Δεν είναι όλα εμπόρευμα

Κάνο­ντας μια γρήγορη δημο­σκό­πηση σε γνω­στούς μας, με αφορμή τις αυξή­σεις εισι­τη­ρίων σε αρχα­ο­λο­γι­κούς χώρους και Μουσεία-  θα βρί­σκαμε αρκε­τούς που θα έδιναν 30 , 50 ή και 70 ευρώ για να δουν από κοντά πχ το μνη­μειακό σύνολο της Ακρό­πο­λης. Αυτό όμως, δεν σημαί­νει ότι το ποσό αυτό είναι σωστό ή ηθικό να ζητεί­ται από τον επι­σκέ­πτη. Δεν είναι ηθικό να κοστο­λο­γεί­ται ο πολι­τι­σμός με βάση την ζήτηση και το πόσα θα ήταν δια­τε­θει­μέ­νος να πλη­ρώ­σει κάποιος, γιατί τότε ο πολι­τι­σμός γίνεται εμπό­ρευμα, απευ­θύ­νε­ται μόνο σε αυτούς που μπορούν να τον αγο­ρά­σουν και έτσι χάνεται το στοι­χείο και η αίσθηση της ιστο­ρι­κής κλη­ρο­νο­μιάς, εθνικής και παγκό­σμιας, που ανήκει σε όλους. Αν πράγ­ματι πιστεύ­ουμε σε αυτή την κλη­ρο­νο­μιά ως παγκό­σμια αξία, τότε το κόστος της πρό­σβα­σης σε αυτή για τον επι­σκέ­πτη δεν θα έπρεπε να είναι υψηλό και κυρίως όσο αφορά εμάς τους κατοί­κους αυτής της χώρας και κλη­ρο­νό­μους αυτού του πολι­τι­σμού. Τα μνημεία πετυ­χαί­νουν τον σκοπό τους όταν δεν είναι απλά του­ρι­στι­κοί χώροι, αλλά συμ­με­τέ­χουν ενεργά στη ζωή της πόλης και στην δια­μόρ­φωση της κοινής μας συνεί­δη­σης για το τί ορί­ζουμε ως τόπο. Όταν οι χώροι πολι­τι­σμού έχουν πανά­κριβα εισι­τή­ρια, η χρήση γίνεται απο­κλει­στικά του­ρι­στική/εμπο­ρική, αυτή η βιω­μα­τική σχέση μας με τα μνημεία και τον τόπο παύει να υπάρχει.