Το μέλλον της Τοπικής Αυτοδιοίκησης στα Μικρά Νησιά

Της Δη­μάρ­χου της Τήλου Μα­ρί­ας Καμμά

Η Δή­μαρ­χος της Τήλου Μαρία Καμμά, συμ­με­τέ­χο­ντας στο αφιέ­ρω­μα “Η Ελ­λά­δα στο μέλ­λον” γρά­φει στο NEWS 24/7 για την νη­σιω­τι­κό­τη­τα, τα μικρά νησιά της ελ­λη­νι­κής επι­κρά­τειας και το ρόλο της Το­πι­κής Αυ­το­διοί­κη­σης.

Ο θε­σμός της Το­πι­κής Αυ­το­διοί­κη­σης είναι κατά την άποψη μου, ο πιο γοη­τευ­τι­κός θε­σμός του πο­λι­τεύ­μα­τός μας. Είναι ο θε­σμός που έχει άμεση σχέση και κα­θη­με­ρι­νή επαφή με τον άν­θρω­πο, με τα επι­τεύγ­μα­τα των κοι­νω­νιών του αλλά και τα προ­βλή­μα­τά του.

Τι πιο ελ­κυ­στι­κό λοι­πόν από το να ασχο­λεί­σαι με ένα μη στά­σι­μο πεδίο, με ένα πε­ρί­πλο­κο ον, όπως ο άν­θρω­πος;

Στις μι­κρές νη­σιω­τι­κές κοι­νω­νί­ες, ο Δήμος αντι­προ­σω­πεύ­ει για τους μι­κρο­νη­σιώ­τες, την Πο­λι­τεία. Εκεί τα πράγ­μα­τα αρ­χί­ζουν να λαμ­βά­νουν και την ου­σια­στι­κή τους διά­στα­ση, αυτό δη­λα­δή που θα έπρε­πε να είναι οι δήμοι και όχι το «χαρτί» που η Κε­ντρι­κή Διοί­κη­ση, κάθε φορά, χρη­σι­μο­ποιεί όταν θέλει να απο­φύ­γει προ­βλή­μα­τα κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας, ου­σια­στι­κά όμως θέ­μα­τα των πο­λι­τών.

Η Το­πι­κή Αυ­το­διοί­κη­ση ει­δι­κά στα μικρά νησιά μας, θα πρέ­πει να έχει τη μορφή Δήμος- Κυ­βερ­νείο, με ου­σια­στι­κή διοι­κη­τι­κή και οι­κο­νο­μι­κή αυ­το­τέ­λεια. Η δυ­να­τό­τη­τα λήψης απο­φά­σε­ων, μέσω συλ­λο­γι­κών δια­δι­κα­σιών, και η δυ­να­τό­τη­τα από τους ίδιους του δη­μό­τες κα­θο­ρι­σμού της τύχης και του τρό­που ανά­πτυ­ξης των νη­σιών τους, είναι μο­νό­δρο­μος για αυτά τα νησιά. Και εξηγώ γιατί πι­στεύω ακρά­δα­ντα αυτή την εκ­δο­χή.

Η εμπει­ρία μας έχει απο­δεί­ξει, πως τα με­γά­λα επι­τεύγ­μα­τα στο νησί μας (ενερ­γεια­κό- Tilos project, δια­χεί­ρι­ση των απορ­ριμ­μά­των- just go zero tilos, κα­θο­λι­κή απα­γό­ρευ­ση του κυ­νη­γιού, δια­χεί­ρι­ση Προ­σφυ­γι­κού κα), έχουν πραγ­μα­το­ποι­η­θεί με την συμ­με­το­χή της κοι­νω­νί­ας, με διά­λο­γο, ενη­μέ­ρω­ση και με κοινό στόχο βέ­βαια.

Από το να παρ­θούν όμως οι απο­φά­σεις μέχρι την πραγ­μά­τω­ση των έργων- δρά­σε­ων, πρέ­πει να πε­ρά­σεις ένα σκα­σμό επι­τρο­πές, υπο­γρα­φές άλλων υπη­ρε­σιών, ανα­μο­νή απο­φά­σε­ων, αμέ­τρη­τα τη­λε­φω­νή­μα­τα και πα­ρα­στά­σεις σε δε­κά­δες, ακόμη και υπη­ρε­σια­κούς πα­ρά­γο­ντες. Αυτό κάθε άλλο παρά αυ­το­διά­θε­ση δεί­χνει. Σε καμία πε­ρί­πτω­ση δεν μι­λά­με για τις μη σε μέσα λο­γι­κά πλαί­σια άδειες. Μι­λά­με για την γνω­στή γρα­φειο­κρα­τία που στη δική μας πε­ρί­πτω­ση γί­νε­ται ακόμη πιο δύ­σκο­λη αφού όλες οι υπη­ρε­σί­ες βρί­σκο­νται μίλια μα­κριά μας.

Ου­σια­στι­κή λοι­πόν απο­κέ­ντρω­ση της Το­πι­κής Αυ­το­διοί­κη­σης πρέ­πει να ξε­κι­νή­σει από τα Μικρά Νησιά στη χώρα μας.

Δεν θα μπο­ρέ­σει όμως να γίνει δυ­να­τή η ΤΑ εάν δεν έχει οι­κο­νο­μι­κή αυ­το­τέ­λεια. Τα ιδία έσοδα των μι­κρών νη­σιω­τι­κών δήμων είναι σχε­δόν μη­δε­νι­κά. Ει­δι­κά μετά την μεί­ω­ση των εσό­δων από το του­ρι­στι­κό προ­ϊ­όν (τέλη πα­ρε­πι­δη­μού­ντων και επί ακα­θα­ρί­στων εσό­δων στο 0,5%) χωρίς την αντι­κα­τά­στα­ση του με κά­ποιο άλλο έσοδο για του μι­κρούς δή­μους, χωρίς να αφαι­ρε­θεί καμία αρ­μο­διό­τη­τα-υπο­χρέ­ω­ση, με την του­ρι­στι­κή κί­νη­ση συ­νε­χώς να αυ­ξά­νε­ται, τα οι­κο­νο­μι­κά αυτών των ορ­γα­νι­σμών κα­ταρ­ρέ­ουν.

Επι­πλέ­ον οι συ­νε­χώς με­τα­βι­βα­ζό­με­νες νέες αρ­μο­διό­τη­τες -που τις θέ­λου­με- χωρίς όμως την ανά­λο­γη εκ­χώ­ρη­ση πόρων, φέρ­νει του μι­κρούς δή­μους στα όρια της έν­δειας και της απορ­ρύθ­μι­σης.

Ισχυ­ρή ΤΑ για δυ­να­τές κοι­νω­νί­ες στα μικρά νησιά, συ­νά­δει με την ασφά­λεια των δη­μο­τών, την ευ­η­με­ρία τους, την οι­κο­νο­μι­κή και πλη­θυ­σμια­κή ανά­πτυ­ξη τους και με με­γά­λα επι­τεύγ­μα­τα.

Για να πραγ­μα­το­ποι­η­θούν οι στό­χοι των νη­σιω­τι­κών κοι­νω­νιών, πρέ­πει οι Δήμοι να έχουν τη δυ­να­τό­τη­τα να χα­ρά­ξουν ου­σια­στι­κή πο­λι­τι­κή, κάτι που τα μικρά νησιά της Δω­δε­κα­νή­σου το έκα­ναν πράξη ακόμη και επί Οθω­μα­νι­κής και Ιτα­λι­κής κα­το­χής… οι Δη­μο­γε­ρο­ντί­ες ήταν αυτές που απο­φά­σι­ζαν για πολλά από τα θέ­μα­τα που άπτο­νταν της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τάς τους…

Θέλω να δώσω ορι­σμέ­να πα­ρα­δείγ­μα­τα για να κα­τα­νο­ή­σου­με όλοι με­ρι­κά από τα προ­βλή­μα­τα που χρό­νια τώρα τα­λα­νί­ζουν τα μικρά νησιά μας και που θα είχαν λυθεί -σί­γου­ρα ορι­στι­κά με­ρι­κά από αυτά- αν η Κε­ντρι­κή Διοί­κη­ση «άκου­γε» την ΤΑ ή την άφηνε-βοη­θού­σε να ενερ­γή­σει μόνη της για την επί­λυ­σή τους.

Βα­σι­κό πρό­βλη­μα αυτό της υγειο­νο­μι­κής πρω­το­βάθ­μιας πε­ρί­θαλ­ψης μας. Δεν λαμ­βά­νουν υπό­ψιν τους, δια­χρο­νι­κά, οι διοι­κού­ντες, τις προ­τά­σεις της ΤΑ των μι­κρών νη­σιών. Είναι αρ­μο­διό­τη­τα των Δήμων; Κα­τα­λή­γει στο Δήμο; Υπάρ­χει τί­πο­τα πιο ση­μα­ντι­κό από την αν­θρώ­πι­νη ζωή;

Πρό­βλη­μα στέ­γα­σης για δη­μό­σιους υπαλ­λή­λους, σί­γου­ρα το έχετε ακού­σει πολ­λές φορές. Γιατί, ανα­ρω­τη­θή­κα­με ποτέ γιατί; Και όχι, στα μικρά νησιά δεν φταί­ει ο του­ρι­σμός, αλλά η ίδια η πο­λι­τεία μας. Γιατί; Γιατί με τις ορι­ζό­ντιες νο­μο­θε­τι­κές ρυθ­μί­σεις θε­ώ­ρει πως το Κα­στελ­λό­ρι­ζο, το Αγα­θο­νή­σι, οι Λει­ψοί, η Τήλος, δια­θέ­τουν τις τε­ρά­στιες εκτά­σεις άρα και οι­κό­πε­δα που προ­ο­ρί­ζο­νται για δό­μη­ση!

Επι­πλέ­ον τολ­μή­σα­με να στή­σου­με ΣΧΟΑΠ, εδώ και 10 χρό­νια πα­λεύ­ου­με με το τέρας της γρα­φειο­κρα­τί­ας και της πο­λυ­νο­μο­θε­σί­ας. Πως λοι­πόν να στή­σει το σπι­τι­κό του ένα νέο ζευ­γά­ρι που θέλει να εγκα­τα­στα­θεί σε ένα μικρό νησί; Που θα βρουν στέγη εκ­παι­δευ­τι­κοί, στρα­τιω­τι­κοί και υπάλ­λη­λοι των σω­μά­των ασφα­λεί­ας;

Κιν­δυ­νεύ­ουν τα παι­διά του Γυ­μνα­σί­ου- Λυ­κεί­ου μας να μεί­νουν χωρίς σχο­λι­κό κτή­ριο. Πα­ρό­λο που η Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου ενέ­τα­ξε την κα­τα­σκευή νέου σχο­λι­κού κτη­ρί­ου στην Τήλο, η εκ­κλη­σια­στι­κή επι­τρο­πή του νη­σιού ανα­θε­ώ­ρη­σε την πα­ρα­χώ­ρη­σε που είχε κάνει πριν τριά­ντα χρό­νια και που να βρε­θεί στο μικρό νησί μας έκτα­ση 10 στεμ­μά­των για την νέα χω­ρο­θέ­τη­ση…

Να μι­λή­σου­με για τις υπη­ρε­σί­ες δό­μη­σης; Δεν υπάρ­χουν στα μικρά νησιά. Εξυ­πη­ρε­τού­νται από με­γα­λύ­τε­ρους Δή­μους. Αυτό ση­μαί­νει με­τα­κί­νη­ση και όχι με αυ­το­κί­νη­το αλλά με πλοίο με ότι αυτό μπο­ρεί να ση­μαί­νει…

Δεν μπορώ να μην ανα­φερ­θώ στην φο­ρο­λο­γία μας. Καμία δια­φο­ρο­ποί­η­ση σε αυτήν των κα­τοί­κων των μι­κρών νη­σιών, βλέ­πε­τε με την βο­ή­θεια των μνη­μο­νί­ων πήγαν όλα πε­ρί­πα­το… το να ζεις και να επι­χει­ρείς όμως σε έναν τέ­τοιο τόπο, κο­στί­ζει πολύ πιο ακρι­βά από άλλες πε­ριο­χές!

Αυτό νο­μί­ζω δεν χρειά­ζε­ται να το εξη­γή­σου­με. Δώστε ένα μέρος της φο­ρο­λο­γί­ας μας, με την μορφή επεν­δυ­τι­κών προ­γραμ­μά­των μόνο για τα μικρά νησιά, και με όρους και με προ­ϋ­πο­θέ­σεις. Κάντε πιο ελ­κυ­στι­κό για έναν νέο άν­θρω­πο το μικρό νησί για επέν­δυ­ση από ότι τα με­γα­λύ­τε­ρα και πιο γνω­στά θα έλεγα! Μόνο με αυτό τον τρόπο θα συ­γκρα­τή­σεις και θα αυ­ξή­σεις τον πλη­θυ­σμό τους.

Τέλος, το μέλ­λον της ΤΑ στα μικρά νησιά δεν μπο­ρεί να βα­σι­στεί σε χέρια αν­θρώ­πων που δεν έχουν την κα­τάλ­λη­λη επι­στη­μο­νι­κή κα­τάρ­τι­ση. Ο προ­γραμ­μα­τι­σμός, σχε­δια­σμός και η υλο­ποί­η­ση δρά­σε­ων και έργων πρέ­πει να γί­νε­ται από στε­λέ­χη που έχουν την κα­τάλ­λη­λη εκ­παί­δευ­ση. Και τα νη­σά­κια μας έχουν μεί­νει πίσω σε αυτό το θέμα.

Η στε­λέ­χω­ση λοι­πόν των μι­κρών νη­σιω­τι­κών Δήμων από ει­δι­κό επι­στη­μο­νι­κό προ­σω­πι­κό είναι μο­νό­δρο­μος και η μόνη επι­λο­γή να προ­λά­βου­με ένα κομ­μα­τά­κι από την πίτα των προ­γραμ­μά­των με τα αυ­στη­ρά πλαί­σια και χρο­νο­δια­γράμ­μα­τα…

Βα­σι­κή προ­ϋ­πό­θε­ση όλων είναι να υπάρ­ξει και οι­κο­νο­μι­κή αυ­το­τέ­λεια της ΤΑ. Πρέ­πει οι πόροι των μι­κρών νη­σιω­τι­κών δήμων, που στε­ρού­νται άλλων εσό­δων να ενι­σχυ­θούν, όχι σή­με­ρα ή αύριο αλλά χθες!

Πηγή news247.gr