Ξεπουλούν εκτός από κοσμήματα ακόμα και τις κατσαρόλες τους για λίγα ευρώ…

Υπο­τάσ­σο­νται και υπο­χω­ρούν μέρα με την ημέρα, οι νη­σιώ­τες υπό το βάρος των υπο­χρε­ώ­σε­ων που τερ­μα­τι­σμό δεν έχουν. Υπο­τάσ­σο­νται και ξε­που­λούν τα πάντα προ­κει­μέ­νου να επι­βιώ­σουν, να αντέ­ξουν μία ακόμα κυ­βερ­νη­τι­κή λαί­λα­πα κα­τα­στρο­φι­κών απο­φά­σε­ων. Σιω­πούν ενώ­πιον μιας κυ­βέρ­νη­σης που στο όνομα των ξε­που­λη­θέ­ντων τρα­πε­ζών, ως θέσει ως στόχο να κα­τα­στρέ­ψει ένα ολό­κλη­ρο έθνος· και μέχρι τώρα τα πάει πε­ρί­φη­μα.

«Λέ­γε­ται ότι για την υπε­ρά­σπι­ση της πόλης θα χυθεί και η τε­λευ­ταία ρα­νί­δα αί­μα­τος, ότι είναι ισχυ­ρό­τα­τα οχυ­ρω­μέ­νη, ότι μπο­ρεί ν’ αντέ­ξει πολύ καιρό, ως και ότι είναι απόρ­θη­τη. Ετσι είναι όλες οι πό­λεις μέχρι τε­λι­κά να κα­τα­λη­φθούν». Στα λόγια του «νάνου», από το ομό­τι­τλο βι­βλίο του νο­μπε­λί­στα συγ­γρα­φέα Περ Λά­γκερκ­βιστ φαί­νε­ται ξε­κά­θα­ρα η πο­ρεία της κοι­νω­νί­ας που προ­δί­δε­ται από τις ίδιες της τις δυ­νά­μεις. Προ­δί­δε­ται από εκεί­νους που εκλή­θη­σαν να την υπε­ρα­σπι­στούν. Προ­δί­δε­ται γιατί εκεί­νοι που την υπε­ρα­σπί­ζο­νται είναι μι­σθο­φό­ροι και «τους μι­σθο­φό­ρους δεν τους νοιά­ζει ποιον πρί­γκι­πα υπη­ρε­τούν, γιατί στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα μόνο τον εαυτό τους υπη­ρε­τούν. Κι όταν απο­κά­μουν, ξα­πλώ­νουν στο σκο­τά­δι, για να είναι ξε­κού­ρα­στοι για το αυ­ρια­νό μα­κε­λειό. Είναι απά­τρι­δες, αλλά όλος ο κό­σμος τους ανή­κει».

Η κοι­νω­νία της Ρόδου σή­με­ρα έχει ξε­που­λη­θεί σε με­γά­λο βαθμό. Αυτή βρί­σκε­ται στην πο­ρεία της τε­λι­κής υπε­ρά­σπι­σης, που όμως οδη­γεί στην ορι­στι­κή πα­ρά­δο­ση. Αυτό είναι ξε­κά­θα­ρο, καθώς ο ένας μετά τον άλλον οι ντό­πιοι επι­χει­ρη­μα­τί­ες κα­λού­νται στις τρά­πε­ζες για να ενη­με­ρω­θούν για τα νέα δε­δο­μέ­να που αφο­ρούν στα επι­χει­ρη­μα­τι­κά δά­νεια. Ο ένας μετά τον άλλον οι επι­χει­ρη­μα­τί­ες εκ­βιά­ζο­νται από τα τρα­πε­ζι­κά στε­λέ­χη ώστε να απο­δε­χθούν συμ­βι­βα­σμούς δα­νεί­ων και υπο­γρά­φουν νέες δα­νεια­κές συμ­βά­σεις με τους πλέον επα­χθείς όρους. Συμ­βά­σεις που κα­θι­στούν μεν τα δά­νεια «ενή­με­ρα», όμως είναι μια ενη­με­ρό­τη­τα απο­λύ­τως πρό­σκαι­ρη, αφού στο οι­κο­νο­μι­κό πε­ρι­βάλ­λον της ελ­λι­πούς ρευ­στό­τη­τας, είναι αδύ­να­τον να βρε­θούν τόσα πολλά λεφτά για να ικα­νο­ποιού­νται οι αυ­ξα­νό­με­νες απαι­τή­σεις.

Με τις νέες δα­νεια­κές συμ­βά­σεις στην πράξη προ­στί­θε­νται «βα­ρί­δια» στις επι­χει­ρή­σεις, με­γα­λώ­νουν οι εγ­γυ­ή­σεις και στο πρώτο λάθος τότε οι συ­νέ­πειες θα είναι ολέ­θριες· και στην προ­κει­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση ο όλε­θρος του ενός απο­τε­λεί την απαρ­χή για τον όλε­θρο όλων.

Ξε­που­λιού­νται πε­ριου­σί­ες

Στη Ρόδο, την κατά τα άλλα «ευ­η­με­ρού­σα», σή­με­ρα λει­τουρ­γούν πε­ρισ­σό­τε­ρα από 30 κα­τα­στή­μα­τα αγο­ράς χρυ­σού, εκεί όπου ο κάθε πι­κρα­μέ­νος απο­θέ­τει τα τε­λευ­ταία στοι­χεία του μό­χθου του. Επαγ­γελ­μα­τί­ες αυτού του κλά­δου, οι άν­θρω­ποι που βρί­σκο­νται πίσω από τον πάγκο και αξιο­λο­γούν το κάθε κομ­μά­τι χρυ­σού και προσ­διο­ρί­ζουν την αξία του ως μέ­ταλ­λο, εξή­γη­σαν στη «δη­μο­κρα­τι­κή» ότι «ο πολύς χρυ­σός έχει φύγει πια από τα σπί­τια των Ρο­δι­τών. Τα τε­λευ­ταία τρία χρό­νια έχουν ξε­που­λη­θεί εκα­το­ντά­δες κιλά χρυ­σών κο­σμη­μά­των αξίας πολ­λών εκα­τομ­μυ­ρί­ων ευρώ». Τα χρή­μα­τα που ει­σέ­πρα­ξαν οι Ρο­δί­τες για το χρυσό που έδω­σαν είναι υπο­πολ­λα­πλά­σια εκεί­νων που είχαν δώσει για να τα απο­κτή­σουν.

Οι ίδιοι επαγ­γελ­μα­τί­ες αυτού του κλά­δου θε­ω­ρούν μεν ότι «εντός του 2016 θα κλεί­σουν ορι­σμέ­να από τα κα­τα­στή­μα­τα αγο­ράς χρυ­σού της Ρόδου, όμως θα δούμε αρ­κε­τά και­νούρ­για, που θα ιδρυ­θούν και θα ανή­κουν σε αλυ­σί­δες». Στό­χος αυτών των αλυ­σί­δων θα είναι ο χρυ­σός που ανή­κει σε γνω­στές οι­κο­γέ­νειες της Ρόδου και που ακόμα πα­ρα­μέ­νει φυ­λαγ­μέ­νος σε χρη­μα­το­κι­βώ­τια και τρα­πε­ζι­κές θυ­ρί­δες. Η πο­σό­τη­τα αυτή του χρυ­σού είναι με­γά­λη και στα σί­γου­ρα κά­ποια στιγ­μή θα αρ­χί­σει η «από­συρ­σή» του.

Ακί­νη­τα και κα­τσα­ρό­λες

Οι άν­θρω­ποι που εμπο­ρεύ­ο­νται χρυσό πε­ριέ­γρα­ψαν στη «δη­μο­κρα­τι­κή» ότι στα υπό­λοι­πα μέρη της χώρας τα κα­τα­στή­μα­τα της κα­τη­γο­ρί­ας «αγορά χρυ­σού» κά­νουν στην κυ­ριο­λε­ξία χρυ­σές δου­λειές: «Επει­δή, για πα­ρά­δειγ­μα στη Λά­ρι­σα χρυ­σός πια δεν υπάρ­χει για να που­λη­θεί, εκεί οι αγρό­τες ενε­χυ­ριά­ζουν ακί­νη­τα ένα­ντι κά­ποιου χρη­μα­τι­κού ποσού. Συ­νή­θως το χρη­μα­τι­κό ποσό που δί­νε­ται αντι­στοι­χεί στο 10% της ση­με­ρι­νής αξίας του ακι­νή­του. Εάν αυτό το ποσόν, πλέον του νο­μί­μου τόκου δεν επι­στρα­φεί στο χρο­νι­κό διά­στη­μα που έχει συμ­φω­νη­θεί, τότε ο δα­νει­στής προ­τεί­νει νέα συμ­φω­νία, δίδει πρό­σθε­το κε­φά­λαιο που αντι­στοι­χεί στο 20% της αξίας (δη­λα­δή έχει πλη­ρώ­σει συ­νο­λι­κά 30% της αξίας του ακι­νή­του) και εάν τα χρή­μα­τα δεν επι­στρα­φούν, τότε ξε­κι­νά η δια­δι­κα­σία κα­τά­σχε­σης».

Η όλη ανω­τέ­ρω δια­δι­κα­σία γί­νε­ται νό­μι­μα, με την πα­ρου­σία συμ­βο­λαιο­γρά­φου και τα έγ­γρα­φα όλα είναι συ­νταγ­μέ­να σύμ­φω­να με το Νόμο.

Ένα από τα κα­τα­στή­μα­τα «αγο­ράς χρυ­σού», που δρα­στη­ριο­ποιού­νται στη Ρόδο ήδη έχει έρθει σε συμ­φω­νία με Ρόδιο συμ­βο­λαιο­γρά­φο προ­κει­μέ­νου να ξε­κι­νή­σει αντί­στοι­χη μέ­θο­δο ενε­χυ­ρί­α­σης ή και άμε­σης αγο­ράς ακι­νή­των.

Το στοι­χείο εκεί­νο που δεί­χνει με τον πιο γλα­φυ­ρό τρόπο την τρα­γι­κό­τη­τα στην οποία έχουν πε­ριέλ­θει οι Ελ­λη­νες εντο­πί­ζε­ται αλλού. Βρί­σκε­ται την εκ­ποί­η­ση σκευών μα­γει­ρέ­μα­τος. Ορι­σμέ­να από τα κα­τα­στή­μα­τα, που κα­λύ­πτο­νται κάτω από τη γε­νι­κή επω­νυ­μία «αγορά χρυ­σού», έχουν αρ­χί­σει να δέ­χο­νται ακόμα και κα­τσα­ρό­λες, συ­γκε­κρι­μέ­νων επω­νυ­μιών, ιδιαί­τε­ρης κα­τα­σκευ­ής, βα­ριές χύ­τρες τα­χύ­τη­τας, που η πρώτη τιμή αγο­ράς τους μπο­ρεί να δια­μορ­φώ­νο­νταν στα 150 με 200 ευρώ, τώρα ξε­που­λιού­νται για ένα ει­κο­σά­ρι­κο.

Η κα­τά­ντια αυτή ήρθε για όλους τους Ελ­λη­νες που σή­με­ρα κα­τέρ­χο­νται σε 24ωρη απερ­γία για την απώ­λεια μι­σθών, συ­ντά­ξε­ων και άλλων οι­κο­νο­μι­κών πε­ριο­ρι­σμών. Όμως για την απώ­λεια της αν­θρώ­πι­νης αξιο­πρέ­πειας, την κα­τα­στρο­φή της ελ­λη­νι­κής οι­κο­γέ­νειας ου­δείς απερ­γεί. Ο κάθε ένας από αύριο θα επι­στρέ­ψει στη θέση του και θα συ­νε­χί­σει να ζει με την ελ­πί­δα ότι την τε­λευ­ταία στιγ­μή θα λη­φθεί μια από­φα­ση που του­λά­χι­στον την πε­ρί­πτω­σή του θα τη βο­λέ­ψει.

«… απόρ­θη­τες είναι όλες οι πό­λεις μέχρι να κα­τα­λη­φθούν».