Πάλεψε δύο φορές σκληρά με τον καρκίνο και τον νίκησε!

Πώς προ­έ­κυψε η ιδέα για την ίδρυση Συλ­λό­γου Καρ­κι­νο­πα­θών Δωδε­κα­νή­σου;

Η ιδέα αυτή γεν­νή­θηκε πριν από τέσσερα χρόνια, όταν βρέθηκα σε προ­καρ­κι­νικό στάδιο και χρεια­ζό­μουν ψυχο­λο­γική βοήθεια. Τότε, θυμάμαι, απευ­θύν­θηκα στον Σύλλογο Καρ­κι­νο­πα­θών – Εθε­λο­ντών – Φίλων – Ιατρών “Κ.Ε.Φ.Ι.” που εδρεύει στην Αθήνα. Είδα ότι υπήρχαν μεγάλες ανάγκες, ότι υπάρ­χουν πολλοί άνθρω­ποι σαν εμένα και σκέ­φτηκα ότι θα έπρεπε να υπάρχει ένας τέτοιος Σύλ­λο­γος για την στήριξη των καρ­κι­νο­πα­θών. Το νησί μας υπο­φέ­ρει από τον καρκίνο, τα περι­στα­τικά είναι πάρα πολλά δυστυ­χώς.

Πότε νόσησες;

Τον Σεπτέμ­βριο του 2014 ήρθε ο πρώτος καρ­κί­νος. Μετά ήρθε και ο δεύ­τε­ρος καρ­κί­νος, για να με απο­τε­λειώ­σει. Εκεί τα είδα όλα… Ακο­λού­θη­σαν μεγάλα χει­ρουρ­γεία, χημειο­θε­ρα­πείες, έπρεπε να μένω για μήνες στην Αθήνα, μετά να πηγαι­νο­έρ­χο­μαι, και τα έξοδα όλης αυτής της δια­δι­κα­σίας είναι δυσβά­στα­κτα. Τότε η ιδέα είχε πια ωρι­μά­σει για την ίδρυση του Συλ­λό­γου και την μοι­ρά­στηκα με την φίλη μου, την Ρένα Καρα­γιάννη και ζήτησα την βοήθειά της. Στην τέταρτη χημειο­θε­ρα­πεία μου, συνά­ντησα μια γνωστή μου στον προ­θά­λαμο – δυστυ­χώς κι εκείνη ήταν εκεί για τον ίδιο λόγο- αγκα­λια­στή­καμε, βάλαμε τα κλάματα και ξεκί­νησε η περι­πέ­τειά μας. Ηταν η Ελενα Κουνάκη. Κάναμε την θερα­πεία σε διπλανά κρε­βά­τια και σε κάποια από τις χημειο­θε­ρα­πείες, της είπα την ιδέα για την ίδρυση του Συλ­λό­γου και είχε σκεφτεί κι εκείνη το ίδιο. Παράλ­ληλα με την θερα­πεία μας, ξεκι­νή­σαμε και τις δια­δι­κα­σίες για την σύσταση του Συλ­λό­γου. Όταν εκδό­θηκε η απόφαση κλαί­γαμε όλοι όσοι στη­ρί­ξαμε αυτή την προ­σπά­θεια.

Ο ανα­πλη­ρω­τής υπουρ­γός Υγείας Π. Πολάκης, για τη δημιουρ­γία ακτι­νο­θε­ρα­πευ­τι­κού στο Νοσο­κο­μείο Ρόδου, δήλωσε ότι θα πρέπει να εξε­τα­στεί αν αυτό δικαιο­λο­γεί­ται από τον αριθμό των ασθενών που χρήζουν τέτοιας θερα­πείας.

Πρώτα απ΄όλα θα έπρεπε να απευ­θύ­νε­ται στους καρ­κι­νο­πα­θείς με μεγα­λύ­τερο σεβασμό, δεν είμαστε αριθμοί αλλά άνθρω­ποι που νοσούμε. Δεν είμαστε ετοι­μο­θά­να­τοι, αυτοί μας κάνουν ετοι­μο­θά­να­τους με αυτά που κάνουν ή μάλλον με αυτά που δεν κάνουν. Ας δουν τις στα­τι­στι­κές με τους καρ­κι­νο­πα­θείς της Δωδε­κα­νή­σου κι ας ξανα­μι­λή­σουμε για την ανάγκη δημιουρ­γίας του ακτι­νο­θε­ρα­πευ­τι­κού στη Ρόδο. Ξέρετε πόσοι άνθρω­ποι δεν έχουν χρήματα να φύγουν από τα Δωδε­κά­νησα για να κάνουν τις θερα­πείες τους; Ο καρ­κι­νο­πα­θής στην Ελλάδα, πρέπει να έχει χρήματα για να κάνει σωστά τις θερα­πείες του. Αυτή είναι η μεγάλη και πικρή αλήθεια. Θυμάμαι, όταν έγινε η πρώτη διά­γνωση στο Ιασώ που μου είπαν ότι έχω καρκίνο και πρέπει να χει­ρουρ­γηθώ, το κόστος ήταν τερά­στιο. Από εκεί ξεκί­νησε η μεγάλη περι­πέ­τεια… Στην συνέ­χεια με ανέ­λα­βαν στρα­τιω­τι­κοί γιατροί, είχα αυτή την ευτυχία και την τύχη. Μετά από την πρώτη διά­γνωση, χωρίς να έχουν δει ότι έχω και στον άλλο μαστό καρκίνο και μάλιστα επι­θε­τικό, επέ­με­ναν να κάνω διπλή μαστε­κτομή. Αρκεί να σας πω ότι έκανα όλους τους ελέγ­χους και ο δεύ­τε­ρος καρ­κί­νος δεν φάνηκε. Ευτυχώς οι γιατροί επέ­με­ναν κι έτσι την 1η Μαρτίου του 2015 έκανα μαστε­κτομή και γι αυτό ζω σήμερα. Οταν βγήκαν τα απο­τε­λέ­σματα της βιοψίας και δια­πί­στωσα με τι τύπο καρ­κί­νου είχα να παλέψω, έχασα τον κόσμο όλο… Με στήριξε πολύ ο ογκο­λό­γος μου, ο κ. Παπα­δό­που­λος και μαζί ξεκι­νή­σαμε τον νέο αγώνα που διήρ­κεσε δύο χρόνια. Την τελευ­ταία μου θερα­πεία την έκανα τον περα­σμένο Ιανουά­ριο. Πλέον, άλλαξα τα γενέ­θλιά μου και τα γιορ­τάζω 1η Μαρτίου, την ημέρα της μαστε­κτο­μής. Οι γιατροί μου είναι πάντα δίπλα μου μέχρι και σήμερα και θέλω να τους ευχα­ρι­στήσω δημόσια γιατί μου έσωσαν την ζωή. Ο πολύ καλός μου φίλος μου επί 24 χρόνια και γιατρός Σπύρος Δημη­τρό­που­λος σε όλη αυτή την περι­πέ­τεια ήταν πάντα «παρών» και ήταν εκείνος που με έπεισε να προ­χω­ρήσω στην μαστε­κτομή και ουσια­στικά του οφείλω την ζωή μου, όπως επίσης και οι γιατροί κ. Μου­χα­σί­ρης και ο κ. Βούρ­τσης που είναι πρώτα άνθρω­ποι και μετά γιατροί. Δίπλα μου επίσης ήταν και ο ρευ­μα­το­λό­γος Θοδωρής Ανα­γνώ­στης.

Πώς πέρασαν αυτά τα δύο χρόνια;

Πάρα πολύ δύσκολα.

Τι σκε­φτό­σουν;

Ότι θα πεθάνω. Βασά­νιζα πολλές φορές τους ανθρώ­πους που είχα δίπλα μου, το παιδί μου, τον σύζυγό μου, την ξαδέλφη μου. Όταν είχα πόνους, έβριζα… Επί 1,5 χρόνο δεν κοι­μό­μουν. Κλεί­στηκα σε ένα δωμάτιο μόνη μου, είχα πολλά θέματα να δια­χει­ρι­στώ. Με βοή­θη­σαν οι γιατροί μου όλο αυτό το διά­στημα. Εχω ακόμα προ­βλή­ματα…

Ψυχο­λο­γικά εννοείς;

Ναι. Ημουν αρνη­τική από την αρχή για την διπλή μαστε­κτομή. Ηταν λάθος μου, γιατί αυτό μου έσωσε την ζωή όμως δεν μπορείς να το δια­χει­ρι­στείς εύκολα. Είναι ακρω­τη­ρια­σμός.

Εκανες επέμ­βαση απο­κα­τά­στα­σης μαστών;

Ναι, αλλά μέσα σε 20 ημέρες ξανα­μπήκα στο χει­ρουρ­γείο και έβγαλα τα επι­θέ­ματα σιλι­κό­νης γιατί βγήκαν τα απο­τε­λέ­σματα της βιοψίας και έδειξαν τον επι­θε­τικό καρκίνο.  Σε αυτό το χει­ρουρ­γείο αφαι­ρέ­θη­καν λεμ­φα­δέ­νες, δέρμα, δια­τα­τή­ρες ιστών… Εκεί λοιπόν, καλεί­σαι να δεις ένα άλλο σώμα. Δεν είναι το σώμα που ήξερες. Είναι ένα ακρω­τη­ρια­σμένο, παρα­μορ­φω­μένο σώμα. Δεν είσαι εσύ αυτό που βλέπεις στον καθρέ­φτη. Αυτό το συναί­σθημα δεν μπορεί να το νιώσει κανείς αν δεν το βιώσει ο ίδιος. Εχοντας να δια­χει­ρι­στείς όλη αυτή την νέα κατά­σταση, πρέπει να περά­σεις και την απάν­θρωπη δια­δι­κα­σία της εξέ­τα­σης από την επι­τροπή για την πιστο­ποί­ηση της ανα­πη­ρίας, όπου μας ανα­γκά­ζουν να σηκώ­σουμε την μπλούζα μας… Λες και δεν μπορεί αυτό να πιστο­ποι­η­θεί από τον ιατρικό μας φάκελο. Πρέπει να τους δείξω το σώμα μου, το οποίο δεν έχω απο­δε­χθεί ούτε εγώ.

Σήμερα έχεις εξοι­κειω­θεί με την εικόνα;

Όχι.

Σκέ­φτε­σαι να κάνεις ξανά επέμ­βαση απο­κα­τά­στα­σης;

Όχι. Παρόλο που ο γιατρός μου, μου είπε ότι μετά από τρία χρόνια θα μπορώ να κάνω την επέμ­βαση. Βέβαια, εγώ δεν μπορώ να βάλω πλέον ενθέ­ματα σιλι­κό­νης, πρέπει να μου πάρουν ιστό από την κοι­λιακή χώρα. Αυτή η επέμ­βαση απο­κα­τά­στα­σης μαστών είναι και η μόνη που δικαιο­λο­γεί­ται από τα ασφα­λι­στικά ταμεία. Την τοπο­θέ­τηση ενθε­μά­των σιλι­κό­νης για γυναί­κες με μαστε­κτομή την θεωρούν πολυ­τέ­λεια…

Με τα παιδιά πώς το δια­χει­ρί­στη­κες;

Στην αρχή ήταν δύσκολα… Η κόρη μου σήμερα είναι 17 ετών, όταν ξεκί­νησε η περι­πέ­τεια ήταν στα 13, δεν της κρύψαμε τίποτα. Ηταν μαζί μου στις χημειο­θε­ρα­πείες και πλέον έχει γίνει μια από τις καλύ­τε­ρες εθε­λό­ντριες. Βέβαια, υπήρχαν και δύσκο­λες περί­ο­δοι. Μου εξο­μο­λο­γή­θηκε κάποια στιγμή ότι φοβάται μήπως πεθάνω, τώρα το ξεπε­ρά­σαμε αυτό. Ο γιος μου είχε μια δυσκο­λία να το δια­χει­ρι­στεί στην αρχή, διότι πριν από πέντε χρόνια έχασε τον πατέρα του – τον πρώην σύζυγό μου- από καρκίνο… Ευτυχώς στο σπίτι έχουμε ένα πολύ καλό περι­βάλ­λον. Ο σύζυγός μου δεν έφυγε ούτε στιγμή από το πλευρό μου, όπως και η ξαδέλφη μου η Σέβη, ο άγγελός μου. Η οικο­γέ­νειά μου δια­χει­ρί­στηκε άψογα το θέμα, με στή­ρι­ξαν και με στη­ρί­ζουν. Με στήριξε πολύ η οικο­γέ­νεια του Αντώνη Οικο­νο­μάκη, είναι ο εργο­δό­της του συζύγου μου, η οικο­γέ­νεια Ζου­ρούδη, οι οικο­γέ­νειες Βάιου και Φώτη Κώστα και βεβαίως οι ξαδέλ­φες μου, η Σέβη και η Τσα­μπίκα.

Φοβάσαι για τα παιδιά σου;

Ναι. Επειδή και η μητέρα μου και η γιαγιά μου είχαν καρκίνο, τα πιέζω να κάνουν ελέγ­χους συνεχώς.

Σήμερα πώς νιώθεις, με την ολο­κλή­ρωση της θερα­πείας τον Ιανουά­ριο, άφησες πίσω σου την περι­πέ­τεια αυτή;

Τον καρκίνο δεν τον έχω αφήσει πίσω. Το μόνο πράγμα που έχω αφήσει πίσω, είναι τους φίλους που δεν ήταν φίλοι. Σε αυτή την ιστορία, μένουν λίγοι άνθρω­ποι δίπλα σου, δεν μπορούν όλοι να σηκώ­σουν αυτό το φορτίο. Είναι τραγικό να σε αρνού­νται άνθρω­ποι επειδή έχεις καρκίνο… Στη ζωή μου υπάρ­χουν πλέον όσοι άνθρω­ποι ήταν στο πλευρό μου και όσοι στά­θη­καν δια­κρι­τικά δίπλα μου σε αυτή την περι­πέ­τεια. Αυτοί είναι οι ήρωες τελικά, όχι εγώ. Την περι­πέ­τεια λοιπόν αυτή, δεν την έχω αφήσει πίσω. Δεν μπορώ και δεν θέλω να ξεχάσω. Αν ξεχάσω είναι σαν να αρνού­μαι όσους στά­θη­καν δίπλα μου αλλά και όσους έφυγαν από τη ζωή όπως η φίλη μου η Θεανώ που είχε νοσήσει πριν από εμένα. Η Θεανώ ήταν δίπλα μου στην πρώτη μου χημειο­θε­ρα­πεία, σηκώ­θηκε σέρ­νο­ντας και ήρθε στο κρεβάτι μου για να με αγκα­λιά­σει. Εφυγε λίγο καιρό μετά και λυπάμαι πολύ που είδε ότι νόσησα κι εγώ. Εχασα τον φίλο μου τον Γιώργο τον Ροδίτη, που ήμασταν 20 χρόνια φίλοι, έχασα τον Μανώλη τον Αργυ­ράκη με τον οποίον ξεκι­νή­σαμε μαζί τις θερα­πείες, έχασα τον Θανάση, έχασα πολλούς ανθρώ­πους. Δεν υπάρχει καρ­κι­νο­πα­θής που δεν έχει δει τον θάνατο κατά­ματα. Τον έχεις απέ­να­ντί σου και τον βλέπεις, σου κουνάει το χέρι.  Όταν όλος ο κόσμος κοι­μά­ται, ο καρ­κι­νο­πα­θής είναι ξύπνιος γιατί η ιδέα του θανάτου είναι καρ­φω­μένη στο μυαλό του.

Πολύ σκληρό αυτό που λες.

Σκληρό, αλλά είναι η πραγ­μα­τι­κό­τητα. Τον καρκίνο δεν τον για­τρεύ­εις, τον κοι­μί­ζεις κι εύχεσαι να μην ξυπνή­σει ξανά. Ξέρω ότι ίσως να κάνει μετά­σταση κάποια στιγμή, δεν με τρο­μά­ζει όμως πλέον αυτό.

Εχει αλλάξει ο τρόπος που ζεις;

Ναι. Θέλω να περνάω καλά, να κάνω ταξίδια. Πριν ήμουν μόνο δουλειά, δάνεια, σπίτια, υπο­χρε­ώ­σεις… Τώρα θέλω να περνάω ποιο­τικά τον χρόνο μου.