Ι. Ντογιάκος για καθυστερήσεις στη Δικαιοσύνη: Απαιτείται αλλαγή νοοτροπίας

Αί­σθη­ση προ­κά­λε­σε η το­πο­θέ­τη­ση του ει­σαγ­γε­λέα του Αρεί­ου Πάγου για την κα­τά­στα­ση της Δι­καιο­σύ­νης

Με επί­γνω­ση των πραγ­μα­τι­κών προ­βλη­μά­των της Δι­καιο­σύ­νης, προ­ϊ­όν της 40χρο­νης δι­κα­στι­κής δια­δρο­μής του, ο ει­σαγ­γε­λέ­ας του Αρεί­ου Πάγου Ισί­δω­ρος Ντο­γιά­κος μί­λη­σε στους ει­σαγ­γε­λι­κούς λει­τουρ­γούς, θέ­το­ντας τους πά­ντες προς των ευ­θυ­νών τους για την κα­τά­στα­ση του δι­κα­στι­κού μας συ­στή­μα­τος και πρω­τί­στως τους ίδιους τους ει­σαγ­γε­λι­κούς λει­τουρ­γούς.

Ο κ. Ντο­γιά­κος, μι­λώ­ντας κατά την ετή­σια γε­νι­κή συ­νέ­λευ­ση της Ένω­σης Ει­σαγ­γε­λέ­ων, ζή­τη­σε από όλους τους ει­σαγ­γε­λείς την «αύ­ξη­ση της ατο­μι­κής τους ευ­θύ­νης σε όλα τα επί­πε­δα», προ­κει­μέ­νου να συμ­βά­λουν στην βελ­τί­ω­ση της κα­τά­στα­σης της δι­καιο­σύ­νης, ανα­γνω­ρί­ζο­ντας την ύπαρ­ξη σο­βα­ρών προ­βλη­μά­των και επι­μέ­νο­ντας πως η λύση δεν βρί­σκε­ται στην αύ­ξη­ση του αριθ­μού των δι­κα­στι­κών και ει­σαγ­γε­λι­κών λει­τουρ­γών, αλλά στην αλ­λα­γή της υπάρ­χου­σας νο­ο­τρο­πί­ας.

Η το­πο­θέ­τη­ση του Ει­σαγ­γε­λέα του Αρεί­ου Πάγου προ­κά­λε­σε αί­σθη­ση, καθώς ση­μεί­ω­σε πως «είναι γε­γο­νός ότι ορι­σμέ­να από τα μα­κρο­χρό­νια προ­βλή­μα­τα έχουν πλέον δη­μιουρ­γή­σει ένα είδος επι­κίν­δυ­νου εθι­σμού που αδρα­νο­ποιεί τα αντα­να­κλα­στι­κά της (σ.σ.: Δι­καιο­σύ­νης) και δη­λη­τη­ριά­ζει την κοινή γνώμη σε βάρος της».

Ο ανώ­τα­τος ει­σαγ­γε­λι­κός λει­τουρ­γός ανα­φέρ­θη­κε έμ­με­σα, αλλά με σα­φή­νεια, και στις επι­κρί­σεις που δια­τυ­πώ­νο­νται για τη δι­κα­στι­κή διε­ρεύ­νη­ση των κα­ταγ­γε­λιών για πα­ρα­κο­λου­θή­σεις επι­κοι­νω­νιών ση­μειώ­νο­ντας με έμ­φα­ση.

«Οι έρευ­νες θα προ­χω­ρή­σουν χθες, με τα δε­δο­μέ­να και στοι­χεία που υπάρ­χουν και οι ει­σαγ­γε­λι­κές αρχές θα κά­νουν το κα­λύ­τε­ρο δυ­να­τό στο συ­ντο­μό­τε­ρο χρο­νι­κό διά­στη­μα», είπε χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά.

Η ατο­μι­κή ευ­θύ­νη των ει­σαγ­γε­λέ­ων

Ανα­φε­ρό­με­νος στην επί­τευ­ξη της τα­χύ­τη­τας εκ­δί­κα­σης των υπο­θέ­σε­ων, στην ποιό­τη­τα και την αξιο­πι­στία της Δι­καιο­σύ­νης, ο κ. Ντο­γιά­κος τό­νι­σε ότι αυτό που απαι­τεί­ται είναι «η αύ­ξη­ση του βαθ­μού της ατο­μι­κής ευ­θύ­νης ενός εκά­στου σε όλα τα επί­πε­δα ανε­ξαι­ρέ­τως» και πρό­σθε­σε:

«Τα στε­λέ­χη της Δι­καιο­σύ­νης, κάθε ένα από τη θέση που κα­τέ­χει, με λίγο με­γα­λύ­τε­ρη προ­σπά­θεια σε συν­δυα­σμό με τις πνευ­μα­τι­κές και δια­νοη­τι­κές ικα­νό­τη­τες του ασφα­λώς και μπο­ρεί να προ­σφέ­ρει πε­ρισ­σό­τε­ρο από όσο ήδη προ­σφέ­ρει, ώστε συν­δυα­στι­κά οι ατο­μι­κές προ­σπά­θειες όλων να απο­φέ­ρουν το βέλ­τι­στό δυ­να­τό απο­τέ­λε­σμα.

Η αύ­ξη­ση της ατο­μι­κής ευ­θύ­νης κάθε στε­λέ­χους της Δι­καιο­σύ­νης θα απο­τε­λέ­σει ισχυ­ρό ανά­χω­μα για τη πει­στι­κή αντί­κρου­ση των κα­κό­βου­λων επι­θέ­σε­ων και την αντι­με­τώ­πι­ση των δυ­σκο­λιών, αλλά ακόμα και εχθρών (ιδε­α­τών ή πραγ­μα­τι­κών) που αντι­με­τω­πί­ζει.

Μόνο μια ρι­ζι­κή αλ­λα­γή νο­ο­τρο­πί­ας και εκού­σια ανά­λη­ψη βα­ρύ­τε­ρων ευ­θυ­νών θα μπο­ρού­σε να βοη­θή­σει, αν όχι στην επί­λυ­ση, του­λά­χι­στον στην ο μεί­ω­ση της πί­ε­σης των προ­βλη­μά­των της Δι­καιο­σύ­νης».

Σε άλλο ση­μείο, ο ανώ­τα­τος ει­σαγ­γε­λι­κός λει­τουρ­γός επι­σή­μα­νε ότι «αντι­κει­με­νι­κά οι λει­τουρ­γοί της Δι­καιο­σύ­νης θε­ω­ρού­νται και πρέ­πει να είναι άτομα αυ­ξη­μέ­νης ευ­φυ­ΐ­ας και γε­νι­κό­τε­ρα πνευ­μα­τι­κών ικα­νο­τή­των. Αυτό το πλε­ο­νέ­κτη­μα και όχι μόνο, σαφώς, τους πα­ρέ­χουν τη δυ­να­τό­τη­τα να αντι­λη­φθούν πλή­ρως τις ανά­γκες και τα προ­βλή­μα­τα και να επι­λέ­ξουν κα­τάλ­λη­λο και απο­τε­λε­σμα­τι­κό τρόπο για την αντι­με­τώ­πι­ση τους.

Και είμαι σί­γου­ρος ότι μπο­ρούν να αντι­λη­φθούν πως ένας από τους τρό­πους αυ­τούς είναι η αύ­ξη­ση της ατο­μι­κής ευ­θύ­νης τους απέ­να­ντι στο θεσμό που υπη­ρε­τούν. Αυτό βέ­βαια δεν ση­μαί­νει ότι τώρα είναι ανεύ­θυ­νοι. Απλά θεωρώ ότι πρέ­πει να προ­σφέ­ρουν κάτι πε­ρισ­σό­τε­ρο από αυτό που τώρα προ­σφέ­ρουν από τα ανε­ξέ­λεγ­κτα απο­θέ­μα­τά τους. Ένα είναι βέ­βαιο. Ότι χρειά­ζο­νται άν­θρω­ποι με έμπνευ­ση και ιδα­νι­κά δια­φο­ρε­τι­κά από τα ση­με­ρι­νά για να επέλ­θει το επι­θυ­μη­τό και χρή­σι­μο για όλους απο­τέ­λε­σμα».

Δεν πα­ρέ­λει­ψε ο κ. Ντο­γιά­κος να ανα­φέ­ρει ότι «η ρα­γδαία αύ­ξη­ση των ορ­γα­νι­κών θέ­σε­ων δι­κα­στι­κών και ει­σαγ­γε­λι­κών λει­τουρ­γών δεν είναι ο μόνος τρό­πος για την επί­λυ­ση ή βελ­τί­ω­ση των προ­βλη­μά­των της Δι­καιο­σύ­νης» και προ­σέ­θε­σε ότι η κοι­νω­νία θέλει να αγα­πά­ει και να σέ­βε­ται «τον ει­σαγ­γε­λέα εκεί­νον που υπη­ρε­τεί έντι­μα, ευ­συ­νεί­δη­τα και τίμια τη θε­σμι­κή του θέση και έχει έντο­νη και ζω­ντα­νή πα­ρου­σία».

Τη­λε­δί­κες και τεκ­μή­ριο αθω­ό­τη­τας

Kαυ­στι­κός υπήρ­ξε ο Ει­σαγ­γε­λέ­ας του Αρεί­ου Πάγου για το φαι­νό­με­νο των συ­νε­χών πα­ρα­βιά­σε­ων του τεκ­μή­ριου αθω­ό­τη­τας με τις τη­λε­δί­κες και τις πα­ρου­σιά­σεις των δι­κη­γό­ρων στα κα­νά­λια.

«Οι μάχες με­τα­ξύ “τη­λε­ο­πτι­κών δικών” και τεκ­μη­ρί­ου αθω­ό­τη­τας κα­θη­με­ρι­νές… Αντι­πα­ρα­τί­θε­νται κα­θη­με­ρι­νά η υπερ­βο­λή με το μέτρο, η ψυ­χραι­μία με την έντα­ση, η άγνοια με τη γνώση, η εντι­μό­τη­τα με τη σκο­πι­μό­τη­τα. Οι τη­λε­δί­κες στην κο­ρύ­φω­σή τους. Το τη­λε­ο­πτι­κό βήμα αντι­μά­χο­νται διά­φο­ροι και κό­πτο­νται δήθεν για την αλή­θεια και το μόνο που τε­λι­κά επι­τυγ­χά­νουν είναι να την κα­κο­ποιούν συ­στη­μα­τι­κά και συ­νει­δη­τά. Όταν πρό­κει­ται για δι­κη­γό­ρους, κά­ποιοι εξ αυτών προσ­δο­κούν πολλά από την πα­ρου­σία τους στην τη­λε­δί­κη, παρά το γε­γο­νός ότι η ει­κό­να τους δεν πεί­θει και για τις ικα­νό­τη­τές τους. Συ­νή­θως δεν το πε­τυ­χαί­νουν. Πε­τυ­χαί­νουν, όμως, με βε­βαιό­τη­τα να επι­δει­κνύ­ουν τη νο­μι­κή τους ανε­πάρ­κεια, την έπαρ­ση και την αλα­ζο­νεία τους».

150 χι­λιά­δες μη­νύ­σεις

Από την πλευ­ρά του ο πρό­ε­δρος της ΕΕΕ, ει­σαγ­γε­λέ­ας Εφε­τών Ευάγ­γε­λος Μπα­κέ­λας, επι­σή­μα­νε ότι κοινή απο­δο­χή απο­τε­λεί ότι η Δι­καιο­σύ­νη δεν είναι απο­τε­λε­σμα­τι­κή και υπάρ­χουν κα­θυ­στε­ρή­σεις που δεν αντα­πο­κρί­νο­νται στις προσ­δο­κί­ες των πο­λι­τών, ενώ χα­ρα­κτή­ρι­σε θε­τι­κή τη σύ­στα­ση της Δι­κα­στι­κής Αστυ­νο­μί­ας.

Πα­ράλ­λη­λα, ο κ. Μπα­κέ­λας ανέ­φε­ρε ότι ετη­σί­ως κα­τα­τί­θε­νται 150.000 μη­νύ­σεις στην Ει­σαγ­γε­λία Πρω­το­δι­κών Αθη­νών και 50.000 μη­νύ­σεις στην Ει­σαγ­γε­λία Πρω­το­δι­κών Θεσ­σα­λο­νί­κης.

Ακόμη, ο πρό­ε­δρος της ΕΕΕ στο πλαί­σιο βελ­τί­ω­σης της προ­σπά­θειας επι­τά­χυν­σης της Δι­καιο­σύ­νης ανα­φέρ­θη­κε στην ανα­γκαιό­τη­τα κά­λυ­ψης των κενών ορ­γα­νι­κών θέ­σε­ων των δι­κα­στι­κών υπαλ­λή­λων, επι­ση­μαί­νο­ντας ότι υπάρ­χουν Ει­σαγ­γε­λί­ες με έναν μόνο δι­κα­στι­κό υπάλ­λη­λο (σ.σ.: ανα­φέρ­θη­κε από άλλον ομι­λη­τή ότι στην Κρήτη υπάρ­χει Ει­σαγ­γε­λία που δεν έχει κα­νέ­να δι­κα­στι­κό υπάλ­λη­λο), όπως και στην έλ­λει­ψη δι­κα­στι­κών αι­θου­σών.

Δεν πα­ρέ­λει­ψε ο κ. Μπα­κέ­λας να το­νί­σει ότι οι ει­σαγ­γε­λείς δέ­χο­νται επι­θέ­σεις και απει­λές από δι­κη­γό­ρους που χει­ρί­ζο­νται ποι­νι­κές υπο­θέ­σεις.

Από το υπουρ­γείο Δι­καιο­σύ­νης στη συ­νέ­λευ­ση των ει­σαγ­γε­λέ­ων μί­λη­σε ο υφυ­πουρ­γός Γιώρ­γος Κώ­τση­ρας, ση­μειώ­νο­ντας τις προ­σπά­θειες των τε­λευ­ταί­ων ετών για επί­λυ­ση των προ­βλη­μά­των της Δι­καιο­σύ­νης.

«Η Δι­καιο­σύ­νη, τό­νι­σε με­τα­ξύ άλλων,παρά τις δυ­σκο­λί­ες, τα τε­λευ­ταία τρία χρό­νια με­τα­σχη­μα­τί­ζε­ται ρι­ζι­κά και απο­τε­λε­σμα­τι­κά, με την ποιό­τη­τα των δι­κα­στι­κών υπη­ρε­σιών να ανα­βαθ­μί­ζε­ται μέσω της ψη­φιο­ποί­η­σης και των θε­σμι­κών πα­ρεμ­βά­σε­ων (π.χ. Δι­κα­στι­κή Αστυ­νο­μία), τις υπο­δο­μές να βελ­τιώ­νο­νται (κα­τα­σκευά­ζο­νται μετά από χρό­νια νέα δι­κα­στι­κά μέ­γα­ρα ανά την χώρα) και τα αν­θρώ­πι­να δι­καιώ­μα­τα να θω­ρα­κί­ζο­νται έτι πε­ραι­τέ­ρω. Η Δι­καιο­σύ­νη ενι­σχύ­ε­ται και ου­σια­στι­κά, με με­ταρ­ρυθ­μί­σεις και τρο­πο­ποι­ή­σεις που εδραιώ­νουν την ασφά­λεια και την προ­στα­σία του κοι­νω­νι­κού συ­νό­λου. Αυτή η προ­σπά­θεια συ­νε­χί­ζε­ται αμεί­ω­τα».

Πηγή kathimerini.gr