Ιδιώτες

Ανα­ρω­τιέ­σαι που είναι άραγε όλοι αυτοί οι μεγα­λο­σχή­μο­νες που ποζά­ρουν στα διάφορα φιλαν­θρω­πικά γκαλά.

Οι μεγάλοι ή μικρό­τε­ροι επι­τυ­χη­μέ­νοι του επι­χει­ρη­μα­τι­κού, εφο­πλι­στι­κού κόσμου. Που χάθηκαν σ’ αυτόν το δίχως τέλος κατή­φορο της χώρας; Δ

εν υπάρ­χουν πια μεγάλοι ΄Ελληνες σαν αυτούς που δώσανε απο­θέ­ματα προ­σφο­ράς ο καθένας στον τόπο του, σε εποχές που δοκι­μα­ζό­ταν η ο τόπος; Οχι είναι η απά­ντηση.

Η επαφή τους με την προ­σφορά, είναι όταν αυτό τους το συστή­σει ο λογι­στής τους, ως λύση φορο­α­παλ­λα­γής.’ Οταν αυτό είναι απα­ραί­τητο για το «χτίσιμο» προφίλ προς ίδιον όφελος.

Γιατί η μεγα­λύ­τερη πλειο­ψη­φία ανήκει στην γενιά που ο αξιακός κώδικας έχει απο­δο­μη­θεί, ανα­γο­ρεύ­ο­ντας ως μονα­δική αξία την αξία του χρή­μα­τος.

Ανήκουν σε μια Ελλάδα που μαι­μού­διζε δεκα­ε­τίες.

Κι ενώ η δύση οργά­νωνε τις κοι­νω­νίες της , βασι­ζό­μενη στις ελλη­νι­κές αξίες , εμείς εδώ, ειδικά η γενιά του Πολυ­τε­χνείου , που είναι άλλωστε , ως ένα μεγάλο βαθμό ο ρυθ­μι­στής των πραγ­μά­των σήμερα- ξεπου­λού­σαμε την αντί­σταση στο πολυ­τε­χνείο και τα αρι­στερά μας αμπέ­χονα , για μια μεζο­νέτα στα βόρεια προ­ά­στια , μια βίλα σ’ ένα αιγαιο­πε­λα­γί­τικο νησί, ένα τζίπ και ταχύ­πλοα.

Κι όλοι ήταν ευχα­ρι­στη­μέ­νοι , ευτυ­χι­σμέ­νοι και βολε­μέ­νοι. Οι στιγμές αυτο­κρι­τι­κής και συνει­δη­το­ποί­η­σης ελά­χι­στες έως ανύ­παρ­κτες. Ο ωχα­δερ­φι­σμός σ’ ολο του μεγα­λείο.

«Social loafing» το λένε οι ψυχο­λό­γοι το φαι­νό­μενο.

Οι αρχαίοι έλληνες είχαν μια λέξη για αυτό: «ιδιώτης».

Οι αγγλο­σά­ξω­νες το δια­τή­ρη­σαν και λένε «idiot» όταν θέλουν να περι­γρά­ψουν τον ηλίθιο .

Ο ιδιώτης αντι­δια­στέλ­λε­ται από τον πολίτη, ο οποίος ενδια­φέ­ρε­ται για το καλό της πόλης, δηλαδή το κοινό καλό, γιατί σε αντί­θεση με τον ιδιώτη γνω­ρί­ζει ότι όταν η πόλη ευη­με­ρεί, θα ευη­με­ρεί κι αυτός.

Υπάρχει και η ρήση που λέει ότι όταν καί­γε­ται το σπίτι του γείτονα και δεν προ­στρέ­ξεις σε βοήθεια τότε απλά κατα­δι­κά­ζεις τον εαυτό σου, αφού η φωτιά μοιραία θα σε κάψει και σένα.

Εξάλλου αγαπητέ φίλε Δημήτρη, που ανα­ρω­τιέ­σαι και προ­σπα­θείς να ξεχω­ρί­σεις κάποιους σύγ­χρο­νους οικο­νο­μι­κούς παρά­γο­ντες σε αυτό το νησί, που απέ­κτη­σαν πλούτο και που ως άνθρω­ποι ένιωσαν την ανάγκη να προ­σφέ­ρουν κάτι από αυτόν και για το καλό του κοι­νω­νι­κού συνόλου – όπως ο Χατζη­κου­μπλάς, που έκτισε το σχολείο στο χωριό σου και έδωσε όραμα στα παιδιά που φοί­τη­σαν εκεί- μήπως γιατί ο Χατζη­κου­μπλάς και τόσοι άλλοι σαν αυτόν, έζησε την ανέχεια και δεν την ξέχασε εκεί που πήγε να δου­λέ­ψει και να απο­κτή­σει πλούτο;

Μήπως γιατί ήξερε, ότι το πρώτο βήμα για την έξοδο απ’ τη φτώχεια ήταν η γνώση. Αυτό για παρά­δειγμα ποιόν θα μπο­ρούσε να απα­σχο­λή­σει σήμερα από τους έχοντες και κατέ­χο­ντες; Τα παιδιά τους δεν κιν­δυ­νεύ­ουν, όπως δεν κιν­δύ­νε­ψαν και αυτοί.

Ξενο­σπου­δαγ­μέ­νοι οι περισ­σό­τε­ροι και απο­κομ­μέ­νοι από την ελλη­νική πραγ­μα­τι­κό­τητα, εξα­κο­λου­θώ­ντας να ζουν στην πλευρά της άλλης ταχύ­τη­τας, σ’ αυτή τη χώρα των δύο ταχυ­τή­των.

Λίγοι οι ρομα­ντι­κοί ενα­πο­μεί­να­ντες της προ­σφο­ράς. Κι αυτοί παλιό­τε­ρης γενιάς, που έζησε δύσκολα, απέ­κτησε πλούτο με δουλειά και όχι με… καλές επαφές και όρους νεο­ελ­λη­νι­κής πραγ­μα­τι­κό­τη­τας.

Λίγοι που ήσυχα χωρίς ταρα­τα­τζούμ, ακο­λου­θούν το δρόμο της προ­σφο­ράς, ως άλλοι γρα­φι­κοί Δον Κιχώτες, χαμένοι «μες στην πολλή συνά­φεια του κόσμου, μες στες πολλές κινή­σεις κι ομιλίες»

Αφορμή για τις σκέψεις χθεσινό δημο­σί­ευμα: «Πιστός στην ευερ­γε­σία που είναι ταυ­τι­σμένη με την Ήπειρο της προ­σφο­ράς, ο 29χρονος Νίκος Λούλης (γιος του Κώστα Λούλη), που απο­τε­λεί την 7η γενιά μυλω­νά­δων, ανα­λαμ­βά­νει με δικά του έξοδα την ανα­στή­λωση του γεφυ­ριού της Πλάκας. Ο ιδιο­κτή­της της εται­ρείας “Μύλοι Λούλη Α.Ε.” που δια­πρέ­πει σήμερα επι­χει­ρη­μα­τικά σε ολό­κληρο τον κόσμο, ήδη επι­κοι­νώ­νησε με τον περι­φε­ρειάρχη Ηπείρου, Αλέκο Καχρι­μάνη και του γνω­στο­ποί­ησε την πρόθεση της οικο­γέ­νειας Λούλη. Όπως χαρα­κτη­ρι­στικά του ανέφερε, οι πρό­γο­νοί του χρη­μα­το­δό­τη­σαν κατά το παρελ­θόν δύο φορές την κατα­σκευή του γεφυ­ριού και γι’ αυτό και για τον ίδιο, πέφτει βαρύ το φορτίο της προ­σφο­ράς για την ανα­στή­λωσή του.»