No farmers, no food

Αν δει κανείς τι συμβαίνει συνολικά στην Ευρώπη με τις αγροτικές κινητοποιήσεις θα συνειδητοποιήσει πως οι προκλήσεις είναι ίδιες και τα αιτήματα παρόμοια. Αυτή η αγροτική κινητοποίηση καταλαβαίνουμε πόσο μας αφορά; Αυτό που συμβαίνει είναι ακραίο και ενδεικτικό. Πρόκειται για το βασικό, την τροφή μας. Σε ένα περιβάλλον γενικευμένης γεωπολιτικής αστάθειας και κάπου μεταξύ κλιματικής κρίσης και πράσινης μετάβασης, η αγροτική παραγωγή είναι το μεγάλο θύμα.  Και το επόμενο θύμα ο καταναλωτής, που βλέπει τα προϊόντα στα ράφια και το τραπέζι του να αλλάζουν την τιμή (προς τα επάνω) με τον μήνα. Γιατί όπως είναι και το κοινό σύνθημα των αγροτών της Ευρώπης: no farmers, no food – Xωρίς αγρότες, δεν έχει φαγητό. Η χώρα και η οικονομία μας έχουν μεγάλη ανάγκη από τον πρωτογενή τομέα και η στήριξη του έχει άμεση επίπτωση σε όλο το διατροφικό κλάδο. Και προφανώς σε όλους εμάς τους καταναλωτές που θεωρούμε ως πρώτο μας πρόβλημα την ακρίβεια, η οποία δεν θέλω να σκεφτώ που θα φτάσει αν αρχίσουν και ελλείψεις βασικών προϊόντων της ελληνικής αγροτικής γης. Οι δε πολιτικοί πρέπει να καταλάβουν κάποτε, πως κύριο έργο τους είναι το προλαμβάνειν για να μη φθάνουμε στο δύσκολο θεραπεύειν. Επρεπε να βγουν πρώτα τα τρακτέρ και ο υπουργός αγροτικής ανάπτυξης να καλέσει σε διάλογο, πρόθυμος να ακούσει τα προβλήματα των αγροτών και των κτηνοτρόφων; Γιατί στους 6 μήνες που κάθεται στην καρέκλα δεν φρόντιζε να μάθει ο ίδιος από πρώτο χέρι τις ανάγκες των αγροτών και να εισηγηθεί παρεμβάσεις στον πρωθυπουργό; Οι υπουργοί δεν είναι στη θέση τους για να παρακολουθούν τα τεκταινόμενα εξ αποστάσεως και να τα περιγράφουν ως θεατές. Είναι για να σβήνουν φωτιές πριν αυτές πάρουν διαστάσεις και να μετατρέπουν τον πρωθυπουργό σε πυροσβέστη εκ των υστέρων και με αμφίβολα τελικά αποτελέσματα.