Στο εδώλιο Ροδίτης και δικαστικός επιμελητής για ψευδείς εκθέσεις επιδόσεων και απάτη στο δικαστήριο

Μία από τις πλέον σύν­θε­τες και πολύ­κρο­τες υπο­θέ­σεις με αντι­κεί­μενο τη φερό­μενη ως μεθο­δευ­μένη από­κτηση κυριό­τη­τας ακι­νή­των στη Ρόδο μέσω δικα­στι­κής από­φα­σης που εκδό­θηκε ερήμην των ενα­γο­μέ­νων, οδεύει πλέον προς την ουσια­στική της κρίση. Το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου, έχει παρα­πέμ­ψει δύο κατη­γο­ρου­μέ­νους στο ακρο­α­τή­ριο του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Κακουρ­γη­μά­των Δωδε­κα­νή­σου, κρί­νο­ντας ότι από το σύνολο του ανα­κρι­τι­κού υλικού προ­έ­κυ­ψαν σοβαρές ενδεί­ξεις ενοχής για κακουρ­γη­μα­τι­κού χαρα­κτήρα αδι­κή­ματα. Η δικά­σι­μος έχει προσ­διο­ρι­στεί για την 21η Απρι­λίου 2026.

Το ιστο­ρικό της υπό­θε­σης

Η υπόθεση ανά­γε­ται στις 4 Νοεμ­βρίου 2016, οπότε και ημε­δα­πός κάτοι­κος Ιαλυσού Ρόδου κατέ­θεσε ενώπιον του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου αγωγή, με την οποία ζητούσε την ανα­γνώ­ριση συμπλή­ρω­σης στο πρόσωπό του του νόμιμου χρόνου δεκα­πε­ντα­ε­τούς κτη­τι­κής παρα­γρα­φής, ώστε να απο­κτή­σει με χρη­σι­κτη­σία τρία τμήματα ακι­νή­των στη θέση Κανδηλί Ρόδου.

Σύμφωνα με τους ίδιους αγω­γι­κούς ισχυ­ρι­σμούς, η συνο­λική αξία του μεγα­λύ­τε­ρου επί­δι­κου ακι­νή­του ανερ­χό­ταν σε 733.000 ευρώ, ενώ η αξία των δύο μικρό­τε­ρων τμη­μά­των υπο­λο­γι­ζό­ταν σε 208.720 ευρώ.

Η αγωγή στρε­φό­ταν κατά 11 ενα­γο­μέ­νων, συγκυ­ρίων των ακι­νή­των, οι οποίοι κατεί­χαν ποσοστά εξ αδιαι­ρέ­του συνι­διο­κτη­σίας. Για την εμπρό­θε­σμη και νομό­τυπη συζή­τηση της αγωγής απαι­τού­νταν η επίδοση του δικο­γρά­φου σε όλους τους ενα­γο­μέ­νους, έργο που ανα­τέ­θηκε σε δικα­στικό επι­με­λητή της περι­φέ­ρειας του Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου με έδρα το Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, κάτοικο της πόλης της Ρόδου.

Ο δικα­στι­κός επι­με­λη­τής συνέ­ταξε και εξέδωσε συνο­λικά έντεκα εκθέ­σεις επι­δό­σεων με ημε­ρο­μη­νίες από 30 Νοεμ­βρίου 2016 έως 5 Δεκεμ­βρίου 2016, στις οποίες βεβαί­ωνε ότι είχε πραγ­μα­το­ποι­η­θεί νόμιμη επίδοση της αγωγής στους ενα­γο­μέ­νους, είτε με παρά­δοση στους ίδιους, είτε με θυρο­κόλ­ληση μετά από άρνηση παρα­λα­βής, είτε με επίδοση σε σύνοικο συγγενή.

Βάσει των εκθέ­σεων αυτών, ο ενάγων προ­σκό­μισε με τις προ­τά­σεις του κατά τη συζή­τηση της 13ης Φεβρουα­ρίου 2017 τα σχετικά έγγραφα στο Πολυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου.

Το δικα­στή­ριο, θεω­ρώ­ντας ότι οι ενα­γό­με­νοι είχαν νομίμως κληθεί και δεν προ­σήλ­θαν, δίκασε ερήμην και εξέδωσε την υπ’ αριθμόν 61/2018 απόφασή του, με την οποία έκανε δεκτή την αγωγή και ανα­γνώ­ρισε την κυριό­τητα του ενά­γο­ντος επί των επί­δι­κων τμη­μά­των με χρη­σι­κτη­σία. Ακο­λού­θως, ο δικα­στι­κός επι­με­λη­τής συνέ­ταξε επι­πλέον δέκα εκθέ­σεις επι­δό­σεων, με ημε­ρο­μη­νίες από 18 Απρι­λίου 2018 έως 7 Μαΐου 2018, για την κοι­νο­ποί­ηση της από­φα­σης στους ενα­γο­μέ­νους. Καθώς η προ­θε­σμία άσκησης έφεσης του άρθρου 518 ΚΠολΔ παρήλθε άπρακτη, η απόφαση κατέστη τελε­σί­δικη και κατέστη δυνατή η μετα­γραφή της στο Κτη­μα­το­λό­γιο Ρόδου.

Οι καταγ­γε­λίες και η απο­κά­λυψη των φερό­με­νων ψευδών στοι­χείων

Η υπόθεση έλαβε άλλη τροπή όταν οι ενα­γό­με­νοι, έχοντας λάβει καθυ­στε­ρη­μένα γνώση της δικα­στι­κής από­φα­σης που αφαί­ρεσε τα ποσοστά συγκυ­ριό­τη­τάς τους, υπέ­βα­λαν στις 14 Δεκεμ­βρίου 2018 καταγ­γε­λία. Σύμφωνα με τις αιτιά­σεις των εγκα­λού­ντων, οι περισ­σό­τε­ρες από τις εκθέ­σεις επι­δό­σεων περιεί­χαν βεβαιώ­σεις εντελώς ανα­ντί­στοι­χες με την πραγ­μα­τι­κό­τητα.

Συγκε­κρι­μένα, σύμφωνα με τα στοι­χεία της δικο­γρα­φίας, μία από τις εκθέ­σεις φέρεται να βεβαί­ωνε επίδοση στην οικία προ­σώ­που που είχε απο­βιώ­σει ήδη από τις 11 Αυγού­στου 1976, ενώ σε άλλη περί­πτωση επίδοση φερόταν ότι είχε πραγ­μα­το­ποι­η­θεί σε άτομο που είχε απο­βιώ­σει από την 1η Ιανουα­ρίου 2009.

Σε άλλες εκθέ­σεις, η επίδοση φερόταν ότι είχε λάβει χώρα σε διευ­θύν­σεις όπου οι εγκα­λού­ντες δεν διέ­με­ναν, όπως στην περί­πτωση κατοί­κου Ολύμπου Καρ­πά­θου και κατοί­κου Βαλ­τι­μό­ρης των ΗΠΑ, οι οποίοι φέρο­νταν ως ενα­γό­με­νοι να είχαν βρεθεί σε οικίες στη Ρόδο. Σε επι­πλέον περι­πτώ­σεις, η επίδοση παρου­σια­ζό­ταν ως πραγ­μα­το­ποι­η­θείσα σε άτομα που επί σειρά ετών κατοι­κού­σαν σε άλλες διευ­θύν­σεις ή σε κατά­κοιτο πρόσωπο.

Παράλ­ληλα με την ποινική δια­δι­κα­σία, οι θιγό­με­νοι άσκησαν στις 23 Νοεμ­βρίου 2018 ανακοπή κατά της τελε­σί­δι­κης από­φα­σης. Επί της ανα­κο­πής αυτής εκδό­θηκε απόφαση του Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου, η οποία έκανε δεκτή την ανακοπή ως προς δύο από τους ανα­κό­πτο­ντες και απέρ­ριψε την αρχική αγωγή του ενά­γο­ντος. Η εξέλιξη αυτή, αν και αφορά στην πολι­τική πτυχή της υπό­θε­σης, απο­τέ­λεσε κρίσιμο στοι­χείο και για την ποινική αξιο­λό­γηση των πράξεων.

Ο ενάγων κατη­γο­ρεί­ται για απάτη στο δικα­στή­ριο με περιου­σιακό όφελος και προ­ξε­νη­θείσα ζημία που υπερ­βαί­νει συνο­λικά το ποσό των 120.000 ευρώ, καθώς και για ηθική αυτουρ­γία σε ψευδή βεβαί­ωση από υπαίτιο που είχε σκοπό να προ­σπο­ρί­σει σε άλλον αθέμιτο όφελος που υπερ­βαί­νει το ποσό των 120.000 ευρώ κατ’ εξα­κο­λού­θηση.

Ο δικα­στι­κός επι­με­λη­τής κατη­γο­ρεί­ται για ψευδή βεβαί­ωση από υπαίτιο που είχε σκοπό να προ­σπο­ρί­σει σε άλλον αθέμιτο περιου­σιακό όφελος που υπερ­βαί­νει το ποσό των 120.000 ευρώ κατ’ εξα­κο­λού­θηση.

Δικη­γό­ρος στην υπόθεση είναι ο κ. Δήμος Μου­τά­φης.