Άρθρο Κοσμά Σφυρίου, για τις απειλές της Τουρκίας

ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ – ΓΙΑ ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΙ ΔΙΑΣΦΑΛΙΣΗ ΤΩΝ ΚΥΡΙΑΡΧΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΣΤΑ ΝΗΣΙΑ -ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ΤΟΥ ΜΑΡΤΙΟΥ ΤΟΥ 1987 ;

Η Τουρκία, δια­χρο­νικά, όχι μόνο συνε­χί­ζει την ίδια στρα­τη­γική κατα­πά­τη­σης επί των κυριαρ­χι­κών δικαιω­μά­των της Ελλάδας, αλλά και την κλι­μα­κώ­νει. Την ανα­βαθ­μί­ζει.

Αν ανα­τρέ­ξουμε στις 28 Μαρτίου 1987, θα δούμε, ότι και τότε η τουρ­κική κυβέρ­νηση (με πρω­θυ­πουργό τον Οζάλ) επίσημα δημο­σί­ευσε χάρτη, με περιο­χές της ελλη­νι­κής υφα­λο­κρη­πί­δας στο Αιγαίο, επί των οποίων θα έκανε σει­σμι­κές έρευνες το ωκε­α­νο­γρα­φικό «Sismik».

Tώρα, η τουρ­κική κυβέρ­νηση (με πρόεδρο τον Ερντο­γάν), πάλι προ­βάλ­λει χάρτες με περιο­χές της ελλη­νι­κής υφα­λο­κρη­πί­δας, γύρω από το Καστε­λό­ριζο, ανα­το­λικά της Ρόδου, ανα­το­λικά της Καρ­πά­θου, νότια & ανα­το­λικά της Κρήτης, επί των οποίων απειλεί ότι θα κάνει γεω­τρή­σεις με πλωτό γεω­τρή­πανο.

Και στις δύο περι­πτώ­σεις, η αυθαι­ρε­σία της Τουρ­κίας είναι η ίδια : αρνεί­ται να σεβα­στεί το ρητό – στο Διεθνές Δίκαιο της Θάλασ­σας (από το 1982) – δικαί­ωμα των νησιών, να έχουν την δική τους υφα­λο­κρη­πίδα.

Η διεθνής νομο­λο­γία προ­βλέ­πει, πως το δικαί­ωμα αυτό δεν αναι­ρεί­ται από το γεγονός, πως η Τουρκία, το Ισραήλ και η Βενε­ζου­έλα δεν έχουν υπο­γρά­ψει το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασ­σας στο Montego Bay.

Χθες το επι­σή­μα­ναν αυτό, τόσο οι Η.Π.Α (δια του υφυ­πουρ­γού Εξω­τε­ρι­κών), όσο και η Ευρω­παϊκή Ένωση (δια του ύπατου εκπρο­σώ­που).

Τον Μάρτη του 1987, ως υπουρ­γός ανα­πλη­ρω­τής Εσω­τε­ρι­κών, συμ­με­τείχα στην συνε­δρί­αση του Υπουρ­γι­κού Συμ­βου­λίου, που υπό την προ­ε­δρία του Ανδρέα Παπαν­δρέου, απο­φά­σισε την αντι­με­τώ­πιση της, τότε, κρίσης με την Τουρκία, όταν :

– το ωκε­α­νο­γρα­φικό Sismik είχε βγει από τα Δαρ­δα­νέ­λια, συνο­δευό­μενο από δύο τουρ­κικά πολε­μικά πλοία – μία κανο­νιο­φόρο & ένα αντι­τορ­πι­λικό και

– το ωκε­α­νο­γρα­φικό Billim είχε απο­πλεύ­σει από τις νότιες ακτές της Τουρ­κίας και κατευ­θύ­νετο προς το Αιγαίο. Ποιές κινή­σεις έκανε τότε η ελλη­νική κυβέρ­νηση :

1. Ο πρω­θυ­πουρ­γός ενη­μέ­ρωσε τον ελλη­νικό λαό και τον Πρόεδρο της Δημο­κρα­τίας, για την απόφαση προ­ά­σπι­σης των ελλη­νι­κών κυριαρ­χι­κών δικαιω­μά­των («ως χρέος προς τον λαό, το έθνος και την ιστορία»). Με απόλυτη ετοι­μό­τητα των ενόπλων δυνά­μεων και απόφαση του Κυβερ­νη­τι­κού Συμ­βου­λίου Εξω­τε­ρι­κών & Άμυνας – με στρα­τιω­τικά μέσα – να μην επι­τρα­πεί να προ­χω­ρή­σουν οι τουρ­κι­κές έρευνες σε ελλη­νική υφα­λο­κρη­πίδα.

2. Ο πρω­θυ­πουρ­γός ενη­μέ­ρωσε τους πολι­τι­κούς αρχη­γούς, οι οποίοι εξερ­χό­με­νοι έκαναν δηλώ­σεις, με πνεύμα εθνικής ενό­τη­τας.

3. Ο υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών ενη­μέ­ρωσε τους ομο­λό­γους του των Η.Π.Α, της Σοβιε­τι­κής Ένωσης & των λοιπών τακτι­κών μελών του Συμ­βου­λίου Ασφα­λείας του Ο.Η.Ε και μετέ­φερε επι­στολή – μήνυμα του έλληνα πρω­θυ­πουρ­γού στον πρόεδρο της γει­το­νι­κής Βουλ­γα­ρίας Ζίφκωφ.

4. Απο­φα­σί­στηκε το προ­σω­ρινό (μέχρι να λήξει η κρίση) κλεί­σιμο της αμε­ρι­κα­νι­κής βάσης στη Νέα Μάκρη.

Οι πολι­τι­κοί αρχηγοί, τότε, (συνο­πτικά) είχαν δηλώσει :

· Μητσο­τά­κης (Ν.Δ) : «… να επω­φε­λη­θούμε από την προ­θυ­μία του γ.γ του Ο.Η.Ε λόρδου Κάριγ­κτον, να μεσο­λα­βή­σει».

· Στε­φα­νό­που­λος (ΔΗ.ΑΝΑ) : «… η σταθερή στάση της κυβέρ­νη­σης οδήγησε στην εκτό­νωση».

· Φλω­ρά­κης (Κ.Κ.Ε) : «… η απόφαση για κλεί­σιμο της βάσης της Νέας Μάκρης έπαιξε απο­φα­σι­στικό ρόλο στην εκτό­νωση».

· Κύρκος (Συνα­σπι­σμός) : «… ο κυβερ­νη­τι­κός χει­ρι­σμός, η στα­θε­ρό­τητα, η ψυχραι­μία, η νηφα­λιό­τητα και τα μέτρα είναι ορθά».

· Ζίγδης (Ε.ΔΗ.Κ) : «… αυτή η φάση – η πρώτη – κερ­δή­θηκε. Η συνέ­χεια ;».

Τότε, ο Ανδρέας Παπαν­δρέου κινή­θηκε με γνώμονα, πως «η ετοι­μό­τητα, η απο­φα­σι­στι­κό­τητα και η ψυχική ενότητα δια­σφα­λί­ζουν την ειρήνη».

Είδε εξ άλλου – αυτό που ισχύει και σήμερα – ότι αυτές οι αυθαί­ρε­τες ενέρ­γειες της Τουρ­κίας, δια­χρο­νικά, «απο­τε­λούν τη μεθό­δευση, για να οδη­γη­θούν οι δύο χώρες σε τραπέζι δια­πραγ­μά­τευ­σης εφ’ όλης της ύλης».

Δηλαδή σε «διάλογο», που θα βάλει υπό πολι­τική κρίση την «διανομή» (δηλαδή το μοί­ρα­σμα) της υφα­λο­κρη­πί­δας. Ενώ διά­λο­γος επι­βάλ­λε­ται να γίνει (όπως είχε συμ­φω­νή­σει και η Τουρκία με την Συμ­φω­νία του Ελσίνκι το 1999), για συνυ­πο­σχε­τικό ώστε το ζήτημα της οριο­θέ­τη­σης της υφα­λο­κρη­πί­δας να τεθεί υπό νομική κρίση (ως καθαρά νομικό και όχι πολι­τικό ζήτημα) στο Διεθνές Δικα­στή­ριο της Χάγης.

Τελικά, τότε το 1987, τα ωκε­α­νο­γρα­φικά της Τουρ­κίας «έκαναν έρευνες» μόνο επί τουρ­κι­κής υφα­λο­κρη­πί­δας, μέσα στα χωρικά της ύδατα.

Τώρα, αν η Τουρκία επι­χει­ρή­σει να πραγ­μα­το­ποι­ή­σει γεω­τρή­σεις επί ελλη­νι­κής (σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο) υφα­λο­κρη­πί­δας, υπάρχει άλλος δρόμος – για ειρήνη και δια­σφά­λιση των κυριαρ­χι­κών δικαιω­μά­των της πατρί­δας μας – από αυτόν του Μαρτίου του 1987 ;

Ρόδος 4 / 6 /2020

Κοσμάς Σφυρίου