Ευρωψηφοδέλτιο ανακοινώνει «Το Ποτάμι»

ο μεση­μέρι της Τρίτης ανα­κοι­νώ­νε­ται η σύνθεση του ευρω­ψη­φο­δελ­τίου του πολι­τι­κού κόμ­μα­τος που ίδρυσε ο δημο­σιο­γρά­φος Σταύρος Θεο­δω­ρά­κης.

Το «Ποτάμι» δεν θα συγκρο­τη­θεί οργα­νω­τικά όπως τα υπό­λοιπα κόμματα, για αυτό και ανα­ζη­τεί­ται ένα νέο μοντέλο συλ­λο­γι­κής λει­τουρ­γίας, στο οποίο το δια­δί­κτυο θα έχει τον πρώτο λόγο.

Σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες, ο ίδιος βολι­δο­σκο­πεί πρόσωπα με κοι­νω­νική δράση για συμ­με­τοχή στο ψηφο­δέλ­τιο.

Ξεκι­νάμε!

Δεν ξέρω πώς να αρχίσω. Όσο κι αν έχω προ­ε­τοι­μα­στεί γι’ αυτή τη στιγμή, νιώθω μια αμη­χα­νία. Ας ξεκι­νήσω λοιπόν από το τέλος. Μπορεί να υπάρξει πολι­τική χωρίς κομ­μα­τικό παρελ­θόν; Να βγω εγώ, να βγεις εσύ, να βγούμε πολλοί, να γίνουμε ένα ΠΟΤΑΜΙ που θα αλλάξει την Ελλάδα;

Ας τα πάρουμε ένα ένα. Η ιδέα δεν είναι μόνο δική μου. Κάθε πρωί, κάθε βράδυ, η δεύτερη φράση που λένε οι άνθρω­ποι που συναντώ είναι «τι θα κάνουμε;». Πολλές φορές η αφορμή είναι κάτι που έγραψα ή κάτι που έδειξα στην τηλε­ό­ραση. Άλλες πάλι είναι τα πρω­το­σέ­λιδα, οι κυβερ­νη­τι­κές απο­φά­σεις και οι πολι­τι­κοί καυ­γά­δες. Όλοι σ’ ένα αδιέ­ξοδο. Ακόμη κι αυτοί που έχουν απο­φα­σί­σει τι θα ψηφί­σουν, μετά από δυο- τρεις κου­βέ­ντες ανα­ρω­τιού­νται «έχουμε άλλη λύση;».

Η ιδέα λοιπόν είναι δική σας. Των φοι­τη­τών που με βρήκαν στη Λέρο. Της παρέας που με στα­μά­τησε στον Βόλο. Των πιτσι­ρι­κά­δων που μου τηλε­φω­νούν απ’ τα Χανιά. Του συνε­ται­ρι­σμού που επι­σκέ­φθηκα στα Γιάν­νενα. Αυτών που με φώναξαν στην Αρι­στο­τέ­λους. Ίσως βέβαια και να τους παρε­ξή­γησα κιόλας και να κατά­λαβα λάθος. Γιατί κανείς από αυτούς δεν μου είπε να κάνουμε κόμμα. Μου είπαν όμως ότι οι πολι­τι­κοί μας ζουν σε άλλον κόσμο, ότι τους ενδια­φέ­ρει μόνο η εξουσία, ότι έχουν πάρει δια­ζύ­γιο από τη λογική. Ότι η ζωή πρέπει να προ­χω­ρή­σει κι αυτοί – οι πολι­τι­κοί δηλαδή- είναι μονίμως στα χαρα­κώ­ματα να σκια­μα­χούν με το παρελ­θόν.

Και μετά είναι οι ουρές στις στάσεις των λεω­φο­ρείων. Πρωί πρωί να βλέπεις 40-50 ανθρώ­πους να περι­μέ­νουν στα πεζο­δρό­μια. Το λεω­φο­ρείο να περνά και να παίρνει τους μισούς κι οι άλλοι μισοί να πρέπει να περι­μέ­νουν το επόμενο. Να αργούν στη δουλειά τους, στο πανε­πι­στή­μιό τους, στον γιατρό τους. Και κανείς να μην έχει σκεφτεί ότι το πρωί πρέπει να κυκλο­φο­ρούν περισ­σό­τερα λεω­φο­ρεία.

Τα τελευ­ταία χρόνια με φωνά­ζουν συχνά οι μαθητές στα λύκεια. Να τους μιλήσω για τη ζωή «εκεί έξω». Στη Θεσ­σα­λο­νίκη, στη Ρόδο, στο Περι­στέρι, στη Νέα Ιωνία, στο Πόρτο Ράφτη. Συζη­τάμε. Ε, λοιπόν σας λέω ότι τα έχουν κατα­λά­βει όλα. Τα λάθη των πατε­ρά­δων τους, τα λάθη όλων μας. Ότι σκε­φτό­μα­στε το συμ­φέ­ρον για την ομάδα, το σπίτι, το κόμμα κι όχι το δημόσιο συμ­φέ­ρον.

«Και με το χρέος τι θα κάνεις;» Θα φωνά­ζουν ήδη, αυτοί που θεωρούν γρα­φι­κές τις ιστο­ρίες με τα λεω­φο­ρεία και τους μαθητές. Θα σας πω. Η επι­βί­ωση μιας χώρας δεν μπορεί να εξαρ­τά­ται από την καλο­σύνη των δανει­στών της. Ωραία λοιπόν, θα στεί­λουμε τους καλύ­τε­ρους δια­πραγ­μα­τευ­τές – αυτό είναι εύκολο. Το θέμα είναι όμως τι κάνεις εσύ για την πατρίδα σου και όχι τι σκόντο θα σου κάνουν αυτοί που σε δανεί­ζουν. Πώς θα ξανα­χτί­σεις την οικο­νο­μία; Ποιοι θα επεν­δύ­σουν; Πώς θα έρθουν πίσω τα λεφτά; Ποιοι θα πάρουν το ρίσκο και πώς θα τους κάνεις να σε εμπι­στευ­τούν; Αυτοί που κυβερ­νούν φοβί­ζουν κάθε μέρα όσους ακόμα επεν­δύ­ουν σε αυτή τη χώρα και αυτοί που θέλουν να κυβερ­νή­σουν τρο­μο­κρα­τούν και τους επό­με­νους. Λες και όλοι πρέπει να γίνουμε δημό­σιοι υπάλ­λη­λοι ή εργάτες πολυ­ε­θνι­κών. Δεν έχω τίποτα με τους κολοσ­σούς που έρχο­νται από την Αμερική ή τη Ρωσία αλλά ντρέ­πο­μαι όταν στα ράφια βλέπω ελλη­νικά βότανα σε συσκευα­σία Κίνας. Οι Έλληνες και­νο­το­μούν στο εξω­τε­ρικό και εδώ παλεύ­ουν με τους φόρους και τη γρα­φειο­κρα­τία.

Τα ξέρετε τα νούμερα της ανερ­γίας. Και ειδικά των νέων. Οι γρή­γο­ρες τσα­πα­τσού­λι­κες λύσεις κατέ­στρε­ψαν πολλές ζωές. Οικο­γέ­νειες κατρα­κυ­λούν στη φτώχεια. Κοι­νω­νι­κές δομές που υπο­στή­ρι­ζαν τους αδύ­να­μους, κλεί­νουν. Από τη σπατάλη περά­σαμε μεμιάς στη τσιγ­γου­νιά.

Νέοι επαγ­γελ­μα­τίες – δου­λεύ­ουν δε δου­λεύ­ουν – πρέπει κάθε μήνα να πλη­ρώ­νουν για ασφά­λιση «μισό μισθό». Αντί να επι­βρα­βεύ­ουμε αυτούς που δημιουρ­γούν, να τους δίνουμε κίνητρα να κάνουν τις δικές τους δου­λειές, ανα­μα­σάμε τις ίδιες και τις ίδιες ιστο­ρίες φορο­δια­φυ­γής. Κάθε μήνα ανα­κοι­νώ­νε­ται ένας νέος φόρος ή «διορ­θώ­νε­ται» ένας παλιός. Παράλ­ληλα μια ιατρική επέμ­βαση στην Ελλάδα θέλει 10.000€ και στη Γερ­μα­νία 100€ ενώ ένα στα τρία παιδιά δεν έχει θέση σε κρατικό παιδικό σταθμό.

Θα το έχετε μάθει. Μέχρι και στα Τίρανα άρχισαν να πηγαί­νουν Έλληνες φοι­τη­τές. Αντί λοιπόν να κάνουμε εδώ τις σχολές, δίπλα σε καλά, ισχυρά, δημόσια πανε­πι­στή­μια, προ­τι­μάμε να στέλ­νουμε τα παιδιά μας στη Ρου­μα­νία. Ο κατά­λο­γος με τα παρά­λογα είναι ατέ­λειω­τος. Στο Λεκα­νο­πέ­διο της Αττικής έχουμε είκοσι στρα­τό­πεδα. Γιατί; Πέρα από το να υπη­ρε­τούν τα παιδιά των υπουρ­γών και των υπο­στη­ρι­κτών τους, σε τι άλλο χρη­σι­μεύ­ουν τόσα στρα­τό­πεδα στην Αθήνα; Οι δικα­στι­κές απο­φά­σεις καθυ­στε­ρούν 5,7,10 χρόνια – οι φτωχοί δεν μπορούν να βρουν το δίκιο τους – και οι ελλη­νι­κές φυλακές είναι γεμάτες με προ­φυ­λα­κι­σμέ­νους.

Είμαστε η χώρα με τα περισ­σό­τερα θανα­τη­φόρα ατυ­χή­ματα στον δυτικό κόσμο. Τις περισ­σό­τε­ρες και­σα­ρι­κές. Τα περισ­σό­τερα φρο­ντι­στή­ρια. Και από την άλλη ανοί­γουμε τα λιγό­τερα βιβλία, έχουμε τους λιγό­τε­ρους εθε­λο­ντές αιμο­δό­τες, τους λιγό­τε­ρους πλέον, ευερ­γέ­τες. Και στο κέντρο της Αθήνας κάθε πρωί έχει δύο του­λά­χι­στον συγκε­ντρώ­σεις. Κλεί­νουν οι συγκοι­νω­νίες, σταματά η ζωή, για να πιέσουν ποιον; Τον υπουργό που τους βλέπει πίσω από τα φιμέ τζάμια; Πολίτες σε από­γνωση μπροστά σ’ ένα κράτος κουφό. Έχει επι­κρα­τή­σει η άποψη ότι αν δεν παρα­βιά­σεις εσύ τον νόμο κάποιος άλλος θα βρεθεί να τον παρα­βιά­σει και θα κερ­δί­σει απ’ αυτό. Θα πρέπει λοιπόν να γυρί­σουμε στην αρχή και να κάνουμε μια νέα κοι­νω­νική συμ­φω­νία. Δικαιο­σύνη στα μικρά και τα μεγάλα. Δικαιο­σύνη, αξιο­λό­γηση και αξιο­κρα­τία. Αυτό θα κρα­τή­σει εδώ τα νέα μυαλά που σήμερα φεύγουν σαν κυνη­γη­μένα γιατί ξέρουν ότι δου­λειές στην Ελλάδα κάνουν οι «κολ­λη­τοί» και τα «λαμόγια». Αυτός ο φαύλος κύκλος όμως πρέπει να σπάσει.

Μικρό­τερη Βουλή και όχι άλλη μια Γερου­σία όπως σκέ­φτο­νται κάποιοι τις τελευ­ταίες μέρες. Οι πολίτες να μπορούν να ψηφί­ζουν εκτός από το κόμμα της επι­λο­γής τους και τον υπο­ψή­φιο της περιο­χής τους από ενιαία λίστα. Κατάρ­γηση όλων των προ­στα­τευ­τι­κών δια­τά­ξεων που είχαν οδη­γή­σει στο ακα­τα­δί­ω­κτο των πολι­τι­κών. Γιατί θα πρέπει να θυμό­μα­στε ότι οι πολι­τι­κοί που λογο­δο­τούν σήμερα στη Δικαιο­σύνη, είχαν αθωωθεί και από τη Βουλή (και από τα κόμματά τους βέβαια). Εκλογές κάθε τέσσερα χρόνια για να πάψει επι­τέ­λους να κυκλο­φο­ρεί το μαύρο πολι­τικό χρήμα. Εδώ θέλω να κάνω μια στάση. Τις τελευ­ταίες δεκα­ε­τίες βρι­σκό­μα­στε συνεχώς σε μια εσαεί προ­ε­κλο­γική περίοδο. Η κυβέρ­νηση δεν τολμά γιατί υπάρχει το πολι­τικό κόστος και η αντι­πο­λί­τευση δεν συναι­νεί γιατί «σήμερα – αύριο πέφτει η κυβέρ­νηση». Και από κοντά οι υπο­στη­ρι­κτές με τα μεγάλα πορ­το­φό­λια. Κάποιοι τζο­γά­ρουν στην «πτώση», κάποιοι στην «παρα­μονή» και οι πιο χου­βαρ­ντά­δες «παίζουν» σε όλα τα ταμπλό.

Τα τελευ­ταία τριάντα χρόνια έχω γνω­ρί­σει από κοντά όλους τους πολι­τι­κούς ηγέτες. Όλοι μπο­ρού­σαν μόνοι τους. Έλεγες στον ένα «βοήθα να γίνει αυτό», σου απα­ντούσε «όχι τώρα – όταν θα γίνω πρω­θυ­πουρ­γός». Άνθρω­ποι χωρίς κανένα δείγμα γραφής πουθενά, να τους ακούς να λένε «όταν θα έρθω στα πράγ­ματα θα τα αλλάξω όλα». Πώς; Δού­λε­ψες; Έχεις ανε­βά­σει έστω ένα ρολό μαγα­ζιού στη ζωή σου; Κατά­φε­ρες ποτέ κάτι μόνος σου; Όχι! Έχουν όμως το κλη­ρο­νο­μικό χάρισμα της πολι­τι­κής.

Τα προ­βλή­ματα της χώρας δεν μπορεί να τα λύσει πια κανένα 25%. Πρέπει να υπάρξει ένα εθνικό σχέδιο και ένα 50% που θα κάνει και τους άλλους Ευρω­παί­ους να αισθαν­θούν ότι «αυτή τη φορά οι Έλληνες είναι απο­φα­σι­σμέ­νοι». Πώς θα προ­κύ­ψει αυτό το 50%; Με συνερ­γα­σίες βέβαια. Όχι με την ενότητα των δικών μας, αλλά με την ενότητα των δια­φο­ρε­τι­κών.

Να δούμε τα κοι­νω­νικά προ­βλή­ματα με τη λογική, χωρίς δογ­μα­τι­σμούς και αγκυ­λώ­σεις. Μετα­νά­στες, ναρ­κω­τικά, σκου­πί­δια. Όλα αυτά σε άλλες χώρες είναι αφορμή για λύσεις, εδώ είναι αιτίες πολέμων. Οι μετα­νά­στες δεν είναι κακοί, αλλά ούτε χωράνε όλοι. Εκτός αν τους θέλουμε επαίτες στα συσ­σί­τια της εκκλη­σίας. Αυτοί που ζουν εδώ πρέπει να ψηφί­ζουν στις τοπικές εκλογές, και τα παιδιά τους στο σχολείο να σηκώ­σουν και τη σημαία αν το αξίζουν. Τόσο απλά. Η πρέζα έχει κυριεύ­σει την επαρχία. Δέκα περιο­χές της χώρας – νησιά και πρω­τεύ­ου­σες νομών – ζητούν εδώ και χρόνια ενα­γω­νίως ένα πρό­γραμμα υπο­κα­τά­στα­των, μια θερα­πευ­τική κοι­νό­τητα. Στην Αθήνα όμως οι υπη­ρε­σίες δεν μπορούν να απο­φα­σί­σουν ποιος από όλους θα τους σώσει (παρε­μπι­πτό­ντως: προ­τι­μάμε να σφά­ζο­νται στις φυλακές παρά να δίνουμε μεθα­δόνη στους εξαρ­τη­μέ­νους) . Και τα σκου­πί­δια δεν είναι παι­γνίδι κολο­κυ­θιάς. Αντί να ανα­κυ­κλώ­νουμε και να κομπο­στο­ποιούμε, τα πετάμε όλα στα δάση ή στη θάλασσα. Στα ψάρια του Αιγαίου ανι­χνεύ­ο­νται ίχνη πλα­στι­κού στα σπλάχνα τους. Θα κάνουμε κάτι γι’ αυτό ή θα είναι ένα από τα «δωράκια» μας στις επό­με­νες γενεές;

Την Ελλάδα θα σώσει το χώμα, ο ήλιος και η θάλασσα. Αρκεί να το πάρουμε απόφαση και να επεν­δύ­σουμε δυνα­μικά και έξυπνα σε αυτά. Χώμα – γεωργία, κτη­νο­τρο­φία. Ήλιος – ενέρ­γεια αλλά και υγεία και ευτυχία. Θάλασσα – ψάρια και του­ρι­σμός. Αντί λοιπόν να γκρε­μί­σουμε γρήγορα τις ασχή­μιες που δημιούρ­γη­σαν οι δεκα­ε­τίες του κιτς και να φτιά­ξουμε έναν νέο ανα­πτυ­ξιακό χάρτη, αλλη­λο­συγ­χαι­ρό­μα­στε που οι του­ρι­στι­κοί πρά­κτο­ρες επι­λέ­γουν την Ελλάδα όταν καί­γε­ται η Αίγυ­πτος ή η Τουρκία.

Για να φύγουμε όμως μπροστά πρέπει να γκρε­μί­σουμε το γρα­φειο­κρα­τικό σύστημα που θρέφει τα κόμματα. Το κάθε θέμα σήμερα είναι αρμο­διό­τητα ενός υπουρ­γού, ενός ανα­πλη­ρωτή υπουρ­γού, 3-4 υφυ­πουρ­γών, μιας ντου­ζί­νας γενικών γραμ­μα­τέων και κομ­μα­τι­κών διευ­θυ­ντών. Πρέπει επει­γό­ντως να μειώ­σουμε την από­σταση που μας χωρίζει από το πρό­βλημα. Να αφή­σουμε τους βαρύ­γδου­πους τίτλους (υπουρ­γός Πολι­τι­σμού και Αθλη­τι­σμού – δηλαδή; υπουρ­γός Δικαιο­σύ­νης Δια­φά­νειας και Ανθρω­πί­νων Δικαιω­μά­των – ο ΟΗΕ προ­σω­πο­ποι­η­μέ­νος δηλαδή!) και να πιά­σουμε δουλειά. Ο ένας στα δημο­τικά και τα γυμνά­σια. Ο άλλος στα πανε­πι­στή­μια και την και­νο­το­μία. Ο τρίτος στα μουσεία και τους αρχαιο­λο­γι­κούς χώρους. Και βέβαια ένας υπουρ­γός για την ελιά και τα χωράφια. Ένας δηλαδή πολι­τι­κός σε κάθε τομέα, μαζί με έναν τεχνο­κράτη γενικό γραμ­μα­τέα – οικου­με­νικό ει δυνατόν- με θητεία τετρα­ετή και γενι­κούς διευ­θυ­ντές αξιο­λο­γη­μέ­νους κατά προ­τε­ραιό­τητα (αύριο κιόλας).

Στην Ευρώπη όπως και στην Ελλάδα, εχθροί μας είναι οι λαϊ­κι­στές, οι εθνι­κι­στές, οι ευρω­σκε­πτι­κι­στές. Η Ευρώπη είναι η οικο­γέ­νειά μας. Πρέπει να συγκρου­στούμε με κάποιους «γέρους θείους», να σκί­σουμε κάποια παλιά κιτάπια και να συντά­ξουμε νέα, δε θα φύγουμε όμως, ούτε θα το παί­ζουμε μου­τρω­μέ­νοι. Η Ευρώπη είναι το μεγάλο σχολείο της ενό­τη­τας του δια­φο­ρε­τι­κού. Άλλα τα λάθη των ηγετών και άλλες οι ευρω­παϊ­κές αξίες. Και σήμερα που στην Ευρώπη αμφι­βάλ­λουν για τις λύσεις που επε­λέ­γη­σαν για την κρίση στην Ελλάδα, είναι η ευκαι­ρία να παρου­σια­στούμε πιο Ευρω­παίοι από τους Ευρω­παί­ους. Να κατα­λά­βουν ότι δεν έχουν ανάγκη μόνο τον κλασικό ελλη­νι­σμό αλλά και τον σύγ­χρονο Έλληνα.

Ελλάδα δεν είναι μόνο τα κόμματα. Το αμάξι δεν έχει φρένα, δεν έχει τιμόνι, έχουμε βγει στον διεθνή αυτο­κι­νη­τό­δρομο και αυτά μαλώ­νουν αν θα ακούμε δημο­τικά ή σοβιε­τικά εμβα­τή­ρια. Και εδώ θέλω να γίνω ξεκά­θα­ρος. Αυτοί που οδή­γη­σαν τη χώρα στο σημε­ρινό αδιέ­ξοδο δεν μπορούν – φάνηκε!- να της δώσουν νέα ορμή. Ποιος να τους εμπι­στευ­θεί; Μέχρι χθες ζούσαν μόνο για το ρου­σφέτι. Οι μίζες έγιναν συνώ­νυμο της πολι­τι­κής. Κάποιοι συμ­με­τεί­χαν, κάποιοι δεν αντέ­δρα­σαν. Ας κάνουν λοιπόν στην άκρη.

Δυστυ­χώς όμως δεν μπορούν να μας σώσουν και όσοι είναι δέσμιοι θεωριών του 19ου αιώνα. Δεν μπορούν αυτοί, που ακόμη και σήμερα επα­να­λαμ­βά­νουν ότι η Ελλάδα θα σωθεί αν … επι­στρέ­ψει στο παρελ­θόν.

Γι’ αυτό λοιπόν απο­φα­σί­σαμε να κάνουμε «ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ». Ποιοι το απο­φα­σί­σαμε; Άνθρω­ποι με τα ίδια ερω­τή­ματα. Επαγ­γελ­μα­τίες της ζωής – νέοι στην πολι­τική. Κανείς από εμάς δεν έχει υπη­ρε­τή­σει σε υπουρ­γεία, υφυ­πουρ­γεία ή γραφεία αρχηγών. Φοι­τη­τές, δια­νο­ού­με­νοι, οικο­νο­μο­λό­γοι, εργάτες, καλ­λι­τέ­χνες, άνεργοι, έμποροι, γιατροί, αρχι­τέ­κτο­νες. Μια ομάδα που έχει μυαλό και δύναμη – τη δύναμη της λογικής και του δίκιου. Τις επό­με­νες ώρες θα βγάλετε και εσείς μόνοι σας τα συμπε­ρά­σματά σας.

Εγώ τώρα, δε θα πάω στην Ευρω­βουλή. Δεν έχω ίσως και τα προ­σό­ντα. Καλά καλά δεν ξέρω ξένες γλώσσες. Θα μείνω λοιπόν στην Ελλάδα. Το τι θα κάνω θα εξαρ­τη­θεί πάλι από εσάς. Αν πάμε καλά στις Ευρω­ε­κλο­γές, μετά θα απο­φα­σί­σουμε τι θα κάνουμε και στις εθνικές εκλογές. Αν απο­τύ­χουμε – αν αποτύχω για την ακρίβεια- τότε μετά τις ευρω­ε­κλο­γές, θα προ­σπα­θήσω να γυρίσω στη δημο­σιο­γρα­φία. Μέχρι τότε την εγκα­τα­λείπω. Που σημαί­νει ότι στα­μα­τάω τους «Πρω­τα­γω­νι­στές» και δεν θα έχω ενεργή συμ­με­τοχή στο Protagon. Και εδώ θέλω να ζητήσω μία μεγάλη συγ­γνώμη από τους συνερ­γά­τες μου. Στην τηλε­ό­ραση, στο Protagon, στην εφη­με­ρίδα. Τα σχέδια που κάναμε πρέπει να δια­κο­πούν. Αυτό που προέχει τώρα είναι να σπά­σουμε τη ρουτίνα της πολι­τι­κής. Να ταρά­ξουμε λίγο τα λιμνά­ζο­ντα νερά φέρ­νο­ντας νερό από το ΠΟΤΑΜΙ.

Και πού θα βρείτε τα λεφτά για την καμπά­νια σας; Εδώ έχουμε την τεχνο­γνω­σία Ομπάμα. Που όταν πρω­το­βγήκε παρα­μέ­ρισε τους δυνα­τούς του χρή­μα­τος και ζήτησε τα λίγα δολάρια των πολλών. Εμείς ζητάμε από όλους «ένα μέχρι δέκα ευρώ». Το πώς ακριβώς, θα το μάθετε τις επό­με­νες ώρες, απ’ το topotami.gr. Προς το παρόν ετοι­μά­στε τα δέκα ευρώ (και όχι το ένα – ελπίζω). Και μπείτε κι εσείς στο ΠΟΤΑΜΙ.

Δεν είναι εύκολο, το ξέρω, να αλλά­ξουμε συνή­θειες. Αλλά δεν υπάρχει άλλος δρόμος για να αλλά­ξουμε ζωή.

Καλη­μέρα λοιπόν και ελπίζω να συνα­ντη­θούμε. Τολ­μή­στε το.