• Συνέντευξη τύπου που ακολούθησε τη δημοσιοποίηση της υπ’ αριθμ. 2/2026 απόφασης, από τον Ιάκωβο Γρύλλη και τους δικηγόρους του κ.κ. Γιώργο Μαυρομμάτη και Χριστόδουλο Μαλιαράκη
Η είδηση που αποκάλυψε η δημοκρατική για την κατάληξη μιας υπόθεσης που είχε γίνει σημείο αναφοράς στη δημόσια συζήτηση της Ρόδος δεν είναι απλώς ένα «τελικό σκορ» σε μια δικαστική διαμάχη.
Είναι ένα γεγονός με πολιτικό, κοινωνικό και θεσμικό αποτύπωμα, καθώς αγγίζει το πώς συγκρούονται, στην πράξη, η προστασία της φήμης ενός νομικού προσώπου με το δικαίωμα ενός πολίτη να εκφράζει δημόσια άποψη για έργα, επιλογές και σχεδιασμούς που επηρεάζουν την πόλη. Η υπόθεση ειδικότερα που επί μήνες τροφοδότησε τη δημόσια συζήτηση στη Ρόδο, με φόντο την εξέλιξη και την επέκταση του Τουριστικού Λιμένα, κατέληξε σε ένα δικαστικό αποτέλεσμα που οι πλευρές που βρέθηκαν απέναντι το διάβασαν ως καθαρό μήνυμα.
Η υπ’ αριθμ. 2/2026 απόφαση του Πολυμελές Πρωτοδικείο Ρόδου απέρριψε στο σύνολό της την αγωγή της ΜΑΡΙΝΕΣ ΡΟΔΟΥ Α.Ε. κατά του πολιτικού μηχανικού Ιάκωβου Γρύλλη. Το δικαστικό σκέλος δεν έμεινε μόνο στους αριθμούς αλλά έγινε η αφετηρία για μια δημόσια αποτίμηση, με τους πρωταγωνιστές να επαναφέρουν στο επίκεντρο την ελευθερία της έκφρασης, τη θεσμική αντοχή απέναντι σε οικονομική πίεση και το πώς στέκεται ο πολίτης όταν αμφισβητεί δημόσια επιλογές που αφορούν στην πόλη.
Το πλαίσιο της συνέντευξης τύπου και το κεντρικό αφήγημα των δηλώσεων
Σε συνέντευξη τύπου που δόθηκε χθες από τον Ιάκωβο Γρύλλη μαζί με τους νομικούς του συμπαραστάτες, υπήρξε προσπάθεια να εξηγηθεί όχι μόνο τι αποφάσισε το δικαστήριο αλλά και γιατί η υπόθεση, κατά τους ίδιους, ξεπέρασε τα στενά όρια μιας διένεξης περί δυσφήμισης. Ο κ. Γρύλλης έθεσε από την αρχή το βασικό του επιχείρημα, ότι η αγωγή δεν αντιμετωπίστηκε ως μια τυπική διαφορά για τη φήμη μιας εταιρείας, αλλά ως κίνηση που στόχευε στον περιορισμό της δημόσιας κριτικής για την μαρίνα και για τη δική του συμμετοχή στην προσφυγή στο Συμβούλιο της Επικρατείας. «Η αγωγή δεν είχε στόχο και αφορούσε υποτιθέμενη δυσφήμιση της εταιρείας αλλά ήταν μια απόπειρα για την φίμωση της φωνής που είχε σχέση με τις απόψεις για την Μαρίνα Ρόδου και κυρίως είχε σχέση με την συμμετοχή μου με την προσφυγή στο ΣτΕ εναντίον του ΦΕΚ», ανέφερε χαρακτηριστικά, συνδέοντας το πεδίο των επιλογών για την ανάπτυξη και την περιβαλλοντική ισορροπία του τόπου. Στο ίδιο σημείο χρησιμοποίησε και τον όρο που ήθελε να μείνει ως πολιτικό συμπέρασμα από τη δικαστική διαδρομή. «Ηταν μια αγωγή φίμωσης ήταν μια αγωγή Slap αυτή είναι η σύγχρονη ορολογία», είπε, προσθέτοντας ότι το δικαστήριο έκρινε πως δεν είχε βάση.
Από τις 700.000 στις 300.000 ευρώ, και το μήνυμα της αίθουσας
Ένα από τα σημεία που επέστρεψαν ξανά και ξανά στις δηλώσεις ήταν το ύψος του οικονομικού αιτήματος και η μεταβολή του μέσα στη διαδικασία. Ο κ. Γρύλλης περιέγραψε ότι η αγωγή ξεκίνησε με 700.000 ευρώ και «με την έναρξη του δικαστηρίου έπεσε στις 300.000 ευρώ», προσθέτοντας πως τα χρήματα θα κατευθύνονταν σε κοινωνικά ιδρύματα.
Ο κ. Γιώργος Μαυρομμάτης επιχείρησε να δώσει τη δική του ανάγνωση για τον περιορισμό του αιτήματος, υποστηρίζοντας ότι ήταν ένδειξη τακτικής. Στο πιο αιχμηρό του απόσπασμα, μίλησε για «υπερβολικό περιορισμό» και για ποσά χωρίς πραγματική αντιστοίχιση σε τεκμηριωμένη βλάβη» και ότι αυτό δείχνει πως «δεν υπήρχε διάθεση, ούτε πραγματική ζημία».
Πίσω από τους αριθμούς, η πλευρά Γρύλλη προσπάθησε να αναδείξει και τη διάσταση της κοινωνικής παρουσίας στη δίκη. Ο ίδιος ευχαρίστησε δημόσια τους πολίτες που βρέθηκαν στο δικαστήριο, λέγοντας ότι «ήταν περισσότερα από 120 άτομα» και υπογράμμισε πως σε τέτοιες περιπέτειες «το πιο ισχυρό εφόδιο είναι να νιώθεις ότι δεν είσαι μόνος».
Τι ακριβώς κρίθηκε για τις αναρτήσεις, το δημοσίευμα και τη συνέντευξη
Ο κ. Γρύλλης, περιέγραψε 3 ενέργειες του που τέθηκαν σε δικαστική κρίση μια ανάκτηση στην προσωπική του σελίδα στο facebook, μια δήλωσή του ως επικεφαλής παράταξης μηχανικών στο Τεχνικό Επιμελητήριο και ένα κείμενο στην εφημερίδα δημοκρατική όπως και μια συνέντευξη στο TV Κόσμος.
Στο ίδιο πλαίσιο, ανέδειξε κάτι που κατά την άποψή του αποτυπώνει και την ουσία της δίκης. Για μέρος των ισχυρισμών, όπως είπε, «το δικαστήριο δεν εξέτασε καν τα ζητήματα», μετά από τεκμηρίωση που, κατά τα λεγόμενά του, αποδόμησε πλήρως τη δυνατότητα να τεθούν καν στο επίκεντρο της κρίσης.
Ωστόσο, για το δημοσίευμα, ο Γρύλλης δήλωσε ότι το δικαστήριο «Μπήκε επί της ουσίας η απόφαση και είναι ξεκάθαρο… ότι ουσιαστικά αυτό δεν είναι καμία προσβολή, είναι καθαρά οι δηλώσεις μου και οι απόψεις μου επί του θέματος», είπε, μιλώντας παράλληλα για «πολύ μεγάλη περιπέτεια» με «πολύ μεγάλο προσωπικό κόστος», τονίζοντας ότι δεν θα υποχωρούσε «μπροστά σε ένα τέτοιο εκβιασμό».
Η πολιτική και θεσμική διάσταση, το άρθρο 14 και ο πυρήνας της
Ο κ. Χριστόδουλος Μαλιαράκης, παίρνοντας τον λόγο μετά τον κ. Μαυρομμάτη, μίλησε για «καθαρή και συντριπτική δικαστική ήττα» της ενάγουσας εταιρείας, υπογραμμίζοντας την προσωπική του ικανοποίηση ως δικηγόρου και το βάρος που δίνει στο αποτέλεσμα. «Το εξωφρενικό ποσό των 700.000 ευρώ απορρίφθηκε στο σύνολό της», είπε, περιγράφοντας την απόφαση ως απόλυτη δικαίωση.
Ο ίδιος όμως δεν στάθηκε μόνο στη νίκη της συγκεκριμένης δίκης. Τόνισε ότι η απόφαση έχει ευρύτερο ενδιαφέρον «για τον ομολογιακό χαρακτήρα» και ότι «αγγίζει τον πυρήνα της ελευθερίας του λόγου», παραπέμποντας ρητά στο άρθρο 14 του Συντάγματος, ως θεμέλιο της ελευθερίας της έκφρασης.
Στην ίδια γραμμή, ανέφερε ότι, όπως καταγράφεται στη δικαστική κρίση, τα σχόλια του κ. Γρύλλη αποτιμώνται ως διατυπωμένα «με ευπρέπεια, με ήπιο τρόπο» και χωρίς προκλητικό χαρακτήρα, ενώ σημείωσε ότι οι κρίσεις αυτές δεν ήταν απομονωμένες αλλά «υιοθετούνται από σημαντική μερίδα μελετητών και της κοινής γνώμης».
Ο ισχυρισμός ότι ο πραγματικός στόχος ήταν το Συμβούλιο της Επικρατείας
Ο κ. Γιώργος Μαυρομμάτης έδωσε μια καθαρά στρατηγική ανάγνωση της αγωγής, λέγοντας ότι «η αγωγή δεν έγινε για να συζητηθεί» και ότι το πραγματικό είναι αλλού. «Η αγωγή έγινε για να αποτραπεί η συμμετοχή του Ιάκωβου και των άλλων ενεργών πολιτών στην άλλη δίκη ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας, εκεί είναι το πραγματικό πεδίο αντιπαράθεσης των απόψεων των τεχνικών, των περιβαλλοντικών και όλων των υπολοίπων», σημείωσε, κάνοντας λόγο και για «προσπάθειες συμβιβασμού» και «άτυπες διαπραγματεύσεις».
Με τον τρόπο αυτό, η συνέντευξη τύπου δεν έμεινε στην περιγραφή του τι συνέβη στο δικαστήριο, αλλά προσπάθησε να τοποθετήσει το γεγονός μέσα σε ένα ευρύτερο πλαίσιο πίεσης και αποτροπής της συμμετοχής σε θεσμικές διαδικασίες που αφορούν μεγάλα έργα.
Οι μάρτυρες, τα πρόσωπα που εμφανίστηκαν στη δίκη και η εικόνα των εδράνων
Ιδιαίτερη μνεία έγινε και στους ανθρώπους που, κατά τη διάρκεια της δίκης, στάθηκαν στο πλευρό του κ. Γρύλλη και συγκεκριμένα οι πρώην δήμαρχοι κ.κ. Γιώργος Γιαννόπουλος και Στάθης Κουσουρνάς, ο Πάνος Βενέρης και ο Φιλήμων Κωνσταντινίδης.
Η αναφορά στον Κώστα Χαλκιά
Ο κ. Ιάκωβος Γρύλλης επέλεξε να εντάξει στη συνέντευξη τύπου και μια καθαρά πολιτική αιχμή. Μίλησε για «τον αναπληρωτή δημάρχου και αντιδήμαρχο εκείνη την περίοδο και νομικό σύμβουλο της Μαρίνες Ρόδου ΑΕ», αναφέροντας ότι «είχε βρεθεί την ημέρα του δικαστηρίου εντός της αιθούσης».
Σε άλλο σημείο τον κατονόμασε, λέγοντας ότι «ο εκπρόσωπος δημοτικής αρχής… αναπληρώτης δημάρχου κ. Κώστας Χαλκιάς… επιλέγει το να στηρίξει την εταιρεία με την οποία έχει εργασιακή σχέση», προσθέτοντας ότι ο ίδιος δεν θέλει να επεκταθεί περισσότερο και ότι οι πολίτες μπορούν να βγάλουν συμπεράσματα.
