Το BBC εκθειάζει το Λακκί της Λέρου, “την πιο παράξενα όμορφη πόλη της Ελλάδας”

«Αυτό το τόσο ιδιαί­τε­ρο μέρος είναι πολύ πα­ρά­ξε­νο για να επι­βιώ­σει, αλλά και πολύ σπά­νιο για να πε­θά­νει»

Το BBC ανα­κά­λυ­ψε και εκ­θειά­ζει το πιο πα­ρά­ξε­να όμορ­φο μέρος στην Ελ­λά­δα, το Λακκί της Λέρου, το οποίο χα­ρα­κτη­ρί­ζε­ται για τη μι­νι­μα­λι­στι­κή ομορ­φιά του, αλλά και για το γε­γο­νός ότι υπάρ­χει πλέον ξε­χα­σμέ­νο από τον πε­ρισ­σό­τε­ρο κόσμο.

Το Λακκί εντυ­πω­σιά­ζει με την αυ­στη­ρή εκ­κλη­σία του και τον πύργο του ρο­λο­γιού της πόλης, με τα τέσ­σε­ρα ρο­λό­για να δεί­χνουν δια­φο­ρε­τι­κή ώρα. Οι με­γά­λοι δρό­μοι, τα κι­νη­μα­το­θέ­α­τρο, το κυ­κλι­κό αί­θριο της Αγο­ράς, τα δη­μό­σια κτί­ρια και τα πα­λα­τσί­να για τους αξιω­μα­τι­κούς, όλα σε με­τα­φέ­ρουν στο Portolago του ’30, όπως οι Ιτα­λοί είχαν ονο­μά­σει την πόλη που απο­τε­λού­σε ένα ενιαίο αρ­χι­τε­κτο­νι­κό σύ­νο­λο, μο­να­δι­κό πα­ρά­δειγ­μα της επο­χής.

Το 1923 ο Μου­σο­λί­νι απο­φά­σι­σε να φτιά­ξει μια και­νούρ­για πόλη, στα ιτα­λι­κά πρό­τυ­πα, αλλά με νέα, προ­ω­θη­μέ­νη αρ­χι­τε­κτο­νι­κή. Για αυτόν τον λόγο επι­λέ­χθη­κε ένας νέος ρυθ­μός, με το όνομα «Διε­θνές Στυλ», από τους αρ­χι­τέ­κτο­νες Α.Bernaditti και R. Petracco και το Λακκί με­το­νο­μά­στη­κε σε Portolago.

Για το Λακκί οι δυο αρ­χι­τέ­κτο­νες εμπνεύ­στη­καν από τους πί­να­κες του Τζόρ­τζιο Ντε Κί­ρι­κο, τη γε­ω­με­τρία των αρ­χαί­ων ναών και τον αι­σιό­δο­ξο νε­ω­τε­ρι­σμό της Αρ Ντεκό. Υπάρ­χει μια αί­σθη­ση παι­χνι­διού και ίσως κά­ποιος πα­ρα­λο­γι­σμός στα σχέ­διά τους, σαν να ήταν τε­λι­κά ελεύ­θε­ροι να εκ­φρα­στούν χωρίς να νιώ­θουν την ανάσα του Ντού­τσε πάνω απ’το κε­φά­λι τους.

Έτσι, χτί­στη­κε ένα τε­ρά­στιο νο­σο­κο­μείο, κα­τα­σκευά­στη­καν με­γά­λες πλα­τεί­ες και φυ­τεύ­τη­καν εκα­το­ντά­δες πεύκα και ευ­κά­λυ­πτοι. Η πόλη που προ­έ­κυ­ψε, και την οποία οι Ιτα­λοί ονό­μα­σαν Portolago, θε­ω­ρεί­ται η μόνη πραγ­μα­τι­κά ορ­θο­λο­γι­στι­κή πόλη έξω από την Ιτα­λία. «Ενώ οι ιτα­λι­κές πό­λεις ήταν άκαμ­πτες, μο­νό­το­νες και αδι­καιο­λό­γη­τα μνη­μειώ­δεις», γρά­φει ο Αντώ­νιος Αντω­νιά­δης, συγ­γρα­φέ­ας του βι­βλί­ου «Ιτα­λι­κή αρ­χι­τε­κτο­νι­κή στα Δω­δε­κά­νη­σα», «η αρ­χι­τε­κτο­νι­κή στο Λακκί είναι ποι­κί­λη, πε­ριε­κτι­κή και με φα­ντα­σία».

Από την πλευ­ρά της η Ανα­στα­σία Πα­παϊ­ω­άν­νου, αρ­χι­τέ­κτο­νας που πραγ­μα­το­ποί­η­σε ερ­γα­σί­ες ανα­στή­λω­σης στην πόλη, το­νί­ζει πως  «το Λακκί πρέ­πει να χα­ρα­κτη­ρι­στεί ως μνη­μείο εθνι­κής ση­μα­σί­ας. Είναι ένα σπά­νιο πα­ρά­δειγ­μα μιας πόλης που δη­μιουρ­γή­θη­κε από το μηδέν, ακο­λου­θώ­ντας το ίδιο στυλ και το ίδιο σχέ­διο από τους ίδιους αρ­χι­τέ­κτο­νες από την αρχή μέχρι το τέλος».

Το 1947, τα Δω­δε­κά­νη­σα με­τα­βι­βά­στη­καν στην Ελ­λά­δα. Το Portolago με­το­νο­μά­στη­κε σε Λακκί και η πόλη αφέ­θη­κε σε με­γά­λο βαθμό να σα­πί­σει. Ενώ στην ακμή του, στα τέλη της δε­κα­ε­τί­ας του 1930, κα­τα­με­τρού­σε πάνω από 8.000 αν­θρώ­πους, σή­με­ρα έχει λι­γό­τε­ρους από 2.000 κα­τοί­κους.Το Λακκί σή­με­ρα γνω­ρί­ζει την εγκα­τά­λει­ψη και την αδια­φο­ρία. Κα­νείς δεν είχε όραμα να ανα­βιώ­σει την ιστο­ρία και να με­τα­τρέ­ψει το Λακκί σε μία πα­γκό­σμια ψη­φί­δα μνή­μης, όπως του αξί­ζει.

Ωστό­σο, ακόμα, όταν περ­πα­τάς στο Λάκκι τη νύχτα, νιώ­θεις σαν να περ­πα­τάς σε σκη­νι­κό πα­λιάς ται­νί­ας, που τα φώτα έχουν σβή­σει και οι ηθο­ποιοί της έχουν γυ­ρί­σει στο σπίτι τους. Αυτό το τόσο ιδιαί­τε­ρο μέρος είναι, άλ­λω­στε, πολύ πα­ρά­ξε­νο για να επι­βιώ­σει, αλλά και πολύ σπά­νιο για να πε­θά­νει.

protothema.gr