών και σε ιδιώτες, είπε προχθές ο αρμό­διος υπουρ­γός, σε μια ακόμη συζή­τηση για το θέμα που μένει συζή­τηση. Ας ανα­τε­θεί επι­τέ­λους κάπου να τελειώ­νουμε. Ακόμη κι αν η πολι­τεία έκανε -με μεγάλη καθυστέρηση- τα απα­ραί­τητα νομο­θε­τικά βήματα προς την κατεύ­θυνση της απο­τέ­φρω­σης, ο ενα­γκα­λι­σμός της με την Εκκλη­σία είναι τόσο σφιχτός που δεν μπορεί να προ­χω­ρή­σει στην υλο­ποί­ηση των σχεδίων της. Το ζήτημα δεν είναι θεο­λο­γικό, μόνο. Είναι, κυρίως, οικο­νο­μικό κι έχει να κάνει με τα εδώ και δεκα­ε­τίες κυκλώ­ματα που εμπο­ρεύ­ο­νται το πιο ανε­λα­στικό αγαθό. Τον θάνατο. Πάντα θα πεθαί­νει κόσμος, είναι η πιο σίγουρη δουλειά, όσον αφορά την πελα­τεία. Είναι πολλά τα λεφτά για να χαθούν. Στην Ελλάδα, κηδεία κάνεις από 2.000-3.000 ευρώ και πάνω. Η απο­τέ­φρωση στη Βουλ­γα­ρία  κοστί­ζει κοντά στα 1500 ευρώ (Και τελεί­ται κανο­νικά η νεκρώ­σι­μος ακο­λου­θία από χρι­στια­νούς ορθό­δο­ξους ιερείς, στη Βουλ­γα­ρία. Πέρα από προ­σω­πι­κές ιστο­ρίες ή από θρη­σκευ­τι­κές αντιλήψεις- οφεί­λουμε να ανοί­ξουμε όχι τη συζή­τηση, αλλά αυτά τα ίδια τα κέντρα απο­τέ­φρω­σης νεκρών. Υ.Γ. Εκείνο που εξα­κο­λου­θεί να με ταράζει και να με τρο­μά­ζει περισ­σό­τερο από την πανί­σχυρη «νεκρική μπίΕπε­ξερ­γα­σία λεπτο­με­ρειώνζνα» είναι η εκταφή, μία απο­τρό­παια πρα­κτική υπό τις ευλο­γίες της Εκκλη­σίας. Οποιος το έχει ζήσει για αγα­πη­μένα του πρόσωπα το ξέρει καλά! Ας μη μιλή­σουμε για το ακόμη πιο ανα­τρι­χια­στικό χωνευ­τήρι.