Να αποφασίσουν τι είναι: Ανόητοι ή προδότες;

Όταν ηχούν οι σει­ρή­νες σε πε­ρί­ο­δο πο­λέ­μου, όλοι τρέ­χουν να κρυ­φτούν, χώ­νο­νται στα κα­τα­φύ­για να προ­στα­τευ­τούν από τις βόμ­βες που έρ­χο­νται. Κρύ­βο­νται, νιώ­θουν προ­στα­τευ­μέ­νοι και όταν βγουν έρ­χο­νται αντι­μέ­τω­ποι με τη σκλη­ρή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα· τον κα­τε­στραμ­μέ­νο τόπο όπου ο μόνος αντα­γω­νι­σμός που απέ­μει­νε είναι με­τα­ξύ των πο­ντι­κιών για να κα­τα­σπα­ρά­ξουν τα ψο­φί­μια. Ο βομ­βαρ­δι­σμός της Ελ­λά­δας τώρα βρί­σκε­ται σε εξέ­λι­ξη και για άλλη μια φορά οι μόνοι που αντι­δρούν είναι εκεί­νοι που βρί­σκο­νται επι­κε­φα­λής συν­δι­κα­λι­στι­κών ορ­γα­νώ­σε­ων, που κα­λούν τους πά­ντες σε κι­νη­το­ποι­ή­σεις της μιας ημέ­ρας. Συ­νή­θως, οι επι­κε­φα­λής των με­γά­λων συν­δι­κα­λι­στι­κών ορ­γά­νων γί­νο­νται βου­λευ­τές, υπουρ­γοί, παίρ­νουν θέ­σεις και ενώ η εξέ­λι­ξη αυτή υπό άλλες συν­θή­κες θα ήταν καλή, στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα οι πα­λαιοί συν­δι­κα­λι­στές γί­νο­νται χει­ρό­τε­ροι από τα πο­ντί­κια που επι­βιώ­νουν των βομ­βαρ­δι­σμών.

Σή­με­ρα, το δι­σέ­λι­δο «Οι­κο­νο­μία» της «δη­μο­κρα­τι­κής» δεν έχει ει­δή­σεις. Με ποια διά­θε­ση να γρα­φτούν ει­δή­σεις όταν η κοι­νω­νία ολό­κλη­ρη πα­ρα­μέ­νει απα­θής στην απί­στευ­του με­γέ­θους προ­δο­σία που εξε­λίσ­σε­ται και που έχει πάρει τη μορφή βομ­βαρ­δι­σμού όλων των υγιών κυτ­τά­ρων της χώρας;

Με ποια διά­θε­ση να γρα­φτούν ει­δή­σεις, αφού από τη μία πλευ­ρά βρί­σκε­ται μια κυ­βέρ­νη­ση ανο­ή­των, διότι αν δεν είναι ανό­η­τοι είναι προ­δό­τες. Μιας κυ­βέρ­νη­σης, που αδια­μαρ­τύ­ρη­τα απο­δέ­χθη­κε την εντο­λή των δα­νει­στών της και δεν συμ­με­τεί­χε στην ανα­κε­φα­λαιο­ποί­η­ση των τρα­πε­ζών. Πρό­κει­ται για τις ίδιες τρά­πε­ζες που οι Ελ­λη­νες πο­λί­τες και το ελ­λη­νι­κό δη­μό­σιο χρη­μα­το­δό­τη­σαν με 40 δισ. ευρώ για να τις δια­σώ­σουν. Πρό­κει­ται για τις ίδιες τρά­πε­ζες που πέ­ρυ­σι πω­λού­σαν τις με­το­χές τους προς το ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο ένα­ντι 1,7 ευρώ τη μία και φέτος τις ξε­πού­λη­σαν ένα­ντι 0.03 λε­πτών προς ξέ­νους «επεν­δυ­τές». Είναι οι τρά­πε­ζες εκεί­νες που διέ­θε­ταν πε­ριου­σία υπο­λο­γι­σμέ­νη στα 400 δι­σε­κα­τομ­μύ­ρια ευρώ, πε­ριου­σία ικανή για να απο­πλη­ρώ­σει ολό­κλη­ρο το ελ­λη­νι­κό χρέος και τε­λι­κά αυτή ξε­που­λή­θη­κε ολό­κλη­ρη για 770 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ. Αυτή η κυ­βέρ­νη­ση, χωρίς καμία απο­λύ­τως αντί­στα­ση, έβαλε πλάτη στο ξε­πού­λη­μα των τρα­πε­ζών και τώρα δια­πραγ­μα­τεύ­ε­ται την επι­μή­κυν­ση από τα 30 στα 50 χρό­νια ως χρό­νου «εξυ­πη­ρε­τη­σι­μό­τη­τας» (όρος που χρη­σι­μο­ποί­η­σε προ­χθές το βράδυ ο πρω­θυ­πουρ­γός Αλέ­ξης Τσί­πρας) των χρεών του μνη­μο­νί­ου. Αν τε­λι­κά δεν πρό­κει­ται για κυ­βέρ­νη­ση ανο­ή­των, τότε στα σί­γου­ρα πρό­κει­ται για κυ­βέρ­νη­ση εθνι­κής προ­δο­σί­ας. Ας επι­λέ­ξουν οι ίδιοι.

Με ποια διά­θε­ση να γρα­φτούν σή­με­ρα ει­δή­σεις, όταν όλοι οι ασχο­λού­με­νοι με την οι­κο­νο­μία έμει­ναν απα­θείς στην από­φα­ση της κυ­βέρ­νη­σης να απα­γο­ρεύ­σει τη συμ­με­το­χή των Ελ­λή­νων στην ανα­κε­φα­λαιο­ποί­η­ση των τρα­πε­ζών; Η από­φα­ση αυτή όχι μόνο ξε­πού­λη­σε ολό­κλη­ρο το τρα­πε­ζι­κό σύ­στη­μα, αλλά μαζί του ολό­κλη­ρη την πε­ριου­σία των Ελ­λή­νων. Η πε­ριου­σία αυτή ξε­που­λή­θη­κε και αυτό είναι γε­γο­νός που δεν χω­ρά­ει αμ­φι­σβή­τη­ση διότι αμέ­σως μετά την ολο­κλή­ρω­ση της ανα­κε­φα­λαιο­ποί­η­σης των τρα­πε­ζών, στα­μά­τη­σαν όλες οι συ­ζη­τή­σεις για τους πλει­στη­ρια­σμούς. Μετά το ξε­πού­λη­μα των τρα­πε­ζών, αυτό που με­τα­ξύ άλλων έχει συμ­βεί, είναι η πλή­ρης απε­λευ­θέ­ρω­ση των πλει­στη­ρια­σμών. Η κυ­βέρ­νη­ση δεν έχει δυ­να­τό­τη­τα να τους απα­γο­ρεύ­σει, διότι δεν έχει πια λόγο μέσα στο τρα­πε­ζι­κό σύ­στη­μα. Το μόνο που μπο­ρεί η κυ­βέρ­νη­ση να κάνει είναι να ει­ση­γη­θεί προς τις διοι­κή­σεις των τρα­πε­ζών κι εκεί­νες να απο­φα­σί­σουν με γνώ­μο­να το συμ­φέ­ρον τους. Τι εί­δους ει­δή­σεις να γρα­φτούν προς τους πο­λί­τες και τους γραμ­μα­τι­σμέ­νους, που απο­δέ­χθη­καν τα πάντα χωρίς δια­μαρ­τυ­ρία, κρυμ­μέ­νοι στα κα­τα­φύ­γιά τους;

Είναι, ωστό­σο, δυ­να­τόν να γρα­φτούν δυο κου­βέ­ντες για εκεί­νους που πα­ρα­κι­νούν τον κόσμο σε κι­νη­το­ποι­ή­σεις. Εκεί­νους που σή­με­ρα, 03 Δε­κεμ­βρί­ου 2015, κα­λούν τον κόσμο να βγει στους δρό­μους, να δια­δη­λώ­σει, τους καλεί να βγουν, να πά­ρουν πέ­τρες και να τις εξα­κο­ντί­σουν προς τα βομ­βαρ­δι­στι­κά, που πε­τούν ψηλά, στα 3.000 μέτρα. Οι άν­θρω­ποι αυτής της κα­τη­γο­ρί­ας, οι με­γά­λοι συν­δι­κα­λι­στές (διότι υπάρ­χουν και οι συν­δι­κα­λι­στές light – γνή­σιοι αγω­νι­στές του facebook), έχουν προ­κα­λέ­σει στον τόπο κα­τα­στρο­φή αντί­στοι­χη με εκεί­νη της κυ­βέρ­νη­σης. Είναι οι ίδιοι άν­θρω­ποι που επί χρό­νια φρό­ντι­σαν να κι­νη­το­ποιούν τους πο­λί­τες με μόνο στόχο να δεί­ξουν ότι αυ­τούς τους πο­λί­τες έχουν τη δύ­να­μη να τους κρα­τή­σουν στα σπί­τια τους αρκεί οι ίδιοι να επι­λε­γούν σε πο­λι­τι­κά αξιώ­μα­τα. Τα χρό­νια που προη­γή­θη­καν, οι συν­δι­κα­λι­στές, που πο­λι­τι­κο­ποι­ή­θη­καν και υπουρ­γο­ποι­ή­θη­καν, το έχουν απο­δεί­ξει.

Αυτοί οι συν­δι­κα­λι­στές διεκ­δι­κούν αυ­ξή­σεις και προ­στα­σία των απο­δο­χών, την ίδια στιγ­μή που κοι­μό­ντου­σαν (αν δεν έβα­λαν πλάτη) στο ξε­πού­λη­μα της χώρας τους. Οι ίδιοι συν­δι­κα­λι­στές διεκ­δι­κούν συλ­λο­γι­κές συμ­βά­σεις ερ­γα­σί­ας, την ίδια στιγ­μή που κλεί­νουν τα μάτια όταν κλεί­νει μια επι­χεί­ρη­ση, και μετά άλλη, και μετά άλλη. Οι ίδιοι οι πα­λαιοί, επι­τυ­χη­μέ­νοι συν­δι­κα­λι­στές και πλέον πο­λι­τι­κοί της υπο­τα­γής, σή­με­ρα θα κά­νουν εμ­φά­νι­ση guest star στις πο­ρεί­ες και μετά θα εξα­φα­νι­στούν από το φόβο μήπως και βρε­θεί ένας με κα­θα­ρό μυαλό να τους φτύ­σει κα­τά­μου­τρα για τη γλώσ­σα που τό­σους μήνες έχουν δα­γκω­μέ­νη, κα­τα­δι­κά­ζο­ντας τη Δω­δε­κά­νη­σο και τη χώρα ολό­κλη­ρη σε πλήρη κα­τα­στρο­φή.

Σή­με­ρα, δεν έχει ει­δή­σεις για να γρα­φτούν. Με όλα αυτά που συμ­βαί­νουν στη χώρα, το μόνο που μπο­ρεί πια να γρα­φτεί είναι πο­λε­μι­κό ανα­κοι­νω­θέν που θα ενη­με­ρώ­νει για το πότε θα γίνει ο επό­με­νος «βομ­βαρ­δι­σμός».